Tσαρτελλούι

Κάτι έσιει το νερό που πίνω

2012-02-15T23:10:00.001+02:00

Πάντα εφημίζουμουν για την μνήμη μου - την μακροπρόθεσμη κυρίως. Γι' αυτό τζιαι άμαν έχουμε διαφωνίες με τον Σκέτο για το τι εκάμαμε, τι εφάμε, που επήαμε, τι εφορούσαμε, ποιον είδαμε 4 χρόνια πριν πάντα έχω δίκαιο. Τελευταίως όμως η βραχυπρόθεσμη μνήμη μου με εγκαταλείπει ή μήπως εν πιο σωστό να πω ότι με κυριεύει η αφηρημάδα;

Την τελευταία εβδομάδα επαρατήρησα τα εξής τρία σημάδια:

1. Κάμνω σαλάτα τζιαι πάω να βάλω ελαιόλαδο. Ανοίω το ερμαράκι χασιμιό. Μετά τον πανικό ότι μπορεί να το επέταξα καταλάθος - εν τζιαι ακριβό το γέριμο, είδος πολυτελείας για έναν φοιτητή - είπα να ανοίξω τζιαι τα υπόλοιπα ερμαράκια άμπα τζιαι εκαταχώνιασα το πούποτε καταλάθος. Τελικά που ήταν; Μες στο ψυγείο σε παρακαλώ, μάλλον που την προηγούμενη μέρα!

2. Εχτές το πρωί εσηκώστηκα, έβαλα το νερό να βράσει για νέσκαφε τζιαι έβαλα τζιαι δκυο πισκόττα μέσα σε ένα πιατούι. Κάμνω το νέσκαφε μου, παίρνω το στο γραφείο μου, στρέφουμαι πίσω να πιάσω τζιαι τα πισκόττα αλλά όπως μάντεψες χασιμιά κι αυτά όπως το ελαιόλαδο. Πού τα έβαλα σε παρακαλώ; Πίσω στο ερμαράκι που φυλάω τα πιάτα.

3. Σήμερα έκαμα το τσάι μου, έβαλα το μέλι μου τζιαι μετά που θκυο λεπτά πιάνω τον εαυτό μου - ευτυχώς - να βάλλει το μέλι μέσα στο ψυγείο.

Κάτι πάει χι.

Istanbul - The photo album

2011-12-14T21:59:00.000+02:00

Εις στην Πόλη

2011-12-12T12:11:00.001+02:00

Τελικά τούτη η σχολή δεν σταματά ποτέ να με εκπλήσσει. Σε τέτοιους καιρούς οικονομικής κρίσης βγάζει ακόμα λαγούς από το καπέλο, βρίσκει λεφτά ως δια μαγείας και μας στέλνει εκπαιδευτική εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη. Όταν λέω εκπαιδευτική εννοώ πραγματικά εκπαιδευτική αφού σκοπός του ταξιδιού ήταν να επισκεφτούμε μια υποβαθμισμένη προβληματική περιοχή στις ακτές του Κερατίου, δίπλα στην γέφυρα του Γαλατά, κάτι σαν παλιό Μοναστηράκι ή Ψυρρή. Πρόκειται για μια περιοχή με ερειπωμένα κτίρια, έτοιμα να πέσουν πάνω στους ενοίκους τους, οι οποίοι είναι κυρίως βιοτέχνες και έμποροι. Εν τούτοις, η περιοχή αποτελεί φιλέτο λόγω γεωγραφικής θέσης αφού προσφέρεται για τουριστική ανάπτυξη. Εμείς καλούμαστε να κατεδαφίσουμε ό,τι πρέπει να πέσει και να χτίσουμε νέα κτίρια (κυρίως κατοικίες) που θα αναβαθμίσουν την περιοχή χωρίς όμως να χάσει τον χαρακτήρα της. Κάτι τέτοιο.

Και αφού σε κούρασα με τα αρχιτεκτονικά, προχωρώ στο ζουμί της υπόθεσης. Μου άρεσε η Κωνσταντινούπολη; Κοίταξε να δεις, όμορφη πόλη δεν είναι. Ενδιαφέρουσα ναι. Αντιγράφω εδώ μια συμφοιτήτρια μου που είπε "Όταν την κοιτώ από το καράβι (κατά μήκος του Βοσπόρου) και χάνονται οι λεπτομέρειες μου φαίνεται τόσο όμορφη. Όταν περπατώ στον δρόμο είναι άσχημη". Η αλήθεια είναι πως παρά τους πλατιούς δρόμους, τα μεγάλα δέντρα, το υδάτινο στοιχείο που δίνουν έναν αέρα ευρωπαϊκό, τα περισσότερα κτίρια είναι πολύ άσχημα και κακοδιατηρημένα. Να γιατί πρέπει να προσλαμβάνετε αρχιτέκτονες! Στην Κωνσταντινούπολη τα περισσότερα κτίρια δεν είναι σχεδιασμένα από αρχιτέκτονες και πιστέψτε με φαίνεται! Εν τούτοις, όπως είπα, η πόλη παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για άλλους λόγους, ειδικά για έναν αρχιτέκτονα, τους οποίους δεν αναλύω εδώ για να μην σας κουράσω περισσότερο.

Τι μου έκανε εντύπωση; Κατ΄αρχήν τα μεγέθη. Μιλούμε για μια πόλη 17 εκατομμυρίων κατοίκων. Δηλαδή, 4 φορές την Αθήνα και 1.3 φορές το Λονδίνο. Ό,τι ώρα της ημέρας (και της νύχτας) περπατήσεις οι δρόμοι είναι γεμάτοι. Δεύτερο, και πιο σημαντικό για τον τουρίστα, η φτήνια. Φ τ ή ν ι α σου λέω! Πιο χώμα δεν γίνεται. Για να σου δώσω να καταλάβεις: μπουκαλάκι νερό 0.20, πλήρες γεύμα (κρέας ή ψάρι παρακαλώ) 6.00-8.00, εισητήριο μετρό 0.70, σάντουιτς από τον δρόμο 2.00 κ.ο.κ. Για τα ρούχα μην μιλήσω καλύτερα. Ο παράδεισος του καταναλωτή. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι δεν αγόρασα πράμα πάνω από 20 ευρώ. Στην Istiklal, τον μεγάλο εμπορικό πεζόδρομο μήκους 3 χλμ (!), εκτός του ότι οι τιμές είναι ήδη χώμα, σχεδόν κάθε μαγαζί έχει έναν όροφο outlet. On top of that, παζαρεύονται!

Για την ιστορία, ανακαλύψαμε με το Φυτό1, ένα παζάρι όπου μπορείς να βρείς ό,τι μάρκα θέλεις (Ζara, H&M, Topshop, Pull&Bear, Lee, Tommy Hilfiger, DSquared, Burberry κτλ) made in Turkey, σε εξευτελιστικές τιμές. Και ναι, παζαρεύονται κι από πάνω! Εγώ αποφάσισα ότι θα περάσει πολύς καιρός να ξαναψωνίσω από την Ελλάδα, πόσο μάλλον από την Κύπρο.

Μετά το μικρό εμπορικό διάλειμμα, επιστροφή στα σημαντικά. Από μνημεία η αλήθεια είναι ότι δεν πήγαμε σε πολλά λόγω έλλειψης χρόνου. Η Αγία Σοφία ναι, είναι πολύ εντυπωσιακή από άποψη μεγέθους και ποιότητας χώρου. Εν τούτοις κάτι μέσα μου δεν ρίγησε. Ίσως επειδή έχουν αφαιρέσει τα περισσότερα ψηφιδωτά. Ίσως επειδή σήμερα λειτουργεί σαν μουσείο και όχι σαν εκκλησία. Δεν ξέρω. Πήγαμε και σε τζαμιά. Νταξ, πάλι δεν μπορώ να πω πως εντυπωσιάστηκα συναισθηματικά. Εγώ θα σου συστήσω κάτι άλλο: ένα βυζαντινό υδραγωγείο το οποίο αποτελεί ανεπανάληπτη χωρική εμπειρία. Πήγαινε και θα με θυμηθείς.

Από εμπειρίες πρέπει όπωσδηποτε να πάρεις το καράβι και να περιπλανηθείς κατά μήκος του Βοσπόρου. Η θέα είναι μαγική. Να χαθείς μέσα στο Grand Bazaar (ναι, δεν υπάρχει περίπτωση να μην χαθείς) και να δοκιμάσεις γεύσεις και μυρωδιές στο παζάρι των μπαχαρικών. Να πιεις ναργιλέ και τσάι με γεύση μήλο, και φυσικά να φας μπακλαβά. Με το φαγητό η αλήθεια είναι πως είχαμε ένα θέμα, μύριζε παντού αρνίλα -που δεν είναι το καλύτερο μου- αλλά έπαιρνα συνήθως κοτόπουλο ή ψάρι. Τέλοσπαντων, περάσαμε.

Και κάτι τελευταίο: δεν υπάρχει λαός που να μας μοιάζει τόσο πολύ. Ποιοι Έλληνες μάνα μου; Οι φάτσες μας, οι κινήσεις μας, ο τρόπος που μιλούμε, τα φαγιά που τρώμε είναι όλα ίδια! Μια μέρα χαζεύαμε στην τηλεόραση ένα τούρκικο σήριαλ (όχι σαν αυτά που παίζουν στην Ελλάδα) και πραγματικά ένιωθα πως έβλεπα σειρά του Τσιάκκα. Αφού νόμιζα πως μιλούσαν κυπριακά!

Θα το ξαναπώ, η Κωνσταντινούπολη δεν είναι ωραία πόλη. Είναι όμως τρομερά γοητευτική. Γι' αυτό θα ξαναπήγαινα ευχαρίστως (και για να ψωνίσω!).

*Για κάποιο λόγο δεν μπορώ να ανεβάσω φωτογραφίες, θα το παλέψω αργότερα, προς το παρόν σας αφήνω με το κείμενο

Πείτε μου αν ακούσατε πιο ωραία μουσική

2011-11-11T18:24:00.001+02:00

Το ψάχνω μέρες και επιτέλους το βρήκα

Quick survey

2011-11-02T19:17:00.002+02:00

Η φίλη μου η Α. που κάμνει το μεταπτυχιακό της θέλει την βοήθεια σας: 5 λεπτά από τον χρόνο σας για να απαντήσετε το ερωτηματολόγιο της.

http://edu.surveygizmo.com/s3/693496/f2d57ceb3ef5

Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό!

Οι πράξεις μετρούν;

2011-10-29T14:25:00.002+03:00

Πριν κάποιες μέρες παίξαμε με τους φίλους μου ένα "παιχνίδι" - no worries, δεν προσπαθώ να φέρω καινούριο παιχνίδι στην μπλογκόσφαιρα - όπου έπρεπε να πούμε από ένα προτέρημα και ένα ελάττωμα για τον καθένα από τους υπόλοιπους. Δεν θα σταθώ στα θετικά που μου είπαν, αλλά στα αρνητικά. Συγκεκριμένα σε ένα που τζείνα - τζείνο που με έκαμε να σκεφτώ πιο πολλά. Στο ότι δεν είμαι συναισθηματικός τύπος, τζιαι ότι τούτο κάμνει με να φαίνουμαι σαν να διατηρώ μιαν απόσταση που τους υπόλοιπους.

Π.χ. δεν είμαι καθόλου μα καθόλου η κοπέλα που μόλις σε δει θα σε φιλήσει και θα σε αγκαλιάσει. Ούτε αποκαλώ τους άλλους "αγάπη". Για την ακρίβεια όσοι κάμνουν τα πιο πάνω φαίνουνται μου λίο ψεύτικοι. Ούτε λαλώ στους ανθρώπους που αγαπώ "αγαπώ σε" - το love you εν μετρά. Στους φίλους μου, στις αδερφές μου, στους γονιούς μου σπάνια εώς καθόλου το λαλώ. Μόνο στην μάμα μου άμαν τσακωθούμε τζιαι μερώσουμε, που όσο περνούν τα χρόνια τσακωνούμαστε όλο και πιο σπάνια άρα λέμε "αγαπώ σε" όλο και πιο σπάνια.

Δεν είναι ότι δεν αγαπώ τούτους τους ανθρώπους, απλά δυσκολεύκουμαι να το εκφράσω με λόγια. Θέλω να πιστεύκω ότι το δείχνω με άλλους τρόπους. Για παράδειγμα, εν να πιάσω να σιδερώσω τα ρούχα για να ευκολύνω την μάμμα μου με τις δουλειές χωρίς να μου το ζητήσει. Εν να κάτσω μιαν νύχτα σπίτι για να μεν μείνει μόνη της η αδερφή μου, παρ' όλο που εν να μπορούσα να είμαι με τον Σκέτο. Εν να δανείσω στις αδερφές μου ότι θέλουν που τα ρούχα τζιαι τα κοσμήματα μου χωρίς να κάμνω υστερίες. Ακόμα καλύτερα, εν να τις βοηθήσω να στήσουν το outfit τους.

Άμαν δω κάτι που ξέρω ότι ενδιαφέρει κάποιον που τους φίλους μου (ενώ για μένα εν παίζει ιδιαίτερο ρόλο) εν να τους πιάσω την ίδια ώρα τηλέφωνο να τους το πω. (Άμαν κρατώ λεφτά) αρέσκει μου να αγοράσω του άλλου ένα μικρό δωράκι, χωρίς κάποια ιδιαίτερη περίσταση. Να χτυπήσω ξύλο εν εβρέθηκε κάποιος που μας σε πολλά δύσκολη κατάσταση, αλλά πιστεύκω ότι άμαν τύχει κάτι σοβαρό εν να είμαι τζιαμέ για τον άλλο.

Ίσως όμως τούτα ένεν αρκετά. Μπορεί οι άνθρωποι να χρειάζουνται κάτι παραπάνω για να επιβεβαιώνουν την αγάπη σου. Μπορεί να μεν εν μόνο οι πράξεις που μετρούν.

Που την άλλη σκέφτουμαι ότι αν αποφασίσω ότι όντως, θέλω να το αλλάξω τούτο, θέλω να λαλώ στους άλλους ότι αγαπώ τους τζιαι θέλω να έχω τζιαι παραπάνω φυσική επαφή μαζί τους εν να με κοιτάζουν περίεργα γιατί εν τους έχω καθόλου μαθημένους σε φιλιά τζιαι αγκαλιές. Τωρά που μου εμπήκεν η ιδέα όμως εν μπορώ να ησυχάσω..

