Σκάσε και κολύμπα

Αγαπημένο μου μπλογκ,

Ξέρω ότι έχουμε κάποιες μέρες να τα πούμε. Τζιαι άμαν τα λαλούμε εν λαλούμε κάτι πολλά ουσιαστικό. Οι παλιές καλές μέρες που ήμουν αθκιασερή επεράσαν ανεπιστρεπτί. Πλέον κάπου ανάμεσα στην Κέρκυρα, στην Ελευσίνα, στην Αίγινα και στα Κάτω Πατήσια σε έχω χάσει. (Τούτοι ούλλοι εν τόποι που εκπονούμε εργασίες)

Πιστεύκεις ότι ως τωρά εν έχασα ούτε ένα μάθημα? Ούτε καν άργησα σε πρωινό μάθημα. Πιστεύκεις ότι περνώ τα διαλείμματα μου στην βιβλιοθήκη? Πιστέυκεις ότι έρκουμαι σπίτι σκοτωμένη τζιαι ούλλη νύχτα ψάχνω στο ίντερνετ για αρχιτεκτονικά θέματα/σχεδιάζω/θκιεβάζω θεωρίες αρχιτεκτονικής?

Πιστεύκεις ότι έσιει ένα μήνα να κοντέψω σε κατάστημα (έστω για window shopping) εκτός που το supermarket? Πιστεύκεις ότι ανάφκω την τηλεόραση μόνο το σαββατοκύριακο (τζιαι κάθε δευτέρα για να θωρώ "4")? Πιστεύκεις ότι θωρώ τους φίλους μου -εκτός που τους συμφοιτητές μου- μόνο το σαββατοκύριακο?

Πιστεύκεις ότι πέφτω την νύχτα τζιαι ξερανίσκω? Εγώ που εν ετζοιμούμουν! Πιστεύκεις ότι το τελευταίο πράμα που θωρώ πριν να παραδοθώ στην αγκαλιά του Μορφέα είναι γραμμές τζιαι όγκοι, κατόψεις τζιαι σκίτσα?

Πιστεύκεις ότι τούτον ούλλο το θέατρο του παραλόγου αρέσκει μου?

Το ανέκδοτο με το λυμπουρούι

Για παραπάνω πληροφορίες πάτε δαμέ:

Ήταν μιαν φορά ο λύμπουρος τζιαι ο ελέφαντας τζιαι ήταν φίλοι κολλητοί. Μια μέρα εθέλαν να παν σινεμά. Μετρούν τα λεφτά τους αλλά εκανούσαν μόνο για ένα εισητήριο. "Εν πειράζει ρε" λαλεί ο λύμπουρος του ελέφαντα "εν να μπούμε μαζί".

Παν στο σινεμά, μάχουνται να μπουν τζιαι οι θκυο μαζί.

"Εεεεεπ! Πού πάτε?" λαλεί τους ο εισπράκτορας "Έναν εισητήριο έσιετε, εν γίνεται να μπείτε μαζί".

"Μα είμαστε φίλοι κολλητοί, εν μπορούμε ο ένας χωρίς τον άλλο, σε παρακαλώ άφησ' μας να μπούμε κτλ κτλ κτλ" λαλεί το λυμπουρούι αλλά ο εισπράκτορας εν αλλάσει γνώμη.

Φεύκουν με κατεβασμένα τα μούτρα.

Ύστερα που λίο ξανάρκουνται, ο λύμπουρος μπροστά τζιαι ο ελέφαντας που πίσω του τυλιμένος με ασημόχαρτο.

"Ρε κουμπάρε εν σας είπα πριν λίο ότι απαγορεύεται να μπείτε?" λαλεί ο εισπράκτορας.

"Ε κανεί ρε φίλε! Ούτε το σάντουιτς μας εν μπορούμε πιον να πάρουμε μαζί μας???!" πολοάται το λυμπουρούι.

Ήρτα.

Ήμουν κάπου δαμέ:

Στη βόρεια Κέρκυρα, σε ένα χωρκό με βενετσιάνικες επιρροές.