Το δικό μου "ρεζίλι"

2011-10-23T18:10:00.003+03:00

Έσιει 2-3 μέρες που προσπαθώ να σκεφτώ ένα ρεζιλίκι να γράψω για το παιχνίδι της Αχάπαρης. Προσπαθώ να ξεφύγω που τα έπεσα χαμέ, έδωκα πάνω στον στύλο κτλ κτλ γιατί εν τόσο κοινά που εν πιστεύκω να έσιει άνθρωπο που εν τα έπαθε. Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι πιο πρωτότυπο που μπορεί να μου έτυχε - ας πούμε που έπεσα μέσα στην πισίνα σε κάτι βαφτίσια - αλλά μόνο μια εικόνα στοιχειώνει το μυαλό μου τζιαι εν με αφήνει να σκεφτώ τίποτε άλλο. Εν ηξέρω αν μπορεί να οριστεί ακριβώς ως ρεζιλίκι, αλλά σίουρα επροκάλεσε μου μεγάλο πανικό και ντροπή. Σε τούτη την ιστορία νομίζω ότι εξανααναφέρτηκα στο μπλογκ αλλά για πρώτη φορά είμαι έτοιμη να σας την παρουσιάσω αναλυτικά, προσπαθώντας να κρατήσω την σήμανση κατάλληλο για ανηλίκους (άτε 12 χρονών και άνω).

Πάμε λοιπόν λίγα χρόνια πίσω, όταν ήμουν ακόμα 17 χρονών τζιαι είχα σχέση με τον Ακατονόμαστο. Έφηβη εγώ τελειόφοιτη λυκείου, ο Ακατονόμαστος στρατιώτης κτλ, αντιλαμβάνεστε ότι εκόχλαζε το γαίμα μας. Όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας μας, εψάχναμε που λες τρόπους να "εκτονωθούμε". Ευτυχώς, ο Ακατονόμαστος ήταν πιο μεγάλος μου τζιαι ήταν κάτοχος αυτοκινήτου. Μπορεί να μεν είχαμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας αλλά είχαμε ένα τσίγκο ρε παιδί μου! Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι εγυρεύκαμε όπου την ερημιά τζιαι τα ακάμωτα για να παρκάρουμε το Toyota του Ακατονόμαστου.

Μιαν καλή νύχτα (διότι ως γνωστόν όλες οι βρωμοδουλειές νύχτα γίνονται), είμαστε με τον Ακατονόμαστο στο "τοπούι" - το οποίο δεν θα αποκαλύψω γιατί μπορεί να είσαστε γειτόνοι τζιαι να σοκαριστείτε - και για να μην μπούμε σε λεπτομέρειες, ας πούμε απλά ότι τα παράθυρα του αυτοκινήτου εζωφφώσαν. Μέσα στην μαγεία της στιγμής που λες - την ποια; - εφάνηκε μου εμένα πως είδα κάτι φώτα να έρκουνται κατά πάνω μας - είπαμε τα τζάμια ήταν θολά τζιαι εν εθωρούσα καλά. Είπα το του Ακατονόμαστου αλλά εδιαβεβαίωσε με πως "έννεν τίποτε αγάπη μου, έλα να συνεχίσουμε".

Εσυνεχίσαμε αλλά όχι για πολύ, γιατί κανένα λεπτό αργότερα άκουσα τρία χτυπήματα πάνω στο τζάμι τζιαι επάγωσε το αίμα μου - ήμουν που ήμουν ημίγυμνη. Κατεβάζει ο Ακατονόμαστος το τζάμι τζιαι τι να δω; Ένας αστυνομικός να μας φέγγει με το φανάρι μες στα μούτρα τζιαι να μας ρωτά τι κάμνουμε τζιαμέ. Ούτε θυμούμαι τι ακριβώς του είπε ο Ακατονόμαστος, ονόματα, στοιχεία, ταυτότητες κτλ - να σας υπενθυμίσω ότι εγώ ήμουν τζιαι ανήλικη εν μας εκάνεν το ρεζιλίκι μας . Όσην ώρα του εμάσαν τα λόγια του εγώ επροσπαθούσα να μαζέψω τα ρούχα μου τζιαι αν δείχνω όσο πιο ήρεμη εγίνετουν, ενώ που μέσα μου η καρδία μου είσιεν να σπάσει. Εσκέφτουμουν ότι είσιεν να τηλεφωνήσουν της μάμμας μου να έρτει να με παραλάβει σε τζείνη την κατάσταση τζιαι νόμιζα ότι ήταν να πεθάνω την ίδια ώρα.

Μεν σας τα πολυλογώ, ο αστυνομικός τελικά έφυε αφού τον εδιαβεβαίωσε ο Ακατονόμαστος ότι δεν θα επαναληφθεί τζιαι έτσι ήβρα ευκαιρία να ντυθώ σαν άνθρωπος τζιαι να επιστρέψω στο φυσιολογικό μου heart rate. Εννοείται ότι δεν εξαναπατήσαμε στο "τοπούι".

Μπορεί να μεν ήταν ακριβώς ιστορία ρεζιλέματος η δική μου, αλλά ήταν μια πολλά προσωπική ιστορία που προσπαθώ να ξεχάσω πως συνέβηκε. Άσε που περιλαμβάνει και ηθικό δίδαγμα: Έσιει τζιαι ξενοδοχεία!!

Εν εβαρεθήκετε ακόμα να δκιεβάζετε τα εφτά;

2011-10-15T15:54:00.003+03:00

Κανένας εν με εκάλεσε να παίξω -ποιος να καλέσει τα ζόμπι;- αλλά εσκέφτηκα ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να επιστρέψω στο blogging από το να ξανανοίξω λίγο την κλειδαρότρυπα. Οπότε πάρε 7 πράγματα που μάλλον δεν γνωρίζεις για μένα:

1. Εν είδα ποττέ το Grease. Ούτε το Saturday Night Fever. Για να είμαι ειλικρινής το Grease έκαμα μιαν απόπειρα να το δω αλλά εν με ετράβησε τζιαι άφηκα το στην μέση. Σύμφωνα με τον Σκέττο είμαι απαράδεκτη. Εγώ απλά νομίζω πως δεν είμαι φαν του Τραβόλτα

2. Πρόσφατα έγραψα το πρώτο μου hip hop τραγούδι, με δικούς μου κατάδικους μου κυπριακούς στίχους και μουσική Alphaville. Συνέχεια λαλώ να το ανεβάσω στο youtube αλλά αναβάλλω το.

3. Φοούμαι το σκοτάδι. Το παιχνίδι σκοτεινό δωμάτιο; Δεν έχω χειρότερο. Να κοιμηθώ χωρίς φωτάκι ή πόρτα ανοιχτή αποκλείεται. Μιαν φορά επιχείρησα το, εξύπνησα στην μέση της νύχτα τζιαι ενόμιζα πως ήμουν κλεισμένη τζιαι που τις τέσσερεις πλευρές μέσα σε φέρετρο. Ποτέ ξανά.

4. Τα αυτιά μου είναι πολύ μικρά για να τα καθαρίζω με μπατονέτες. Εν αστειεύκω, είπε μου το ο γιατρός.

5. Στο μπάνιο τραγουδώ. Σιγά το πράμα θα μου πεις. Ναι αλλά έχω συγκεκριμένο ρεπερτόριο. Ανοίγω πάντα με το Η δουλειά κάνει τους άντρες και συνεχίζω αναλόγως με το Άγαλμα, Λεβέντη μου κι αλήτη μου, Όνειρο απατηλό, Αφιλότιμη κ.ο.κ. Somehow, ξυπνά μέσα μου το λαϊκό.

6. Δεν είδα ποτέ ελληνική ταινία. Ούτε καν την Αλίκη στο Ναυτικό. Τελικά αν κρίνω και από το 1, δεν είμαι φαν των classics.

7. Ο αγαπημένος μου αριθμός είναι το 7 επειδή γεννήθηκα στις 7/7.

Εν καλώ κανένα επειδή ούλλοι επαίξετε. Σε περίπτωση που έμεινε κανένας ας το θεωρήσει αυτό προσωπική πρόσκληση.

2011-07-12T23:26:00.003+03:00

Προφανώς τούτο που συνέβη στην Κύπρο εν τραγωδία. Αντιλαμβάνουμαι ότι ο καθένας θέλει να εκφράσει την θλίψη του, την οργή του, την αγανάκτηση του. Εγώ ακόμα εν ήβρα τα λόγια να περιγράψω πώς νιώθω. Νομίζω οι λέξεις θυμός τζιαι λύπη εν πολλά λίες. Γι' αυτό εν θέλω να κάμω περιττά σχόλια επί του θέματος, νομίζω ούλλοι το ίδιο νιώθουμε τζι ο καθένας λαλεί το με διαφορετικά λόγια.

Ένα πράμα έχω να πω:

Εκουράστηκα με τους ειδήμονες!! Δεν μπορείς να ανοίξεις με τηλεόραση με κκομπιούτερ. Για να μεν μιλήσω συγκεκριμένα για το κάθε social network.. Κοράκια παντού

Blogging savoir vivre #2

2011-07-05T20:05:00.002+03:00

Πριν κάμποσους μήνες είχα γράψει το πρώτο παρτ του blogging savoir vivre, τζιαι η φίλτατη sike εξέφρασε την επιθυμία να γράψουμε ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια. Συνεχίζω με το δεύτερο κεφάλαιο: Tα σχόλια.

Άμαν κάποιος αναγνώστης μας αφήνει σχόλιο πρέπει να:

α)απαντούμε πάντα και σε όλους, ας εν τζιαι με μιαν φατσούα :)

β)απαντούμε μόνο άμαν έχουμε κάτι ουσιαστικό να πούμε.

γ)απαντούμε πάντα και μάλιστα στον καθένα με ξεχωριστό σχόλιο.

δ)σημασία έχει να τα διαβάζουμε, δεν πειράζει αν δεν απαντήσουμε.

Εγώ επέρασα που τα α, β και δ, το γ βρίσκω το useless.Δηλαδή ο άλλος εν θα θκιεβάσει την απάντηση μου αν δεν γράψω σχόλιο προσωπικά για λλόου του; Πέφτω καμιά φορά σε κάτι ποστ με 84 σχόλια τζιαι λαλώ που μέσα μου "α, πρέπει να άνοιξε μεγάλη συζήτηση δαμέ" τζιαι τελικά τα 42 εν απαντήσεις του μπλογκερ προς τους αναγνώστες.

Τούτα ούλλα εκέφτουμουν τα επειδή παρόλο που μου αφήνετε κάποιες φορές σχόλια, πχ στο τελευταίο μου ποστ, συχνά εν μπαίνω στον κόπο να απαντήσω επειδή βαρκούμαι/εν έχω χρόνο/εν έχω τίποτε σημαντικό να πω. Τζιαι νιώθω ότι εν λίο αγένεια αλλά άτε..

Έκπληξη

2011-06-29T09:56:00.003+03:00

To ότι έχω ένα θέμα με το κατούρημα και δη το κατούρημα μόλις έρτω σπίτι νομίζω εξαναείπα σου το. Δεν υπάρχει περίπτωση να είμαι κάπου έξω τζιαι να μεν γεμώσει η κύστη μου ώσπου να ρτω σπίτι. Συνήθως αρχίζω τζιαι σκέφτουμαι έντονα ότι θέλω να κατουρήσω στην διαδρομή προς το σπίτι, ώσπου να βρω τα κλειθκιά, να φκω πάνω με το ασανσέρ, να ξηκλειδώσω κτλ διπλώνουμαι, μόλις μπω σπίτι πετάσσω την τσάντα μου στον καναπέ ή χαμέ άμαν η κατάσταση δεν αντέχεται τζιαι βουρώ προς την τουαλέτα. Μια φορά για να καταλάβεις την απόγνωση μου που την βιασύνη μου εν επρόσεξα πως ήταν κατεβασμένο το καπάτζι της τουαλέτας και αντιλαμβάνεσαι την συνέχεια. (ναι ξέρω, ίου, sad bad true).

Εχτές που λες οι φίλοι μου είχαν την φαεινή ιδέα να μου κάμουν surprise για τα γενέθλια μου (τα οποία γενέθλια μου δεν ήταν actually εχτές, μεγάλη ιστορία). Ο Σκέτος ανέλαβε να με απομακρύνει για λίο που σπίτι τζιαι επήαμε σε ένα μπαράκι όπου τζιαμέ επίστευκα εγώ ότι είσιεν να μας καρτερούν οι φίλοι μου για να μου κάμουν surprise. Εν ήταν όμως τζιαμέ, οπότε εγώ εξεπέρασα το, μεν σου πω ένιωσα τζιαι λίο βλάκας που επίστεψα ότι είσιεν να μου κάμουν surprise, οπότε εκατέβασα την μπύρα μου με τις γνωστές διουρητικές ιδιότητές της.

Στην επιστροφή, εγώ επερπάτουν γρήγορα γιατί ένιωθα την κύστη μου να με πιέζει. Ο Σκέτος τον χαβά του. Φτάνουμε στην πολυκατοικία, μπαίνουμε στο ασανσέρ τζι εγώ επαραμίλουν "θέλω πισσιά, θέλω πισσιά". "Shshsh" ελάλεν μου ο Σκέτος. "Καλά γιε μου, εν τζιαι καταλάβουν οι Καλαμαράες νάμπου εν τα πισσιά" λαλώ του εγώ επειδή ενόμιζα ότι εν ήθελε να μας ακούσουν οι άλλοι ένοικοι της πολυκατοικίας. Ώσπου να ξηκλειδώσει ο Σκέτος - έκαμεν τζιαι 2387598275 ώρες - εγώ επήαινα πάνω κάτω στον διάδρομο λυγίζοντας τα πόθκια μου στην γνωστή στάση.

Μπαίνουμε στο προχώλ τζιαι τι κάμνει ο αθεόφοβος; Πάει τουαλέτα! Άρχισα εγώ να κλαψουρίζω "Εσύ επήες τουαλέτα, εγώ θέλω τωρά, έσιει τόσην ώρα που σου λαλώ, άτε ρε Σκέτο!" Και κάπου εκεί σηκώνω την φούστα μου πάνω (καλά που δεν κατέβασα και τα βρακιά μου) τζιαι ανοίω την πόρτα της τουαλέτας έτοιμη να θκιώξω τον Σκέτο ενώ παράλληλα αντιλαμβάνουμαι ότι κάτι εν πάει καλά στο διπλανό δωμάτιο. Surprise! ακούω και βιαστικά κατεβάζω την φούστα μου. Όσοι επρολάβαν είδαν ότι είδαν που την αντανάκλαση μου στο απέναντι γυαλί.

Και καλά, στην περίπτωση μου έγιναν όλα τόσο βιαστικά που δεν νομίζω να είδε κανείς τίποτε ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Που και να είδαν δηλαδή, για τα συγκεκριμένα άτομα δεν με νοιάζει. Άσε που η σκηνή υποψιάζομαι ότι θα γίνει cult και θα την αναπαραστήσουμε πολλές φορές ακόμα. Αυτό που προσπαθώ τόσην ώρα να σας πω είναι ότι καμιά φορά ξεκινάς με τις καλύτερες προθέσεις να οργανώσεις του άλλου ένα surprise party και δεν φαντάζεσαι τι μπορεί να σου αποκαλυφθεί!

2011-06-24T00:10:00.002+03:00

Αν εθκιέβασες το προηγούμενο μου ποστ θα καταλάβεις ότι αφιερώνω πάρα πολύ χρόνο στο youtube. Συνήθως από αλλού ξεκινώ και αλλού βρίσκομαι, από related σε related. Πόψε ανακάλυψα τούτο το διαμάντι τζιαι είπα να το μοιραστώ μαζί σας.

10 + 1 video που θα σου χαρίσουν μια θέση στην καρδιά μου

2011-06-18T18:05:00.003+03:00

Tρρρρρρρρρρ (Drumroll)

Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας το Τop10 των video που μου ανεβάζουν την διάθεση. Όπως θα δείτε και παρακάτω, τα περισσότερα αν όχι όλα είναι πασίγνωστα video, με μιαν δόση σαχλαμάρας και αρκετά χαμηλή ποιότητα. Εν τούτοις, έχουν την ιδιότητα να με κάμνουν να χασκογελώ (πιστεύκω εν το πιο κατάλληλο ρήμα για να περιγράψει την αντίδραση μου) κάθε μα κάθε φορά που τα βλέπω. Και πιστέψτε με τα είδα εκατομμύρια φορές. Μπορώ να σας τα απαγγείλω/τραγουδήσω/μιμηθώ χωρίς να χάσω ούτε λέξη. Αρκεί να σας αναφέρω ότι η αδερφή μου άσκησε veto σε 2-3 από αυτά γιατί σιχάθηκε να με ακούει να τα επαναλαμβάνω!

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Η επιλογή ήταν εξαιρετικά δύσκολη γιατί αναγκάστηκα να αφήσω έξω αγαπημένα κομμάτια όπως διαφημίσεις του Jumbo, της Cosmote, αποσπάσματα από τις Πατάτες Αντιναχτές κ.ά. So scroll down τζιαι αν έσιει κανένα που εν το είδες ακόμα δε το τζιαι κλάψε! Enjoy.

Νούμερο 10:

Αγαπημένο βίντεο από τον καιρό των Πατατών (πώς λέμε τον καιρό των Τσιγγάνων;) Αξίζει να σημειωθεί ότι εξίσου αστεία ήταν και τα βίντεο του Τάσσου και του Κασουλίδη αλλά αφού ο Χριστόφιας κέρδισε εν τέλει τις εκλογές νικάει στα σημεία.

Νούμερο 9:

Λατρεμένο ποιοτικό άσμα που πρωτοάκουσα στο Ράδιο Αρβύλα (όπως τα επόμενα δύο που θα δεις παρακάτω) και μπήκα πάραυτα στο YouTube γιατί ήθελα διακαώς να το ξανακούσω.

Νούμερο 8:

Συνεχίζοντας με τα αγαπημένα του Ρ.Α. βάζουμε και μια δόση ποιότητας στο Top10. (Κάπως έτσι ξεκίνησε και η αναζήτηση του Καρυοθραύστη από το προηγούμενο ποστ).

Νούμερο 7:

Κλείνουμε την τριλογία του Ρ.Α. με το υπέροχο αυτό βίντεο και ειδικότερα το κομμάτι από το 2:22 και μετά και κορυφαίο σαφώς το κομμάτι που μπαίνει στο 2:50 (το αγαπώ το χορευτικό!)

Νούμερο 6:

Λοιπόν εδώ δεν πρόκειται περί αγαπημένου βίντεο αλλά περί αγαπημένης μορφής. Τα είδα όλα - ΟΛΑ λέμε- του ΜrPanos και έλιωσα από το γέλιο. Λυπήθηκα πάρα πολύ όταν συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για ρόλο και όχι υπάρχον πρόσωπο. Άσε που θέλω και γω ένα baby Socrates (το αγαλματάκι πάνω στην κολόνα) για να στολίσω στο σπίτι μου!

Νούμερο 5:

Αν ήμουν φοιτήτρια της Αγγλίας μάλλον θα ήταν σε πιο ψηλή θέση το βίντεο. Ώσπου να κάμουν αντίστοιχο για τους φοιτητές της Ελλάδας ή της Αθήνας αρκούμαι σε τούτο.

Νούμερο 4:

Περνούμε σε διεθνές επίπεδο και το βίντεο που καθιέρωσε ένα από τα πιο μεγάλα αστέρια του YouTube. Mιλούμε για εκατομμύρια views (κάποιες δεκάδες από τα οποία εν δικά μου) που οδήγησαν σε συνεργασίες με τον David Guetta και τον 50 Cent παρακαλώ. Respect.

Nούμερο 3:

Νew entry. Ωδή στην φέτα + RnB. Τι άλλο θέλεις δηλαδή;;;

Νούμερο 2:

Παλιό αλλά καλό. Δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω, επιστρέφω συχνά στα κλασσικά και το βλέπω ξανά και ξανά.

Noύμερο 1:

Το αγαπώ το αγαπώ το αγαπώ. Το άκουσα χιλιάδες φορές και μπορώ να σου το απαγγείλω λέξη προς λέξη. Άσε που πριν 5-6 μήνες που είχα κάτι προβλήματα με την σύνδεση μου μπήκα για τα καλά στο πετσί του ρόλου. Πλέον όποτε έχω κάποιο πρόβλημα ζητώ να μιλήσω με έναν ανώτερο υπεύθυνο. Τον λατρεύω αυτόν τον άνθρωπο και θέλω να τον γνωρίσω!

Όποτε με δεις και είμαι down δείξε μου όποιο θέλεις από τα πιο πάνω και σου εγγυούμαι ότι θα φιρτώ που τα γέλια!

Υ.Γ.: Να σημειωθεί ότι την θέση νούμερο 1 διεκδικεί και το θρυλικό LNE που όσοι είχαν την τύχη να το δουν ξέρουν για τι μιλώ. Δυστυχώς το video αφαιρέθηκε από το YouTube και οι υπόλοιποι πρέπει να αρκεστείτε στο LNE parody που όμως δεν λέει και πολλά αν δεν έχεις δει το πρωτότυπο. Πληρώνω όσα όσα για όποιον μπορεί να μου το έβρει!

Long time no see

2011-06-17T01:13:00.002+03:00

1μιση μήνα. Τόσον άντεξα μακριά που το blog μου.

Μέσα σε τούτον τον 1μιση μήνα εγίναν πολλά πράματα. Για παράδειγμα, η σχολή μου ήταν κλειστή έναν ολόκληρο μήνα. Εν έχω διάθεση τωρά για πολιτική κουβέντα, ας πούμε απλώς πως ήταν για καλό σκοπό. Νάμπου έκαμνα εγώ τούτο τον τζιαιρό; Εθώρουν ούλλη μέρα σειρές. Αφού είδα πρώτα τα season finale των τρεχουσών σειρών που παρακολουθώ (παρεμπιπτόντως τι mindblowing finale το Fringe!) είπα να επιστρέψω στα classics όπως το Lost τζιαι το Six Feet Under. Εθκιέβασα το τελευταίο True Blood, τον Φρόιντ στο Μανχάταν τζιαι κάμποσα short stories του David Sedaris. Α έριξα τζιαι μια μαθκιά στο Streetlife, του Leif Jerram που προσπαθώ να το δω που πολεοδομική πλευρά τζιαι έσιει αρκετό ενδιαφέρον. Επίσης έκαμνα πως εθκιέβαζα κάμποσα άρθρα για την οικονομική κρίση.

Είπα πριν πως εν θέλω να κάμω πολιτική κουβέντα αλλά έλα που σε τούτη την χώρα, την δεδομένη στιγμή τα πάντα έχουν πολιτική υπόσταση. Έχω να κάμω μιαν εργασία στη σχολή με ελεύθερο θέμα, τζιαι έκοψεν ο νους μου να κάμω για το αντίκτυπο που έχει η οικονομική κρίση στην πόλη και στον χώρο γενικότερα. Νομίζω ότι σαν θέμα έσιει ενδιαφέρον αλλά επειδή εν πολλά φρέσκο εν έσιει πολλή βιβλιογραφία τζιαι ζορίζουμαι κάπως. Πρέπει ούλλα να τα φκάλω που δικές μου παρατηρήσεις τζιαι προσωπική έρευνα. Εσείς τι νομίζετε; Προφανώς στην Κύπρο τα πράματα ένεν τόσο άσιημα όσο στην Ελλάδα αλλά βλέπετε καθόλου επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στους χώρους που διακινείστε τζιαι στον τρόπο που ζει η πόλη;

Μέσα σε τούτο τον μήνα επήα τζιαι στους Αγανακτισμένους. Εγώ παρά τις διάφορες Κασσάνδρες σιαίρουμαι για τούτο το κίνημα. Έστω τζι αν δεν καταλήξει πουθενά. Σιαίρουμαι γιατί για πρώτη φορά ο κόσμος αντιδρά, τζιαι η πράξη εν πάντα καλλύτερη που την απάθεια.

Εν ηξέρω γιατί τα γράφω τωρά τούτα ούλλα. Έσιει καμιά θκυο εβδομάδες που δυσκολεύκουμαι να τζοιμηθώ. Πέφτω τη νύχτα τζιαι για κάμποση ώρα δουλεύκει συνέχεια ο νους μου. Εν μπορώ να τον κάμω switch off. Σκέφτουμαι ένα εκατομμύριο πράματα. Τα μαθήματα που εξαναρχίσαν, πρέπει να κάμω αποτρίχωση, πότε εννά μαυρίσω, την ευλοημένη την εργασία για την οικονομική κρίση, την φωτογραφική που σκέφτουμαι να γοράσω κτλ κτλ. Προχτές, μεν ρωτήσεις γιατί, αλλά εθυμήθηκα την σουίτα του Καρυοθραύστη του Τσαϊκόφσκι. Τζιαι για κάποιο λόγο έπαθα μπλακ άουτ τζιαι δεν εμπορούσα να θυμηθώ την μελωδία. Για ανάμιση ώρα σε παρακαλώ εστριφογύριζα μες στο κρεβάτι, εκούντουν τζιαι τον Σκέτο τζιαι στο τέλος εξύπνησα τον για να του τραγουδήσω τούτο το πράμα.

Kάθε νύχτα που λες, που εν με παίρνει ο ύπνος, όπως πόψε, ανάμεσα σε άλλα σκέφτουμαι ότι αν έγραφα στο μπλογκ για τζείνα που με απασχολούν η ζωή μου θα ήταν πολλά πιο εύκολη :)

Να σας πω αλλό 'ναν

2011-04-28T19:52:00.003+03:00

Εθκιέβασα το ποστ της Αχάπαρης, άφηκα τζιαι κόμμεντ αλλά ακόμα σκέφτουμαι το. Προφανώς το ποστ ανάμεσα σε άλλους απευθύνεται και σε μένα. Επροβλημάτισε με ιδιαίτερα το γεγονός ότι η ίδια, και άλλοι μπλόγκερς νιώθουν used.

Πάντα ένιωθα το μπλογκινγκ πραγματικό, με την έννοια ότι πίσω που κάθε ποστ τζιαι κάθε κόμμεντ έσιει έναν άνθρωπο με τις δικές του ιστορίες, τα δικά του προβλήματα, που σε αφήνει να δεις λίο ή πολλά - ανάλογα με την κρίση του - έναν κομμάτι της προσωπικότητας του. Μες στο νου μου έχω εικόνες για πολλούς μπλόγκερς, φαντάζουμαι με ποιους εννά έκαμνα παρέα, ξέρω με ποιων το χιούμορ γελώ, ποιοι μου λείπουν που τον τζιαιρό που αραιώσαν να γράφουν κτλ. Εν είμαι της σχολής που θεωρεί ότι το μπλόγκινγκ και γενικότερα ο υπολογιστής αποξενώνει τους ανθρώπους, μάλλον το αντίθετο θα έλεγα. Θεωρώ το μπλόγκινγκ ανθρώπινη επαφή. Τζιαι όπως κάθε επαφή εν αναμενόμενο να προκαλεί συναισθήματα.

Εν ηξέρω γιατί, αλλά σήμερα πρώτη φορά ένιωσα πόσο βάρος μπορούν να έχουν τούτα τα συναισθήματα. Ίσως επειδή εμένα επροκαλούσε μου πάντα ευχάριστα συναισθήματα εν έκατσα ποττέ να σκεφτώ ότι μπορεί να λειτουργεί τζιαι ανάποδα. Νιώθω περίεργα. Νιώθω "κακός άνθρωπος" γιατί όπως εν θα ήθελα να με αφήναν οι φίλοι μου έτσι ακριβώς άφησα τους διαδικτυακούς μου φίλους.

Νομίζω κάπου έγραψα ότι όταν εγώ εξεκίνησα το μπλογκινγκ ήμουν πρωτοετής φοιτήτρια, φρεσκοχωρισμένη, εμείνισκα μόνη μου τζιαι ήμουν μάλλον μοναχική. Σήμερα τελειώνω αισίως μεν τον τέταρτο χρόνο αλλά τα βούριστρα για την σχολή αυξάνουνται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, τζιαι μοιράζω τον ελεύθερο μου χρόνο ανάμεσα στον Σκέτο, τη νέα μου συγκάτοικο, τζιαι τους φίλους μου που ομολογουμένως επολλύναν. Ίσως οι πραγματικές κοινωνικές επαφές να εκαλύψαν την ανάγκη των διαδικτυακών. Ίσως πράγματι να σας "εχρησιμοποιούσα" ώσπου να φτάσει η ζωή μου σε ένα σημείο που να μεν σας έχω ανάγκη. Λυπεί με τούτη η παρατήρηση και το λέω με βαθύτατη ειλικρίνεια.

-----------

Γράφω τζιαι σβήννω, σβήννω τζιαι γράφω τζιαι εν ηξέρω πώς να εκφράσω τζείνα που σκέφτουμαι. Γι' αυτό σας αφήνω με ένα μισοτελειωμένο ποστ/κόμμεντ ώσπου να αποφασίσω τζιαι η ίδια πώς νιώθω.

Αυτά για την ώρα

2011-04-20T20:37:00.002+03:00

Τούτο το μπλογκ βρίσκεται σε αποσύνθεση.. Όπως τζιαι πολλά άλλα. Επαρατήρησα ότι πολλοί παλιότεροι μπλόγκερς, των οποίων ήμουν φανατική αναγνώστρια εψιλοπαρετήσαν το σπορ. Γράφουν, ή γράφουμε αν θέλεις, αραιά και που με αποτέλεσμα να χάνεται κάπως η συνοχή. Η συνοχή σε τι πράμα θα μου πεις; Ε ναι λοιπόν, η συνοχή στο κοίταγμα από την κλειδαρότρυπα στην ζωή του καθενός. Αλλά τζιαι η συνοχή στον χαρακτήρα του κάθε μπλογκ.