Τα highlights του ταξιθκιού ήταν οι θκυο πρώτες μέρες που έβρεσιε σιωνωτά, ούλλη μέρα χωρίς διακοπή τζιαι το ταξίδι του γυρισμού μέσω Ηγουμενίτσας που εκράτησεν 12 ώρες ακριβώς. Εταλαιπωρηθήκαμεν αρκετά. Αλλά εφκάλαμεν πολλή δουλειά τζιαι επεράσαμε τζιαι καλά. Είδαμεν τόπους που εν εξαναείδαμεν με μάτι που εν τους βλέπει ο καθένας. Είδαμεν σπίθκια πάνω που 200 χρονών, εμπήκαμε σε ερείπια, εμιλήσαμεν με τους κατοίκους τζιαι εμάθαμεν πολλά πράματα. Εν θέλω να πω πολλά πράματα γιατί αμφιβάλλω να σας ενδιαφέρουν, απλά βάλλω σας κάποιες φωτογραφίες για όποιον θέλει να δει κάτι παραπάνω.

On the bathroom floor

Και πάνω εκεί που νομίζεις ότι χειρότερα δεν γίνεται, μάντεψε: γίνεται!!

Ξύπνησα σήμερα το πρωί μες στην καλή χαρά (λέμε τώρα) και πάω για την γνωστή ρομποτική διαδικασία: Κατούρημα - Νίψιμο - Δόντια τζιαι μετά corn flakes. Σήμερα δυστυχώς μείναμε μέχρι το κατούρημα.

Δεν θα μπω σε περαιτέρω λεπτομέρειες αλλά με το που εσηκώστηκα που την λεκάνη εφίρτηκα. Επρόλαβα να πάω ως την πόρτα του μπάνιου (μισότυφλη και παραπατώντας) για να πω του Σκέτου ότι "Εν είμαι καλά, εν να λιποθυμίσω".

Ευτυχώς ήταν ο Σκέτος τζιαμε τζιαι αντί να σωριαστώ στο κρύο πάτωμα του διαδρόμου, να σιήσω τζιαι καμιά κκελλέ τζιαι να έχουμε άλλα, σωριάστηκα πρώτα στην αγκαλιά του και μετά στο πάτωμα με πιο αργή ταχύτητα. Έδωσα του τζιαι την ευκαιρία να κάμει κάτι που πάντα ονειρεύκετουν:

Για να καταλάβεις μετά που με επόφιρεν έθελεν να με πάρει στα Headquarters.

Τζιαι ξυπνώ εγώ τζιαι φέρνω τον νου μου:

Νάμπου ήταν τούτο που με ήβρε τωρά? Τζι εγώ πρέπει να πάω στην Κέρκυρα, πότε εν να πάω στο γιατρό? Λαλείς να εν τίποτε σοβαρό? Άραγε να το πω της μάμας μου οξά εν να την αγχώσω? Λαλείς να εν λόγω της δίαιτας? Λαλείς να είμαι έγκυος? Λαλείς... λαλείς.... λαλείς.....

Έκοψα πίσω.

Ελπίζω διακαώς πως ο Νοέμβριος θα είναι σε ρυθμούς πιο χαλαρούς. Which i doubt honestly, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Μεθαύριο φεύκω, πάω με τη σχολή Κέρκυρα. Τζιαι πριν να ακούσω "γιούχουουουουουου" πάμε για δουλειά. Για μελέτη - αποτύπωση παραδοσιακού οικισμού. Δυσκολάκι αλλά φαντάζομαι πως θα είναι ωραία εμπειρία.

Ενόμιζα πως θα είχα παραπάνω πράματα να πω αλλά εν έχω. Ο εγκέφαλος μου κάηκε.

Ελπίζω πως με την επάνοδο μου στην Αθήνα θα έβρω την όρεξη μου.

Auf wiedersehen

Καλά εγώ εν οδηγώ δαμέ αλλά που το 2:13 τζιαι μετά ταυτίζουμαι απόλυτα.

Εκλογές 2009

Δηλαδή εν κανεί που ό,τι ώρα ανοίξουμε τις τηλεοράσεις θωρούμεν σας καρτζίν μας,

εν κανεί που για να θωρούμε τις συνεντεύξεις σας τζιαι τις δηλώσεις σας κόφκουν μας το Project Runway,

εν κανεί που σε κάθε καντούνι φορτώνετε μας φυλλάδια,

εν κανεί που όπου δικλίσουμε θωρούμε κότσιηνα, μπλε πράσινα,

εν κανεί που εκάμετε την κκελλέ μας καζάνι με τις λαφαζανιές σας

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΦΚΕΤΕ ΤΖΙΑΙ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΣΑΣ???

Επειδή ο κύριος Παπανδρέου αποφάσισε να μιλήσει στους ψηφοφόρους του πρέπει να παραλύσει ολόκληρη η λεωφόρος Αλεξάνδρας. Μετά που 3 ώρες μάθημα το μόνο που μου έλειπε ήταν να πάω σπίτι περπατώντας 40 λεπτά.