Επροειδοποιήσαν με κάποιοι που τούτους τους παλιούς ότι έτσι εν το μπλόγκινγκ. Στην αρχή γράφεις φανατικά, μετά αραιότερα και κάποια στιγμή καθόλου ή επανέρχεσαι δυναμικά. Όπως δείχνουν οι στατιστικές εγώ τείνω προς το καθόλου. Εν ηξέρω τι φταίει, εξίφτισεν ο ενθουσιασμός; Έγινα εγώ πιο busy, εστέρεψα που πράματα που ήθελα να πω; Λίγο απ' όλα υποθέτω. Ίσως πάλι να ξέμεινα από γκρίνια. Όταν όλα πάνε καλά στη ζωή σου τι να γράφεις; Γεια σας, περνώ πολύ καλά εσείς;

Υποσυνείδητα άρχισα να σκέφτουμαι τζιαι πιο σοβαρά πόσα και ποια πράματα έπρεπε να μοιράζουμαι με τον καθένα. Με τον καθένα δηλαδή δεν έχω πρόβλημα. Πρόβλημα έχω με ορισμένους γνωστούς μου που ανακάλυψαν το μπλογκ και έχουν άποψη για την προσωπική μου ζωή. Όχι ότι έκατσα ποτέ να σκεφτώ "σταμάτα μην το γράψεις αυτό γιατί σε διαβάζει ο τάδε". Αλλά δεν γουστάρω να κριτικάρει ο τάδε αυτά που γράφω και την επομένη να με φιλά σταυρωτά και να με ρωτά "Τσαρτελλούι μου τι κάνεις; Εχαθήκαμε τέλια".

Σκέφτηκα να κλείσω το μπλογκ. Σκέφτηκα να γίνω επώνυμη. Σκέφτηκα να διατηρήσω το παρόν μπλογκ για περιστασιακά γραψίμια και να ανοίξω ακόμα ένα με διαφορετικό περιεχόμενο, με ίδιο ή διαφορετικό ψευδώνυμο. Διάφορες σκέψεις περνούν από το μυαλό μου.

Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με μια φίλη μου και ξαφνιάστηκε όταν της είπα ότι μικρή δεν είχα ποτέ ημερολόγιο. Δηλαδή ξεκινούσα να γράφω σε διάφορες φάσεις της ζωής μου αλλά ποτέ δεν το διατηρούσα. Ίσως κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με το μπλογκ. Ίσως κι αυτός ο κύκλος να έφτασε στο τέλος του.

Το παράξενο της υπόθεσης είναι πως όσο κι αν αραίωσα το γράψιμο η ανάγνωση άλλων μπλογκς εξακολουθεί να γίνεται με τον ενθουσιασμό της πρώτης επαφής.

2011-04-02T11:36:00.002+03:00

Αύριο εν οι εκλογές της ΕΦΕΚ Αθήνας. Έσιει που λες 1-2 εβδομάδες - όπως γίνεται κάθε χρόνο έτσι εποχή - που μας επρήσαν πολλά άσιημα με τούτη την κουβέντα. Κάθε 2-3 μέρες πιάνουμε το προπαγανδιστικό sms μας (σημειωτέον ότι ουδέποτε τους έδωσα το τηλέφωνο μου), κάθε εβδομάδα λαμβάνουμε ταχυδρομικώς φακέλους με επιστολές, εφημερίδες, ανακοινώσεις κτλ που τις δύο μεγάλες παρατάξεις.

Τζιαι καλά τούτα, τα sms συνήθως ούτε τα ανοίω τζιαι ούλλο το χαρτομάνι που συνάεται ρίχνω του καμιά μαθκιά αν είμαι με τις καλές μου ή πετάσσω το χωρίς καν να το ανοίξω - μιλούμε για ΤΗΝ σπατάλη χαρτιού και την τεράστια οικολογική συνείδηση εκ μέρους των παρατάξεων. Επειδή όμως θέλουν να βεβαιωθούν ότι λαμβάνουμε τα αντικειμενικά και ουδόλως προπαγανδιστικά μηνύματα τους, οι εκπρόσωποι των παρατάξεων θέλουν να έχουμε και προσωπική επαφή.

Δεν είσαι γραμμένος σε κάποια παράταξη; Υπάρχει έστω και η παραμικρή αμφιβολία για το τι θα ψηφίσεις; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι δεν θα τους ψηφίσεις; Κανένα πρόβλημα, αυτοί πάλι θα προσπαθήσουν να σε πείσουν. Τέσσερα χρόνια ρε κοπέλια τζιαι ακόμα δεν εκαταλάβαν ότι που να φακκούν χαμέ εγώ δεν τους χαρίζω την ψήφο μου. Τέσσερα χρόνια τζιαι ακόμα δεν εκαταλάβαν ότι όσο παραπάνω με πιλατεύκουν τόσο παραπάνω απομακρύνονται που την αμυδρή πιθανότητα να τους ψηφίσω.

Έρκουνται σπίτι μου ακάλεστοι χωρίς καν μιαν προειδοποίηση.

"Να περάσουμε πάνω να σου μιλήσουμε για κάποια θέματα;"

"Θα προτιμούσα όχι"

"Να μας ανοίξεις να φκούμε θκυο λεπτά να σου αφήκουμε κάτι κείμενα τζιαι να φύουμε;"

"Όχι ευχαριστώ"

Τηλέφωνα επίμονα που μου ζητούν να βρεθούμε κάποια στιγμή να τα πούμε. Τούτες τις μέρες αθυμηθήκαν με ακόμα τζιαι ανθρώποι που έχουν να μου μιλήσουν πάνω που ένα χρόνο.

Εχτές, σε ένα σχετικό πρήχτικο τηλεφώνημα εν άντεξα τζαι είπα του:

"Καλά γιατί υποτιμάτε την νοημοσύνη μας; Θεωρώ τον εαυτό μου νοήμων άνθρωπο, που ξέρει να αξιολογεί τις καταστάσεις. Ό,τι τζιαι να μου πείτε δεν πρόκειται να μου αλλάξετε την άποψη μου. Αντίθετα νευριάζω που με θωρείτε σαν μια ακόμα ψήφο τζιαι προσπαθείτε ως την τελευταία στιγμή να με κερδίσετε. Δόξα σοι ο θεός, μυαλό έχω τζιαι καταλαβαίνω νάμπου γίνεται γυρώ μου. Πιστεύκω στην εκλογική διαδικασία, μπορώ να σου εγγυηθώ ότι θα έρτω να ψηφίσω, αλλά το τι εν να ψηφίσω εν θα το επηρεάσεις εσύ επειδή εν να ρτεις μισήν ώρα να μου ζαλίσεις τον έρωτα με το ποιηματάκι που σου εμάθαν να λαλείς"

Πραγματικά, θεωρώ το πολλά ανώριμο πράμα να επισκέπτουμαι τον κάθε ψηφοφόρο ξεχωριστά, τζιαι να προσπαθώ να τον πείσω. Αν θέλει ο άλλος να ενημερωθεί έσιει ένα σωρό τρόπους. Θεωρώ το επίσης τρομερή αδιακρισία τζιαι αγένεια, να πηαίνω σπίτι του άλλου ακάλεστος τζιαι να τον πιάνω 100 τηλέφωνα για να διαβεβαιωθώ ότι θα με ψηφίσει. Πιστεύκω ότι τούτο ούλλο το παναϋρούι γίνεται εν εις βάρος του ακομμάτιστου φοιτητή, τον οποίον οι παρατάξεις υποτιμούν νοητικά αφού νομίζουν ότι με ένα λογύδριο μπορούν να του αλλάξουν άποψη.

Δεν θα σχολιάσω πόσο λυπούμαι τους ανθρώπους που εν κολλημένοι σε τούτο το σαθρό σύστημα. Αν νομίζουν ότι εν πιο πολιτικοποιημένοι που μένα επειδή λαώνουνται μέρα νύχτα μες στο οίκημα ή ακόμα χειρότερα μες στους δρόμους τζιαι γυρίζουν τα σπίθκια τα ξένα λανθάνονται οικτρά.

Εύχομαι παραπάνω φοιτητές να σκέφτουνταν σαν εμένα.

FACT

2011-03-30T23:41:00.001+03:00

_Δεν μπορείς να εκτιμήσεις κάτι μέχρι να το χάσεις.

Ξαφνικά νιώθω πολύτιμη.

Χρειάζεται και μια τόνωση του εγωισμού μας πού και πού.

Άκου να μαθαίνεις

2011-02-19T18:30:00.004+02:00

Επειδή υποσχέθηκα ένα μάθημα αρχιτεκτονικής πριν φύγω για Παρίσι, το πράγμα έχει ως εξής:

Κατ' αρχήν, εμείς οι αρχιτέκτονες (νιώθω περίεργα όταν λέω αυτή την φράση) όταν λέμε "μοντέρνο" δεν εννοούμε σύγχρονο αλλά αυτό που ανήκει στο μοντέρνο κίνημα. O μοντερνισμός που λες δεν είναι κάτι το καινούριο, αφού έχει τις ρίζες του στις αρχές του 20ου αιώνα και άκμασε κυρίως στην περίοδο του μεσοπολέμου. Είναι όμως κάτι που οι αρχιτέκτονες το λατρεύουν ή το μισούν ακόμα και σήμερα.

Το σπουδαίο με τον μοντερνισμό είναι ότι έφερε τα πάνω κάτω στην αρχιτεκτονική (και όλες τις υπόλοιπες τέχνες). Προσωπικά σαν σπουδάστρια, δεν θεωρώ ότι υπήρξε μεγαλύτερη τομή στην ιστορία της αρχιτεκτονικής από αυτή που έκαναν οι μοντέρνοι. Και για να ξηγηθώ καλύτερα: φαντάσου μια πόλη γεμάτη νεοκλασσικά, με δίριχτες στέγες και κεραμίδια, αετώματα και ακροκέραμα, κίονες με καταβολές δωρικές και ιωνικές. Φαντάσου μια πόλη που λατρεύει την ιστορία τόσο ώστε να θέλει να φέρει το παρελθόν στο παρόν. Φαντάσου μια αρχιτεκτονική της διακόσμησης.

Φαντάσου τώρα πόσο ακραίο είναι ένας άνθρωπος να προτείνει μια αρχιτεκτονική εντελώς διαφορετική. Μια αρχιτεκτονική που απορρίπτει την ιστορία και βάζει ένα μεγάλο χι στα προηγούμενα. Μια αρχιτεκτονική εντελώς πρωτοπόρα που μιλά με καινούριο λεξιλόγιο: μπετόν αρμέ, επίπεδα δώματα, τεράστιες τζαμαρίες που διατρέχουν όλο το κτίριο κ.ά.

Τρεις είναι οι πατέρες της μοντέρνας αρχιτεκτονικής. Mies van der Rohe και Walter Gropius, οι Γερμανοί και Le Corbusier, ο Ελβετός που έδρασε κυρίως στην Γαλλία.

Ο Mies, είναι ο άνθρωπος που είπε κάτι που ίσως θα 'χεις ξανακούσει: "Less is more". Στην αρχιτεκτονική του δεν θα συναντήσεις περιττούς διάκοσμους, φλύαρες όψεις και μπερδεμένες κατόψεις. Αντίθετα, θα δεις χώρους ενιαίους, που ρέουν ο ένας μες στον άλλο, τεράστιες πλάκες που μοιάζουν να αιωρούνται και τοίχους που νιώθεις πως θα γλιστρήσουν από στιγμή σε στιγμή. Σπουδαιότερο του έργο για μένα το γερμανικό περίπτερο της Βαρκελώνης. Απίστευτο.

Ο Gropius, δεν έμεινε γνωστός για το αρχιτεκτονικό του έργο αυτό καθαυτό αλλά για την φιλοσοφία του, θα έλεγα. Ιδρυτής της σχολής Bauhaus έδωσε σάρκα και οστά σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε μαζική παραγωγή. Σε ένα πνεύμα που απέκλειε εντελώς κάθε περιττό διακοσμητικό στοιχείο και επέμενε στην καθαρότητα της μορφής, σχεδίαζε κάθε αντικείμενο από την απλή τσαγέρα στην πολυθρόνα, με στόχο την λειτουργικότητα και την χρηστικότητα έναντι της περίπλοκης μορφής που κυριαρχούσε μέχρι τότε. Ο Mies van der Rohe, υπήρξε επίσης καθηγητής και διευθυντής της Σχολής τα τελευταία χρόνια της λειτουργίας της.

Ο Le Corbusier, υπήρξε για πολλούς αρχιτέκτονες ένας μικρός θεός. Στην σχολή μου πίνουν ακόμα νερό στο όνομά του (και βγάζουν σπυράκια στο άκουσμα των Coop Himmelblau και Zaha Hadid αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία). Είναι ο άνθρωπος που έδωσε νέο νόημα στην κατοικία. Ο άνθρωπος που είδε την κατοικία σαν μια μηχανή, φτιαγμένη για να εξυπηρετεί τους χρήστες της αλλά παράλληλα να δημιουργεί τέτοια υψηλά συναισθήματα συγκίνησης ώστε να ονομάζεται αρχιτεκτονική και όχι οικοδομική. Πέντε ήταν τα βασικά σημεία της αρχιτεκτονικής του:

Ελεύθερη Κάτοψη
Ελεύθερη Όψη
Οριζόντιο Παράθυρο
Pilotis
Δώμα-Κήπος

Ελεύθερη κάτοψη πάει να πει ότι τα φερόμενα στοιχεία (δηλαδή οι τοίχοι) ανεξαρτητοποιούνται εντελώς από τον φέροντα (δηλαδή τα υποστυλώματα). Με αλλά λόγια τρέχουν οι τοίχοι μέσα στο κτίριο και ο LeC. τοποθετεί τα υποστυλώματα όχι ενσωματωμένα σ' αυτούς αλλά ένα μέτρο μακριά απ' αυτούς απλά και μόνο επειδή μπορεί να το κάνει. Ο κάνναβος των υποστυλωμάτων μπορεί να είναι τελείως ορθοκανονικός ενώ οι τοίχοι μπορεί να κάνουν καμπύλες, ζιγκ ζαγκ και άλλες τρέλες.

Η ελεύθερη όψη τώρα, είναι απλά η προβολή της ελεύθερης κάτοψης στο επίπεδο του δρόμου. Δηλαδή, αφού οι τοίχοι απελευθερώνονται από τα υποστυλώματα, η όψη του κτιρίου μπορεί να λειτουργήσει σαν μια κουρτίνα που δείχνει ότι θέλει, χωρίς να ορίζεται από τον φέρον οργανισμό. Στο σημείο αυτό μπαίνουν και τα οριζόντια παράθυρα, τα οποία ο LeC. αγαπούσε να σχεδιάζει έτσι ώστε να διατρέχουν ολόκληρο το κτίριο απ' άκρη σ' άκρη, χωρίς να διακόπτονται από υποστυλώματα.

Tα pilotis, είναι η γνωστή μας πιλοτή. Η ανύψωση του κτιρίου σε υποστυλώματα έτσι ώστε να απελευθερώνεται το ισόγειο και το κτίριο να μοιάζει να αιωρείται. Ο LeC., πολεοδομικά, οραματίστηκε ολόκληρες πόλεις σε ένα πιο ψηλό επίπεδο που ευτυχώς δεν πραγματοποιήθηκαν. (Τον αγαπούμε στην κλίμακα της κατοικίας, αγαπούμε να τον μισούμε στην κλίμακα της πόλης).

Τέλος, το δώμα - κήπος είναι αυτό που λέει τ' όνομα του. Οριζόντια δώματα, αφού πια εγκαταλείπουμε τις στέγες με κεραμίδια, που χρησιμοποιούνται από τους κατοίκους ως κήποι, solarium, υπαίθρια καθιστικά κτλ.

Το απαύγασμα της λεκορμπυζιανής αρχιτεκτονικής, και της μοντέρνας κατ' επέκτασην, είναι η περίφημη villa Savoye, που βρίσκεται στα περίχωρα του Παρισιού. Πρόκειται για ένα κτίριο, που για όποιον κατέχει τα βασικά της μοντέρνας αρχιτεκτονικής (τώρα πια και σεις) μιλάει από μόνο του. Στην κατοικία αυτή βρίσκονται συγκεντρωμένα και τα πέντε σημεία της αρχιτεκτονικής του LeC., και γι' αυτό είναι το πιο πολυδημοσιευμένο έργο του. Πριν από μια βδομάδα είχα την τύχη να το επισκεφτώ, μαζί με ένα πολύ σπουδαίο καθηγητή και μελετητή του Le Corbusier. Ε ένα δέος το ένιωσα, δεν μπορώ να πω.

Ψάξε να βρεις τα πέντε σημεία (βγάζουν μάτι).

2011-02-17T21:36:00.002+02:00

Dear Blog,

ας υποκριθούμε ότι είσαι το ημερολόγιο μου.

Η αλήθεια είναι ότι σε παραμέλησα τον τελευταίο καιρό. Δεν φταίω εγώ, αλήθεια! Κάτι η εξεταστική, κάτι ψιλομπερδέματα με το wifi, κάτι η συνεχής διαδρομή σχολή-σπίτι-σχολή-Σκέτος, κάτι οι απανωτές απεργίες των ΜΜΜ που με αφήνουν στους πέντε δρόμους κατάντησα κουρέλι.

Κάθε μέρα περιφέρω την διαλυμένη μου σπονδυλική στήλη στα Εξάρχεια. Έχω γεμίσει μια τσάντα δανεική με laptop, φορτιστές, μαρκαδόρους, ξυλομπογιές, κοπίδια, χάρακες, μολύβια κτλ και την κουβαλώ καθημερινά. Α και ένα καθαρό βρακί γιατί δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Πραγματικά νιώθω νομάς. Πότε στο σπίτι μου πότε στου Σκέτου, νιώθω πως μπαίνω μόνο για να κοιμάμαι. Και να βλέπω House, Gossip Girl και How I met your mother - γιατί κάποιες συνήθειες δεν κόβονται ποτέ.

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που βγήκα. Πλέον το βγαίνω απέκτησε την έννοια του πετάγομαι στον πλησιέστερο φίλο με τις φόρμες, και λιώνουμε όλοι μαζί στον καναπέ παρακολουθώντας τηλεόραση σαν ζόμπι. Απόψε έχει live η Monika. Δεν θα πάω. Έμεινα σπίτι με τα πενάκια μου και τα μαρκαδοράκια μου να σχεδιάζω οικοδομικά τετράγωνα στο Μενίδι.

Νιώθω πως οι δείχτες του ρολογιού κινούνται αστραπιαία. Μπαίνω στο σπίτι, κάνω ένα μπάνιο, τρώω, τσεκάρω email και χαζεύω στα blogs και πριν το καταλάβω έχει πάει 10. Με τι όρεξη να κάτσω τώρα εγώ να διαβάσω Πολεοδομία;

Τα καλά νέα είναι ότι σε 10 μέρες φεύγω. Πάω Παρίσι. Με λατρεμένο καθηγητή, εντελώς εκπαιδευτική φάση οπότε μην ζηλεύεις. Έχω κάνει τάμα να προσκυνήσω villa Savoye, villa Stein de Monzie και parc Villette. Να αναμένεις νεώτερα πάνω σ' αυτό, θα σου κάνω και ένα μάθημα μοντέρνας αρχιτεκτονικής κάποια στιγμή.

Νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι που δεν λέει να διαλυθεί..

Shopping therapy

2011-02-05T12:20:00.001+02:00

Ντρέπομαι, ντρέπομαι, ντρέπομαι αλλά το ομολογώ:

Ζω και αναπνέω για να καταναλώνω.

Εμείς οι γυναίκες είμαστε παράξενα πλάσματα. Μπορεί να έχουμε ένα σωρό προβλήματα στο κεφάλι μας αλλά άμα μας δώσεις ένα ζευγάρι καινούρια παπούτσια δια μαγείας λύνονται όλα. Ή τουλάχιστον αμβλύνονται.

Αυτή τη στιγμή δουλεύουμε πάνω σε μια πολύ σημαντική εργασία που απαιτεί πάρα πολύ χρόνο, κόπο και χρήμα. Μακέτα 1:30 με plexy glass - δεν λέω τίποτα άλλο. Ευτυχώς, βρισκόμαστε αρκετά κοντά στο τέλος. Είχαμε συμφωνήσει λοιπόν, σήμερα Σάββατο, να συναντηθούμε στη σχολή με την ελπίδα να το κλείναμε το θεματάκι, αφήνοντας ίσως πίσω κάποιες λεπτομέρειες πριν την τελική παράδοση που θα γίνει την Τρίτη.

Πάμε λοιπόν στη σχολή στις 10, μόνο και μόνο για να βρούμε την πύλη κλειδαμπαρωμένη και τον θυρωρό να μας λέει ότι "η σχολή θα παραμείνει κλειστή σήμερα λόγω πρυτανικής απόφασης" - καμία περαιτέρω εξήγηση. Α και "άμα θέλετε πάρτε ένα τηλέφωνο αύριο πριν να 'ρθειτε να δείτε αν είναι ανοιχτά".

Instant panick:

Χάνουμε μία μέρα δουλειάς.
Τα πράγματα μας είναι όλα μέσα, άρα δεν μπορούμε ούτε να δουλέψουμε εκτός σχολής.
Κι άμα είναι κλειστά και αύριο;
Κι αν κάτι πάει στραβά και δεν προλάβουμε να τελειώσουμε;
Τζάμπα το πρωινό ξύπνημα.
Τζάμπα και η ταλαιπωρία με το λεωφορείο.
Άρα, πρέπει να 'ρθουμε αύριο Κυριακή. ΚΥΡΙΑΚΗ. (Δεν έχω χειρότερο από το να κατεβαίνω στην σχολή Κυριακάτικα, η δουλειά στο σπίτι παλεύεται αλλά στη σχολή με τίποτα).

Μετά από έντονους διαπληκτισμούς μεταξύ των φοιτητών και του θυρωρού, και αφού συνειδητοποιήσαμε ότι δεν παίζει να μας ανοίξουν σήμερα την σχολή φύγαμε με την ουρά στα σκέλια. Προχωρώντας προς την στάση του λεωφορείου, μια λάμψη τράβηξε την προσοχή μας. Φως στην άκρη του τούνελ.

Ένα καταστηματάκι στα Εξάρχεια, με πολύ στυλάτα παπούτσια είχε εκπτώσεις. Πολύ καλές τιμές ομολογουμένως. Χωρίς δεύτερη σκέψη μπήκαμε μέσα. Χαζέψαμε, δοκιμάσαμε διάφορα παπούτσια και χωρίς πολλά πολλά αγοράσαμε από ένα ζευγάρι με το Φυτό1. Α και στο τέλος, ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού μας έκανε και μία επιπλέον έκπτωση πάνω στην έκπτωση επειδή πήραμε δύο ζευγάρια.

Στην διαδρομή προς το σπίτι όλα έμοιαζαν πιο φωτεινά. Για πρώτη φορά βιώσα πραγματικά την έννοια του shopping therapy.

Κεραυνοβόλος έρωτας

2011-01-30T21:51:00.004+02:00

Στα παιδικά μου χρόνια, όπως κάθε κοριτσάκι, ονειρευόμουν ότι όταν μεγαλώσω θα παντρευτώ και θα αποκτήσω οικογένεια. Το παράδοξο είναι ότι δεν θυμάμαι ποτέ να ονειρεύτηκα τον γάμο μου, την τελετή that is. Δεν φανταζόμουν τον εαυτό μου ντυμένο νύφη. Δεν είμαι η κοπέλα που σχεδίαζε για χρόνια το νυφικό της και ήξερε από τα 12 της την τελευταία λεπτομέρεια του φορέματος, των μαλλιών, της ανθοδέσμης κτλ. Δεν περίμενα πώς και πώς την "πιο ωραία μέρα της ζωής μου".

Μεγαλώνοντας, η ιδέα ότι η ουσία του γάμου δεν είναι η τελετή αλλά η συνέχεια, ωρίμασε περισσότερο μέσα μου. Στα 20κάτι μου, έλεγα πως αν ποτέ παντρευτώ σημασία δεν θα έχει ούτε τι φορώ ούτε πού θα παντρευτώ ούτε ποιους θα καλέσω. Δεν με απασχολούσε ούτε πώς θα είναι χτενισμένα τα μαλλιά μου, ούτε αν θα φορώ νυφικό ή φόρεμα ή jeans, ούτε αν θα κρατώ τριαντάφυλλα, ορχιδέες ή τσαρτελλούθκια.

Προσωπικά, δεν θα με χάλαγε καθόλου ένας πολιτικός γάμος, χωρίς περιττά έξοδα, με ελάχιστους καλεσμένους. Δεν θα με χάλαγε καθόλου και ένας "καθόλου γάμος", μια απλή συγκατοίκηση αλλά έστω ότι παντρεύομαι για νομικούς, ηθικούς κ.ά. λόγους. Το μόνο που θα με ένοιαζε θα ήταν αυτός που θα είχα δίπλα μου.

Μετά όμως συνάντησα τον Zuhair Murad. Και αναθεώρησα. Αγαπώ σχεδόν όλη την σειρά Romantic Intimacy και το Winter Rapsody no6, παρόλο που δεν είναι νυφικά αλλά couture.

(Όχι ότι πρόκειται να είμαι ποτέ σε θέση να αγοράσω φόρεμα (πόσο μάλλον νυφικό) του Zuhair Murad αλλά ωραία θα ήταν)

Απούσα

2011-01-17T23:34:00.002+02:00

Ο λόγος που έχω καιρό να γράψω στο blog είναι ότι επέστρεψα στη σχολή και μου βαρυφάνηκε. Δεν περνά μέρα που να μην προκύψει και μια καινούρια εκκρεμότητα και οι ώρες εργασίας χτυπούν κόκκινο. Seriously, είναι κάτι μέρες όπως την σημερινή που χτυπούμε δεκάωρα και δωδεκάωρα στη σχολή που πραγματικά δεν περιγράφονται.

Φεύγω από τη σχολή με απίστευτο πονοκέφαλο (νιώθω ότι τα μάτια μου θα πεταχτούν έξω και το κρανίο μου θα σπάσει) με μόνη επιθυμία να λιώσω στον καναπέ. Αυτό, μέχρι να ξημερώσει η επόμενη μέρα και να ξαναμπούμε στο loop.

Και δεν είναι μόνο η σωματική κούραση. Είναι η γνώση ότι και αύριο με περιμένει το ίδιο πράγμα, είναι η έγνοια και το άγχος πότε θα προλάβω όλα τα υπόλοιπα που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια (not cute) από το πουθενά, είναι η προσπάθεια να αντεπεξέλθω και στις διάφορες άλλες απαιτήσεις - γιατί ζωή δεν είναι μόνο η σχολή.

Είναι που κάποιες φορές νιώθω ότι βαλτώνουμε, η λύση βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας κι εμείς είμαστε τόσο άσχημα κολλημένοι που δεν ξεστραβωνόμαστε. Είναι που κάποιες φορές νιώθω ότι προχωρούμε με πολύ αργά βήματα, για να μην πω ότι πηγαίνουμε προς τα πίσω. Είναι που εκεί που νομίζουμε πως τα έχουμε λύσει όλα (και νιώθουμε και περήφανοι) πάντα κάτι ξεχνάμε ή κάτι προκύπτει ή ακόμα χειρότερα κάποιος μας λέει πως είμαστε λάθος. Είναι που παιδευόμαστε ώρες ατελείωτες για να συνειδητοποιήσουμε τελικά ότι απλά δεν βγαίνει. [Αυτή η παράγραφος αναφέρεται στο μάθημα της Σύνθεσης αλλά ο καθένας το ερμηνεύει όπως θέλει].

Δεν ξέρω αν είμαστε πια τόσο ψώνια εμείς οι αρχιτέκτονες αλλά εγώ δεν ξέρω κανένα από τους φίλους μου που σπουδάζουν άλλα πράγματα που να κάνει τόσες θυσίες για την σχολή του.

Από τώρα και στο εξής κάθε Δευτέρα και Πέμπτη θα έχω μαζί μου Panadol.

2 χρόνια 1 μήνας 19 μέρες

2011-01-04T11:42:00.001+02:00

Ξέρω ότι με αγαπάς επειδή

Πάντα διάς μου το νέσκαφε με το παραπάνω γάλα
Ξυπνάς πρώτος και όχι μόνο δεν με ξυπνάς αλλά κάθεσαι τζιαι θωρείς με, κάμνεις ησυχία τζιαι κάμνεις μου πρόγευμα
Εγνώρισες μου ούλλη σου την οικογένεια
Αγοράζεις μου δώρα χωρίς λόγο, τζιαι μάλιστα πράματα που θωρούμε μαζί στα μαγαζιά τζιαι ξέρεις ότι μου αρέσκουν
Έμαθες με τόσο καλά που όι μόνο μπορείς να συμπληρώσεις τις προτάσεις μου αλλά μπορείς να κάμεις ούλλο τον διάλογο μόνος σου. Συμπεριλαμβανομένων και των χειρονομιών
Εν κανεί που είσιες την όρεξη να μου μάθεις Pro, αφήνεις με τζιαι να νικώ
Εμίλησες μου για το θέμα που εν μιλάς με κανέναν άλλο, ούτε τους κολλητούς σου
Μαθαίνεις μου γερμανικά
Άμαν με περιπαίζεις κάμνεις το με τόσον αστείο τρόπο που εν μπορώ να θυμώσω
Κάμνεις μου συνέχεια μιμήσεις
Μαϊρεύκεις μου
Άμαν τζοιμούμαστε μαζί τζιαι κουντώ σε στην άκρη του κρεβαθκιού εν με ξυπνάς ούτε με κουντάς πιο μέσα
Αφήνεις μου ανοιχτό το φωτάκι νυχτός επειδή ξέρεις ότι φοούμαι το σκοτάδι
Εν ετσακωθήκαμε ούτε μια φορά, εν είπαμε ποττέ πράματα που να μετανιώσουμε
Κάθεσαι τζιαι θωρείς μαζί μου Next top model, όσο σάχλα και να το θεωρείς
Κάμνεις με να νιώθω όμορφη
Πλυνίσκεις τα πιάτα παραπάνω φορές που μένα
Έρκεσαι μαζί μου στα θέατρα και τις συναυλίες που θέλω, βλέπεις τις ταινίες που μου αρέσκουν κι ας μην είναι του γούστου σου
Πλυνίσκεις μου το αυτοκίνητο μου
Είχες την διάθεση να μάθεις στην αρφή μου πατινάζ
Έρκεσαι μαζί μου καταστήματα
Αφήνεις με να κάμω πρώτη μπάνιο για να μεν λείψει το ζεστό νερό πάνω μου

και άλλα πολλά

New year resolution

2010-12-30T20:11:00.002+02:00

Γενικά δεν είμαι άνθρωπος των new year resolutions. Κι αυτό επειδή συνήθως, τέτοιες μέρες όλοι σπεύδουν να κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις του στυλ θα κόψω το κάπνισμα, θα χάσω 10 κιλά, θα πηγαίνω 5 φορές την βδομάδα γυμναστήριο κτλ κτλ που σχεδόν ποτέ δεν πραγματοποιούνται. Φέτος, αποφάσισα να βάλω έναν πιο κοντινό στόχο που η πραγματοποίηση του να είναι εφικτή χωρίς πολλή προσπάθεια.

Ένα από τα ελαττώματα που έχω είναι ότι δύσκολα κάνω κομπλιμέντα σε άλλους. Πρέπει ο άλλος πραγματικά να με εντυπωσιάσει για να κερδίσει έναν καλό μου λόγο. Και δεν είναι ότι είμαι άνθρωπος με υπερβολικά ψηλές απαιτήσεις. Πολύ συχνά θα δω μια κοπέλα με ένα ωραίο φόρεμα ή κόσμημα, με ενδιαφέρον καινούριο κούρεμα ή καταπληκτικό βάψιμο αλλά σπάνια το λέω. Θα μου πεις ενδεχομένως να ζηλεύω. Κι όμως, δεν είναι μόνο σε τέτοια θέματα που σιωπώ. Τρώω από τα χεράκια της γιαγιάς μου το αγαπημένο μου φαγητό (σερβίρομαι και δεύτερη φορά) και δεν λέω ένα "γεια στα χέρια σου". Ακόμα και στα blogs τυχαίνει πολλές φορές να διαβάσω κάτι πραγματικά ωραίο και να μην κάνω τον κόπο να σχολιάσω.

Ίσως αυτό συμβαίνει επειδή οι άνθρωποι που σε φλομώνουν στα κομπλιμέντα φαίνονται κάπως ψεύτικοι. Δεν λέω να περάσω στο απέναντι άκρο, κανείς δεν αγαπά τους κόλακες. Αλλά άμα βλέπω κάτι και μου αρέσει θα το λέω. Δεν βλάπτει πού και πού να δίνεις στον άλλο λίγη χαρά.

Καλή χρονιά να έχετε.

Σηκώνω τα χέρια ψηλά

2010-12-12T17:34:00.006+02:00

Κάποια θέματα καλό είναι να παραμένουν ανέγγιχτα.

Σοβαρά, κατάφερε ποτέ κανένας σας να μεταπείσει κάποιον για θέματα θρησκείας, πολιτικής, ιδεολογίας; Συνειδητοποιώ, αργά μάλλον γιατί προσπάθησα πάμπολλες φορές να συζητήσω τέτοια πράγματα με ανθρώπους που διαφωνούμε, ότι είναι καλύτερα να σωπαίνω.

Ο καθένας βλέπει και ζυγίζει τα πράγματα διαφορετικά, και στο τέλος φτιάχνει την δικιά του αλήθεια που την ανεβάζει σε ένα βάθρο τόσο ψηλό που όσα "μα", "αλλά" και "γιατί" να του πεις δεν την ρίχνει ο κόσμος να χαλάσει. Κουράστηκα να το παίζω φιλόσοφος και να προασπίζομαι την αλήθεια μου. Δέχομαι ότι το δικό σου είναι το σωστό. Αλλά για σένα. Όπως και το δικό μου είναι σωστό μόνο για μένα.

Από τώρα και στο εξής θα βλέπω τηλεόραση.

No te preocupes

2010-12-11T13:21:00.002+02:00

Κάθομαι στο γραφείο μου, πίνω αυτό, ακούω αυτό και από το παράθυρο βλέπω το χιόνι.

Είμαι αισιόδοξη.

Every fucking time

2010-12-07T11:09:00.004+02:00

Προτείνω να θεσπιστεί ένας κανόνας ο οποίος θα ορίζει ότι όταν δύο άτομα που κινούνται στην ίδια διεύθυνση με αντίθετη φορά, όπου συνεπάγεται η μετωπική σύγκρουση τους, τότε και οι δύο οφείλουν να μετατοπιστούν ένα βήμα προς τα αριστερά (τους). Στο εξής ο κανόνας θα αποκαλείται Ε.Β.Α. (ένα βήμα αριστερά)

Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα συχνό σε πολυπληθείς χώρους όπως: πεζοδρόμια μεγάλων οδών πχ Πανεπιστημίου, σταθμούς μετρό, διαδρόμους δημοσίων κτιρίων κ.ά. Δεν αποκλείεται βέβαια και η παρουσίαση του φαινομένου σε χώρους μικρότερης κλίμακας, πχ διαδρόμους ιδιωτικών κατοικιών. Η υποφαινόμενη έχει πέσει πολλές φορές θύμα της στιγμιαίας σύγχισης που δημιουργείται όταν δύο σώματα συγκρούονται, ένεκα της μέχρι τώρα απουσίας του χρυσού κανόνα του Ε.Β.Α. Το αποτέλεσμα ήταν και τα δύο κινητά να μετατοπίζονται, από κάποιον ανεξήγητο φυσικό κανόνα, ενστικτωδώς προς την ίδια κατεύθυνση, επανειλημμένα εώς ότου να λυθεί το πρόβλημα. Με την χρήση του Ε.Β.Α. μειώνεται ο χρόνος μετακινήσεων και προπάντων η φαιά ουσία που σπαταλείται.

To whom it may concern

2010-12-05T16:32:00.001+02:00

2010-11-30T15:38:00.002+02:00

Σας προειδοποιώ: ακολουθεί ποστ μεγατόνων και όποιος δεν έχει διάθεση να προβληματιστεί bye και nice to meet you.

Και επειδή δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω να γράφω γι' αυτό τον αχταρμά πραγμάτων που συμβαίνουν μπαίνω κατευθείαν στο ψητό. Στην Ελλάδα έρχονται εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, βλ. εδώ οι οποίες ξεσήκωσαν σύσσωμο το ακαδημαϊκό κίνημα, φοιτητές και καθηγητές.

Στην ουσία η κυβέρνηση επιθυμεί να μετατρέψει τα ΑΕΙ σε επιχειρήσεις, με καθαρά κερδοσκοπικά συμφέροντα. Ανάμεσα σε άλλα έρχεται και παραθέτει δίπλα από την Σύγκλητο του κάθε πανεπιστημίου ένα Συμβούλιο άκουσον άκουσον ("ανεξάρτητο σώμα το οποίο απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της ακαδημαϊκής κοινότητας, των κοινωνικών και οικονομικών φορέων και της πολιτείας"). Το Συμβούλιο αυτό έχει τις εξής αρμοδιότητες:

-τη στρατηγική ανάπτυξης του ιδρύματος (συνεργασίες κ.ά.)

-την έγκριση του προϋπολογισμού

-την έγκριση του προγραμματισμού και της προγραμματικής συμφωνίας με την πολιτεία

-την αξιοποίηση της περιουσίας του ιδρύματος

-την έγκριση και θεώρηση του πλαισίου λειτουργίας του

-την επιλογή του Πρύτανη και την παύση των καθηκόντων του

-την έγκριση της ευρωπαϊκής και διεθνούς στρατηγικής του ιδρύματος

και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Με άλλα λόγια ένας ανεξάρτητος εξωακαδημαϊκός φορέας, που κατευθύνεται βεβαίως βεβαίως από ιδιωτικά συμφέροντα αποφασίζει για το μέλλον μου, το μέλλον σου, το μέλλον των παιδιών μας. Τα μαθήματα θα επιχορηγούνται από εταιρείες, με το αζημίωτο φυσικά. Προτεραιότητα θα έχουν τα μαθήματα που μπορούν να αποφέρουν κέρδος στις εταιρείες. Ποια εταιρεία όμως θα επιχορηγήσει την Ιστορία & Θεωρία της Αρχιτεκτονικής; Ιστορία, βλακείες έτσι; Και όμως, εγώ στα μαθήματα της Ιστορίας διδάκτηκα πολύ περισσότερη Σύνθεση απ' ότι στα μαθήματα των Συνθέσεων αυτά καθαυτά. Κατ΄επέκτασην πείτε μου ποια εταιρεία θα επιχορηγήσει ολόκληρους κλάδους όπως η Φιλολογία και η Φιλοσοφία. Αλλά τι ρωτώ, βλακείες και αυτά. Καλύτερα να επενδύσουμε στην Ιατρική, την Φαρμακευτική, την Πληροφορική, την Ηλεκτρολογία, την Μηχανολογία κτλ.

Άλλη αλλαγή που επηρεάζει πιο άμεσα τους καθηγητές μας αλλά κατά συνέπειαν και μας: οι τέσσερεις βαθμίδες διδακτικού προσωπικού μειώνονται σε τρεις, και η τέταρτη σημερινή βαθμίδα των λεκτόρων κρίνεται ως μη εξελίξιμη. Μα σοβαρομιλούμε; Με ποια λογική ορίζεις τους λέκτορες, τους νεότερους καθηγητές που βρίσκονται πιο κοντά στους φοιτητές, που έχουν πιο φρέσκιες ιδέες, περισσότερη όρεξη και χρόνο για δουλειά, που είναι πιο εξοικειωμένοι με την τεχνολογία και τα σημερινά δεδομένα ως μη εξελίξιμους; Με ποια κίνητρα θα προσπαθήσει τούτος ο άνθρωπος αύριο να προσφέρει ποιοτική παιδεία στους σπουδαστές; Α και περιττό να πω, όλα αυτά με τον βασικό μισθό. Ναι, των 600 ευρώ.

Και φυσικά, από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να λείπει το Ευρωπαϊκό Σύστημα Πιστωτικών Μονάδων. Τσιμπά ο φοιτητής λίγες μονάδες από δεξιά, λίγες από αριστερά μέχρι να μαζέψει τις απαραίτητες για να πιάσει το πτυχίο του. Εγώ δηλαδή, σπουδάζω μεν αρχιτεκτονική, αλλά στα πλαίσια της "διευκόλυνσης της αναγνώρισης των σπουδών και της κινητικότητας των φοιτητών μεταξύ προγραμμάτων σπουδών της Σχολής, του ιδρύματος και άλλων ιδρυμάτων της χώρας και του εσωτερικού" παρακολουθώ ένα μάθημα από τους Πολιτικούς Μηχανικούς, ένα στα ΤΕΙ, ένα σε κάποιο ΙΕΚ και στο τέλος έχω μαζέψει τις απαιτούμενες μονάδες. Ποιος νοιάζεται όμως αν έχω μαζέψει και τις απαιτούμενες γνώσεις.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας φορέσει το αγγλοσαξωνικό πρότυπο, με πανεπιστήμια-πολυεθνικές, δίδακτρα και φυσικά ούτε λόγος για δωρεάν συγγράμματα, σίτιση και στέγαση. Και μην διανοηθεί κανένας να μου πει ότι το αγγλοσαξωνικό σύστημα είναι το καλύτερο, όπως διάβασα και στην πρόσφατη ανάρτηση του Φιρφιρή και δεν με χωρούσε ο τόπος. Εγώ ξέρω ότι σπουδάζω σε ένα από τα καλύτερα ΑΕΙ της χώρας και της Ευρώπης. Την ποιότητα σπουδών που μου προσφέρει δεν θα την έβρισκα εύκολα αλλού. Και ποιότητα σπουδών δεν είναι μόνο οι εγκαταστάσεις, η ιστοσελίδα του τμήματος, ο αριθμός των φοιτητών(!!!) και τα συναφή κριτήρια με τα οποία δημοσιεύτηκε η περιβόητη λίστα της Σανγκάης.

Ποιότητα σπουδών πρώτα πρώτα για μένα είναι το πρόγραμμα σπουδών που μου προσφέρει το Πανεπιστήμιο μου. Συνεχής πενταετής φοίτηση με 58 μαθήματα. Ενώ στο αντίστοιχο τμήμα αρχιτεκτονικής του Cambridge - που βρίσκεται φυσικά στα 200 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου σύμφωνα με την λίστα της Σανγκάης - 18 μαθήματα σε τρία χρόνια. Θα μου πεις ζούμε στην εποχή της εξειδίκευσης, τι νόημα έχει να λαμβάνει κανείς σφαιρική παιδεία; Εμ βέβαια, πιο εύκολα θα καταλήξει έτσι το γρανάζι της μεγάλης εταιρείας, ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Τι νόημα έχει να σκοτώνομαι εγώ για 5 χρόνια όταν οι άλλοι αποκτούν το πτυχίο τους στα 3; Τι νόημα έχει να περνώ μήνες κλεισμένη σε ένα καμαρίνι, να σχεδιάζω, να μουτζουρώνω χαρτιά, να φτιάχνω τερατώδεις μακέτες και φανταστικά τρισδιάστατα για την διπλωματική μου άμα ο άλλος γράφει ένα κείμενο των 7-9000 λέξεων και ξεμπερδεύει.

Ποιότητα σπουδών είναι για μένα η αμεσότητα που έχω με τους καθηγητές μου. Που με γνωρίζουν προσωπικά, που έχω το προσωπικό τους τηλέφωνο και που μπορώ να τους απευθύνω τον λόγο σχεδόν σαν ίσος προς ίσο. Που όταν μου μιλούν με αποκαλούν συνάδελφο. Που μπορώ ανά πάσα στιγμή να χτυπήσω την πόρτα του γραφείου τους και ξέρω πως θα είναι εκεί. Αλλά ξέχασα, στην Ελλάδα για να περάσω το μάθημα πρέπει ή να γαμηθώ με τον καθηγητή, ή να μου τρέφει προσωπική συμπάθεια ή να έχω μέσο. Τρομοκρατία. Και όσο και να παραπονιέμαι για τα ανελέητα ωράρια της σχολής μου, που τελειώνω κατάκοπη στις 10 το βράδυ η πραγματικότητα είναι ότι γουστάρω που οι καθηγητές μου έχουν την όρεξη και το μεράκι να κάτσουν μαζί μου πάνω απ' το σχέδιο μέχρι να έρθει ο φύλακας να μας διώξει. Γουστάρω που οι καθηγητές μου θα θυσιάσουν το πρωινό του Σαββάτου τους για να με πάρουν βόλτα στην Αθήνα. Γουστάρω που θα αφήσουν την οικογένεια τους για μια βδομάδα για να με συνοδέψουν στο Παρίσι. Μα τι λέω; Οι καθηγητές στην Ελλάδα είναι όλοι άχρηστοι, συγχωρέστε με, παρασύρθηκα.

Και οι φοιτητές είναι όλοι άχρηστοι. Ρεμάλια, αποβράσματα της κοινωνίας που η μόνη τους έννοια είναι ο φραπές και πώς να φάνε τα λεφτά του μπαμπά. Που κάνουν καταλήψεις για ψύλλου πήδημα. Που θα τελειώσουν την σχολή στα εφτά χρόνια αντί στα πέντε. Συγγνώμη μαμά, όντως δεν θα τελειώσω στα πέντε χρόνια. Αλλά ξέρεις γιατί; Όχι για τις καταλήψεις, επειδή θέλω στην διπλωματική μου να βγάλω κάτι πραγματικά αξιόλογο και όχι ένα κείμενο 9000 λέξεων. Θέλω να πραγματοποιήσω αυτό που εγώ θεωρώ αληθινή αρχιτεκτονική.

Και ναι, καταλήψεις θα γίνουν. Φέτος πολλές. Επειδή δεν είναι όλοι αρνιά όπως στην Κύπρο. Και θέλω να γίνουν. Επειδή κάποια πράγματα είναι υπεράνω της προσωπικής μου ικανοποίησης. Επειδή δεν με νοιάζει να κάτσω εδώ όλο το καλοκαίρι αν είναι να μην περάσει το νομοσχέδιο. Επειδή η κατάληψη είναι το πιο δυνατό όπλο που έχουμε. Επειδή αν δεν γίνονταν καταλήψεις, ο χώρος που πατώ κάθε μέρα, το Πολυτεχνείο δεν θα είχε σήμερα την ιστορία που έχει. Επειδή εσύ ταπεινέ ανθρωπάκο και γενιά της μεταπολίτευσης δεν θα ήσουν αυτός που είσαι αν δεν γίνονταν κατάληψη τον Νοέμβρη του 73.

Επειδή στο τέλος της ημέρας όσο και να σου το χαλάω, το Πανεπιστήμιο δεν είναι μόνο ένας χώρος επαγγελματικής κατάρτισης. Είναι ένας χώρος που πλάθει πολίτες. Που ανεβάζει πρώτα πρώτα το επίπεδο της κοινωνίας που το παρέχει. Που διαμορφώνει κοσμοθεωρίες, πολιτικά πιστεύω, κοινωνικές συνειδήσεις. Που αλλάζει τον τρόπο σκέψης μου γαμώτο! Και αυτό δεν θέλω να μου το πάρεις, δεν θέλω να γίνω απλώς το πιόνι σου στην προσπάθεια σου να βγάλεις (κι άλλο) κέρδος.

Συγγνώμη που δεν σωπαίνω.

Blogging savoir vivre (1)

2010-11-23T14:41:00.002+02:00

To (1) γιατί μάλλον θα ακολουθήσουν τζι άλλα:

Όταν ένας Έλληνας/Kύπριος blogger γράφει στα αγγλικά πρέπει να σχολιάζουμε στα αγγλικά;

Δεν το λέω με κακοπροαίρετη διάθεση, το έχω απορία τι θεωρείται/ε σωστό.

Κόκκινα βιβλία

2010-11-16T16:15:00.005+02:00

Ψες το βράδυ ξεκίνησα να διαβάζω ένα βιβλίο που είχα για κάμποσες βδομάδες στην βιβλιοθήκη μου. "Παιδί 44" του Tom Rob Smith. Μάνι μάνι έφτασα στην σελίδα 200, καιρό είχα να απορροφηθώ τόσο έντονα από κάποιο βιβλίο και πραγματικά το απολαμβάνω.

Δεν έχω φτάσει ακόμα στο τέλος βέβαια, και δεν μπορώ να ξέρω ποια θα είναι η τελική μου εντύπωση αλλά so far so good. Το βιβλίο διαδραματίζεται στην Σοβιετική Ένωση του '50-'60 , από τη Μόσχα στα Ουράλια όρη σε μια κοινωνία που κυριαρχεί ο φόβος, η απειλή και η μυστικοπάθεια. (Για περισσότερες πληροφορίες δες εδώ).

Δεν είναι τυχαίο που με συναρπάζει το βιβλίο αυτό. Το έχω παρατηρημένο: τα βιβλία (και οι ταινίες) που διαδραματίζονται στην Σοβιετική Ένωση ξυπνούν μέσα μου κάτι. Ακόμα και η Σοβιετική αρχιτεκτονική του κονστρουκτιβισμού με ενδιαφέρει, όχι με την έννοια ότι την ασπάζομαι ή την βρίσκω ωραία αλλά σίγουρα σηκώνει πολλή συζήτηση και παρατήρηση.

Πριν από το Παιδί 44 είχα διαβάσει το Δεκαέξι του Αύγουστου Κορτώ το καλοκαίρι που μας πέρασε και το Μην πας ποτέ μόνος στο ταχυδρομείο του Στέλιου Κούλογλου (που κάποιοι από σας θα τον θυμούνται από το Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα στην ΕΡΤ), πολλά καλοκαίρια πριν. Α και το Κοντά στις ράγιες της Άλκης Ζέη ακόμα πιο μικρή. Δεν ξέρω τι φταίει, αυτή η ατμόσφαιρα η ζοφερή, μιας άλλης εποχής που είναι όμως πολύ κοντά στο σήμερα, αυτά τα πράματα που δεν τα χωρεί ανθρώπου νους και όμως ήταν η καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων, κάπως με μαγνητίζουν και δεν με αφήνουν να ξεκολλήσω.

Ειδικά το Μην πας ποτέ μόνος στο ταχυδρομείο το λάτρεψα. Το διάβασα ξανά και ξανά σε σημείο που το έλιωσα πραγματικά. Το βρήκα συναρπαστικό. Σημειώστε ότι όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα ήταν το μόνο βιβλίο που έφερα μαζί μου μαζί με 1-2 αγαπημένα μου του Φρέντυ Γερμανού γιατί ήμουν σίγουρη ότι θα ήθελα να τα ξαναδιαβάσω. Τόσος ήταν ο ενθουσιασμός μου για το βιβλίο αυτό που ήθελα να το συστήσω σε όλους.

Πρώτα το δάνεισα στο Φυτό1 που απ' ότι κατάλαβα δεν πολυενθουσιάστηκε και μου το επέστρεψε ατέλειωτο. Σίγουρα το βιβλίο καταπιάνεται με κάποια πραγματικά γεγονότα (Περεστρόικα, πτώση του τείχους κτλ) που προϋποθέτουν μια κάποια εξοικείωση ή τουλάχιστον ένα προσωπικό ενδιαφέρον από την μεριά του αναγνώστη. Γι' αυτό, θέλοντας η καημένη να βοηθήσω είπα να το προτείνω σε κάτι άλλους φίλους που είναι και οι δύο φοιτητές Πολιτικών Επιστημών. Ήμουν πεπεισμένη ότι αυτούς ειδικά θα τους ενδιέφερε. Ε λοιπόν, μου το επέστρεψαν και οι δύο ατέλειωτο. "Ήταν ωραίο μεν αλλά.."

Εγώ δράττομαι της ευκαιρίας και αφού διαβάζω το Παιδί 44 (που το ανακάλυψα σε κάποιο σχόλιο που έκανε η Μάνα στην Post-Babylon) σας συστήνω ανεπιφύλακτα το δικό μου αγαπημένο Μην πας ποτέ μόνος στο ταχυδρομείο. Δεν θα ησυχάσω αν κάποιος δεν το βρει εξίσου συγκλονιστικό με μένα!

Περιμένω...

2010-11-02T10:44:00.002+02:00

την μέρα που θα ανακαλυφθεί τζείνο το πράμα (κάτι σε πρόγραμμα το φαντάζουμαι με μιαν τεράστια βάση δεδομένων) που θα του λαλείς: "Έσιει ένα τραγούδι που πάει κάπως έτσι: του του ρου ρου ρου του..." τζιαι θα σου βρίσκει ποιον είναι.

Invictus κυκλοφορεί τίποτε τέθκοιο;

Το γάλα

2010-10-31T13:50:00.002+02:00

Μπορεί να είμαι απαράδεχτη γιατί η παράσταση αυτή παίζει για τέταρτη χρονιά κι εγώ φέτος αξιώθηκα να την δω. Είναι τώρα για πέντε μέρες στο Badminton οπότε είπα "αμαρτία να είναι στην γειτονιά μου και γω να μην πάω". Κάλλιο αργά παρά ποτέ. (Εξ όσων γνωρίζω θα συνεχίσει στο θέατρο Μεταξουργείο για όποιον ενδιαφέρεται).

Για όσους δεν ξέρουν την υπόθεση πρόκειται για μια οικογένεια μεταναστών από την Σοβιετική Ένωση που έρχεται στην Αθήνα για μια καλύτερη ζωή. Ο μικρότερος γιος, ο Λευτέρης, πάσχει από σχιζοφρένεια ενώ οι άλλοι δύο (μάνα και μεγαλύτερος γιος) προσπαθούν να ζήσουν με τις συνέπειες της αρρώστιας του. Σαφώς ο Λευτέρης είναι τραγικό πρόσωπο αλλά δεν μπορώ να μην λυπηθώ και για τους άλλους.

Μια φορά είχα κλάψει στο θέατρο μόνο, στην Αυλή των Θαυμάτων του Καμπανέλλη, με πρωταγωνιστή τον Αχιλλέα Γραμματικόπουλο (που να σημειωθεί ότι μέχρι τότε δεν τον είχα σε μεγάλη εκτίμηση). Ψες, έτυχε να είναι λίγο άρρωστος ο Σκέτος και ευτυχώς πήγαμε εφοδιασμένοι με χαρτομάντηλα. Το τι κλάμα έριξα δεν λέγεται. Πραγματικά, έφυγα νιώθοντας ένα ασήκωτο βάρος στο στήθος. Περπατούσαμε με τον Σκέτο προς το μετρό, θυμόμουν διάφορες σκηνές και ξανάβαζα τα κλάματα.

Δεν είναι μόνο ο Λευτέρης που χάνεται μέρα με την μέρα στην κόλαση της αρρώστιας του, είναι και ο Αντώνης που είναι σκληρός σαν σίδερο αλλά τραβάει κι αυτός τον Γολγοθά του, είναι και η μάνα που αντέχει να βλέπει το παιδί της σ' αυτή την κατάσταση και κάνει ό,τι κάνει για να το προστατεύσει, είναι και το όλο θέμα της μετανάστευσης, μέχρι να φύγουμε έγινα σκατά. Ρε γαμώτο τι δύσκολο πράμα να μην σε αγαπάνε.

Δεν ξέρω αν το έργο πέρασε καθόλου από την Κύπρο. Αν έχετε την ευκαιρία - και την κράση να παρακολουθήσετε κάτι τόσο δυνατό - μην το χάσετε.

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την αναζήτηση του τέλειου τζην...

2010-10-29T15:54:00.003+03:00

Να είσαι σίγουρη θα ΄ναι μακρύς ο δρόμος

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος αναποδιές.

Τις εκνευριστικές πωλήτριες, τις λυσσασμένες πελάτισσες

την αργόσχολη ταμία να φοβάσαι,

τέτοιες στον δρόμο σου πολλές θα βρεις.

(Κι ας ειν' η σκέψη σου υψηλή, αν εκλεκτή

συγκίνησις το σώμα και το πνεύμα σου αγγίζει

όταν φαντάζεσαι το τέλειο τζην.)

Να είσαι σίγουρη, θα 'ναι πολύ μακρύς ο δρόμος.

Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά θα είναι

που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά

θα μπαίνεις σε καταστήματα πρωτοειδωμένα,

θα σταματήσεις σε εμπορεία ιταλικά, ισπανικά, αγγλικά

και τις καλές πραμάτειες θα ευχηθείς να αποκτήσεις.

Τζην ψηλόμεσα, κατώμεσα, skinny, σωλήνα

με φερμουάρ και κουμπιά κάθε λογής,

όσα πιο άφθονα φερμουάρ.

Τζην σκούρα, ανοιχτόχρωμα

με τσέπες ή χωρίς.

Πάντα στο νου σου να έχεις το τέλειο τζην.

Η απόκτηση του είναι ο προορισμός σου.

Αλλά μην βιάζεις το ταξείδι διόλου.

Αυτό που ψάχνεις δεν θα βρεις.

Το τέλειο χρώμα, το τέλειο μήκος

την τέλεια εφαρμογή.

Το τζην που θα εξαφανίσει τα ψωμάκια

και θα κολακεύει τα οπίσθια σου δεν θα βρεις.

Κι αν τύχει και το βρεις μην επαναπαυθείς,

κοίταξε πρώτα την τιμή.

Χρόνια πολλά θα διαρκέσει το ταξείδι,

γριά θα γίνεις ώσπου να έβρεις το τέλειο τζην,

κατάκοπη με όσα τράβηξες στον δρόμο,

μη προσδοκώντας θαύματα από την βιομηχανία του τζην.

Το τζην σου έδωσε το ατέλειωτο ταξείδι.

Χωρίς αυτό δεν θα 'βγαινες στον δρόμο.

Αλλά καταστήματα να ψάξεις δεν έχει πια.

Κι αν πτωχικό το βρεις, το τζην δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφή που έγινες, με τόση πείρα

ήδη θα το κατάλαβες πως το τέλειο τζην ποτέ δεν θα το βρεις.

Το θέατρο του παραλόγου

2010-10-25T21:59:00.003+03:00

Τούτο το μπλογκ διαβάζουν το και άτομα που με ξέρουν. Σε κάποια είπα το εγώ (ω βλάκα πανίβλακα Τσαρτελλούι) τζιαι κάποια άλλα ανακαλύψαν με. Μέχρι τώρα δεν εκώλωσα ποττέ να γράψω τζείνα που ένιωθα, δεν θα αρχίσω τώρα.

Στη ζωή μου υπάρχει ένας άνθρωπος που εκτός από πολύ καλός φίλος τυχαίνει να είναι και συγγενής. Νιώθω τον πολλά κοντά μου, εμεγαλώσαμε μαζί, τζιαι εν μέσα σε κάθε ανάμνηση της παιδικής μου ηλικίας. Τότε εκάμναμε παρέα επειδή ήμαστουν οικογένεια τζιαι εσυχνάζαμε στα ίδια μέρη (στην γιαγιά μας). Μετά εμεγαλώσαμε αλλά εν εχαθήκαμε. Έχουμε την τύχη να σπουδάζουμε τζιαι οι θκυο στην Αθήνα οπότε οι δρόμοι μας εν εχωριστήκαν. Μάλλον εσμίξαν παραπάνω. Ο Γ. εν μέσα στην παρέα μου, εν ένας που τζείνα τα 4-5 πλάσματα που φκαίνουμε μαζί, που κάμνουμε πράματα μαζί, που νιώθω άνετα μαζί τους να είμαι ο εαυτός μου.

Βέβαια, επειδή εμένα όπως τζιαι να το κάμουμε εν τζιαι αίμα μου συνδέει με κάτι παραπάνω μαζί του που τα υπόλοιπα μέλη της παρέας. Μόλις ήρτεν στην Αθήνα, επειδή εγώ ήμουν παλιά (αχαχαχα) έρκετουν τζιαι ετζοιμάτουν σπίτι μου. Επέφταμε πάνω στους καναπέδες τζιαι ελαλούσαμε τα μυστικά μας ως τις 5 το πρωί. Με την υπόλοιπη παρέα άπειρες φορές αμπελοφιλοσοφούσαμε ως τα ξημερώματα τζιαι άνοιεν ο καθένας την καρκιάν του. Άλλη παράδοση που εδημιουργήσαμε ήταν που όποτε ήταν να πετάξουμε μαζί για/από Κύπρο επειδή επερνούσαμε κάμποσες ώρες μαζί εβρίσκαμε ευκαιρία τζιαι εκάμναμε catch up σε διάφορα προσωπικά θέματα. Τέλοσπαντων, ήταν ένα που τα λία άτομα που του είχα τεράστια εμπιστοσύνη τζιαι όποτε είχα κάποιο θέμα προσωπικό εκμυστηρεύκουμουν του το πάντα.

Τούτο το άτομο που λέτε έσιει κανένα μήνα που έσιει μιαν σχέση (ας το πούμε σχέση με την ευρεία έννοια του όρου). Έσιει πάρε δώσε με μιαν κοπέλα, επίσης του φιλικού μας περιβάλλοντος, με την οποία "επαίζαν" μήνες τώρα και πια τα πράματα έγιναν λίγο πιο σοβαρά. Βρέθουνται μόνοι τους, κάμνουν πράματα μαζί, τζοιμούνται μαζί, μιλούν ούλλη μέρα στο τηλέφωνο κτλ. Ο δικός μας όμως εν λαλεί τίποτε σε κανένα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο θέλει να το κρατήσει κρυφό. Παίζουν μας το Chandler & Monica στις αρχές της σχέσης τους. Αλλά εγώ εν τζιαι τρώω κόνναρα, ξέρω πως κάτι συμβαίνει. Το ίδιο ξέρουν τζιαι τα υπόλοιπα μέλη της παρέας. Έτσι που λέτε, όποτε βρεθούμε εξασκούμε όλοι τις υποκριτικές μας ικανότητες. Οι θκυο τους κάμνουν πως δεν τρέχει τίποτε και μεις οι υπόλοιποι κάμνουμε πως χάφτουμε ότι δεν τρέχει τίποτε. Το θέατρο του παραλόγου.

Επειδή εγώ όμως κουράστηκα να προσποιούμαι την χαζή τον έπιασα από κοντά και του είπα: "Ρε τι συμβαίνει με την Α;" "Ε τίποτε, απλά βρισκούμαστε, εν σημαίνει κάτι" και κάτι άλλα παρόμοια κουφά. Φουλ της υπεκφυγής. Ρε γαμώτο σου δίνω την ευκαιρία να ξεσκεπαστείς και να τα ομολογήσεις όλα, γιατί το αρνείσαι;

Δεν θέλω να μπω στην διαδικασία να αναλύσω πόσο μάταιο/ανώριμο/δειλό είναι να κρύβει μια σχέση. Μου περνούν κάποιες σκέψεις από το μυαλό αλλά είναι μόνο υποθετικές αφού δεν ανοίγει το στόμα του ο χρυσόστομος να μιλήσει. Δεν έχω δίκιο όμως να νιώθω προδομένη/θυμωμένη/απογοητευμένη από την στιγμή που εγώ του λέω τα πάντα και αυτός μου κρύβει κάτι τόσο σημαντικό;

Και επιτέλους τι περιμένει; Την στιγμή που θα μας ανακοινώσει ότι θα παντρευτούν για να το επισημοποιήσουν;;

Ερώτηση

2010-10-18T23:07:00.001+03:00

Ξέρει κανένας αν στην Κύπρο γίνονται πολιτικές κηδείες;

Κυριακάτικες σκέψεις για τις σχέσεις

2010-10-17T15:42:00.003+03:00

Η αδερφή μου (18) έχει κάτι φίλους που είναι ζευγάρι. Αυτός στρατιώτης και αυτή φοιτήτρια στην Κύπρο. Δεν ξέρω πόσο καιρό είναι μαζί, μπορεί 2-3 χρόνια. Όταν τέλειωσαν το σχολείο αποφάσισαν από κοινού να ανταλλάξουν βέρες. Ναι, σου δίνω δύο δευτερόλεπτα να το χωνέψεις. Βέρες. Όχι να αρραβωνιαστούν ή κάτι, απλά να ανταλλάξουν ένα συμβολικό δαχτυλίδι που λέει "θα σ' αγαπώ για πάντα, είσαι ο έρωτας της ζωής μου, δεν θα χωρίσουμε ποτέ" κτλ κτλ.

Όταν το έμαθα εγώ ψιλοφρίκαρα. Προσπάθησα να εξηγήσω στην αδερφή μου ότι δεν είναι λογικό 18 χρονών μωρά να μου ανταλλάζουν βέρες. Εγώ που τους ρίχνω και κάτι χρονάκια δεν θα ήθελα να φορώ βέρα, κι ας μην ήμουν επίσημα αρραβωνιασμένη. Πρώτα πρώτα όποιος με βλέπει, συμπεριλαμβανομένων των συμφοιτητών μου και των καθηγητών μου, θα νομίζει πως είμαι παντρεμένη. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ θεωρώ τεράστια βλακεία να παντρεύεται κανείς σήμερα στα 18 του και στα 20 του. Εγώ δηλαδή, όσες φορές άκουσα για συμμαθήτριες μου που παντρεύτηκαν μόνο αποδοκιμαστικά σχόλια είχα να κάνω. Ε δεν θέλω οι άλλοι να σκέφτονται έτσι για μένα, ακόμα κι αν δεν ισχύει.

Η αδερφή μου προσπαθώντας να δικαιολογήσει τους φίλους της, ενώ κατά βάθος νομίζω πως ξέρει ότι είναι λάθος (πάντα έτσι κάνουμε) ισχυρίζεται ότι είναι απλά κάτι "δικό τους", κάτι για 'κείνους, ότι επειδή τους ξέρει καλά ξέρει ότι αυτοί οι δύο δεν πρόκειται να χωρίσουν ποτέ και άλλα τέτοια όμορφα. Της εξηγώ λοιπόν πολύ απλά ότι άμα είναι κάτι που το κάνουν για προσωπική τους χρήση και για να δηλώσουν μεταξύ τους τα αισθήματα τους ας αντάλλαζαν ένα βραχιολάκι. Ας σχεδίαζαν ένα δικό τους δαχτυλίδι (όπως έκανε ο Μ.) που θα το φορούν οι δυο τους και αυτοί θα ξέρουν τι σημαίνει, κανείς άλλος. Ας έκοβαν τα δάχτυλα τους και να αντάλλαζαν το αίμα τους, καλύτερα θα ήτανε!

Κακά τα ψέματα, ζούμε σε μια κοινωνία που τα σύμβολα έχουν σημασία. Άμα δω ένα κοριτσάκι 18 χρονών με βέρα στο δάχτυλο το λιγότερο που θα πω από μέσα μου είναι "τς τς τς". Για να μην αναφερθώ στις εξηγήσεις που θα έπρεπε να δώσω στους γονείς μου, τους φίλους μου και κυρίως στην γιαγιά μου! Άντε τώρα να καταλάβουν οι άλλοι πως η βέρα δεν σημαίνει τίποτα επίσημο.

Δεν ξέρω, ίσως για την αντίδραση μου να φταίει το ότι μετά από κάποια γεγονότα έγινα πιο κυνική απέναντι στην αγάπη. Δεν πιστεύω στην παντοτινή αγάπη και δεν πιστεύω στον ένα και μοναδικό έρωτα της ζωής μου. Εγώ σε κάθε σχέση που ήμουνα ένιωθα πως ήταν ο έρωτας της ζωής μου - για την δεδομένη στιγμή. Και είμαι σίγουρη ότι άμα χωρίσω με τον Σκέτο - πτου πτου πτου - αργά η γρήγορα θα βρεθεί κάποιος άλλος που θα πάρει την θέση του νέου έρωτα της ζωής μου. Έτσι είναι και όποιος το αρνηθεί είναι ψεύτης.

Σήμερα δεν είμαι σίγουρη για τίποτα. Δεν είμαι σίγουρη ότι θα μείνω για πάντα με τον Σκέτο, ούτε φαντάζομαι πώς θα είναι το νυφικό μου (μου φαίνεται γελοία μόνο και μόνο η ιδέα). Τον αγαπώ, περνώ πολύ ωραία μαζί του αλλά έμαθα ότι στην ζωή από την μια στιγμή στην άλλη μπορεί να γίνει η ανατροπή και να τα φέρει όλα τούμπα. Προτιμώ να έχω πιο συμμαζεμένα όνειρα που να πραγματοποιούνται παρά να (ξανα)πέσω από το συννεφάκι μου. Δεν θέλω να παρεξηγηθώ, όλα όσα λέω δεν μειώνουν καθόλου τα αισθήματα μου για τον Σκέτο. Είναι μια κοσμοθεωρία που ανέπτυξα τα τελευταία χρόνια που θα ίσχυε για τον κάθε Σκέτο.

Παρομοίως, δεν είμαι σίγουρη για κανένα από τα ζευγάρια που συναναστρέφομαι. Όσο αγαπημένους και να τους βλέπω για κανένα δεν σκέφτομαι "αυτοί οι δύο σίγουρα θα μείνουν μαζί". Αυτά τα λένε όλοι μέχρι "αυτοί οι δύο να μην είναι πια μαζί". Κανένας δεν ξέρει τι ξημερώνει αύριο. Ακούμε τόσες και τόσες ιστορίες για ζευγάρια που ήταν meant to be και κάτι (συνταρακτικό) γίνεται και χωρίζουν. Ποιος μας λέει ότι αύριο αυτό το ζευγάρι δεν θα είμαστε εμείς;

Πόσο μάλλον να είμαι σίγουρη για δύο μωρά 18 χρονών. 9 στις 10 σχέσεις σε αυτή την ηλικία καταλήγουν σε χωρισμό. Όλοι είμαστε σίγουροι ότι εμείς θα είμαστε η εξαίρεση, αυτοί οι δύο που θα τα καταφέρουν γιατί η αγάπη μας δεν είναι σαν των άλλων. Ε σας έχω νέα. Η αγάπη μας δεν είναι σαν των άλλων, είναι ξεχωριστή και ιδιαίτερη. Μέχρι να χωρίσουμε.

Συγγνώμη αν σας μαύρισα την ψυχή, γι' αλλού ξεκίνησα και αλλού κατέληξα. Το μήνυμα είναι πως δεν πρέπει να έχουμε τίποτα δεδομένο. Πάρτε ένα τραγουδάκι να ευθυμίσετε:

2010-10-14T17:01:00.002+03:00

Με αφορμή το πολυαναμενόμενο Νησί θα ήθελα να μάθω την άποψη σας για τέτοιου είδους best sellers. Μόλις πριν από λίγο παρακολούθησα το πρώτο επεισόδιο της σειράς (είπαμε, την Δευτέρα έβλεπα ΝΤΜ) και μπορώ να πω ότι με συνεπήρε. Όχι τόσο ως ιστορία όσο ως σκηνοθεσία και φωτογραφία.

Παράλληλα διαβάζω το βιβλίο, ας πούμε ότι είμαι κάπου στην μέση και δεν βλέπω προς τι τόσος ντόρος. Η αφήγηση, η γλώσσα να το πω (;) μου φαίνεται κάπως φτωχή. Οι φίλοι μου λένε πως μάλλον χάνει στην μετάφραση. Ε όχι, έχω διαβάσει βιβλία μεταφρασμένα από τα αραβικά, τα ισπανικά, τα τούρκικα κτλ (που δεν υπήρχε περίπτωση να τα διαβάσω στην πρωτότυπη γλώσσα) και δεν τα βρήκα φτωχά, κάθε άλλο. Έχει τύχει μάλιστα να διαβάσω το ίδιο βιβλίο και στα αγγλικά και στα ελληνικά και συνειδητοποίησα ότι όντως, η απλοϊκότητα υπήρχε και στο πρωτότυπο.

Για να συνοψίσουμε, για την παραλία καλό είναι. Κάτι εύπεπτο και χωρίς πολλά "τι θέλει να πει ο ποιητής". Ξέρω ότι γι' αυτό έγινε best seller, γιατί είναι ευκολοδιάβαστο και μπορεί να απευθυνθεί στον καθένα (Ένα θα σου πω: εγώ το δανείστηκα από την γιαγιά μου). Αλλά επειδή εγώ στην παραλία φέτος διάβαζα Φρέντυ Γερμανό, Αύγουστο Κορτώ και Ορχάν Παμούκ, ε δεν εντυπωσιάστηκα (μέχρι στιγμής δηλαδή).

Παρεμπιπτόντως, τον Ιούλιο έγραφα στον αντίποδα, αλλά αυτού του είδους τα best sellers τα θεωρώ ξεχωριστή κατηγορία πρώτον γιατί είναι κατά βάσην εφηβικά και δεύτερον γιατί εμπνέονται συνήθως από την σφαίρα του φανταστικού.

ΧΟΧΟ

2010-10-13T16:48:00.004+03:00

Αριστερά η Serena van der Woodsen από το Gossip Girl (κατά κόσμον Blake Lively) και δεξιά η Τζώρτζια Αντωνίου, υποψήφιο next top model εκ Κύπρου ορμώμενη. Seriously, εσείς εν βλέπετε την ομοιότητα; Η Τζώρτζια φέρνει στην Serena στο πιο άσιημο βέβαια.

Το ερώτημα μου εμένα όμως είναι άλλο: πώς γίνεται η μια να μου είναι τόσο συμπαθής και η άλλη τόσο μα τόσο αντιπαθής; Νιώθω λίο σαν τον Sean Penn σε τζείνο το guest που έκαμε στο Friends, για όσους θυμούνται.

Επανένωση

2010-09-30T17:51:00.002+03:00

Προτού βιαστείς να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια αγαπητέ αναγνώστη, όχι δεν πρόκειται για ποστ πολιτικού περιεχομένου. Δεν είμαι ειδήμων στο παιχνίδι και αφήνω τον καφέ για τον Λουμίδη.

Και μετά την εισαγωγή από λατρεμένα Ημίζ ας προχωρήσουμε σε κάτι πιο πχιοτικό: πήρε το αυτί μου ότι το πάλαι ποτέ αγαπημένο συγκρότημα της ελληνικής ροκ/έντεχνης σκηνής, ναι καλά το κατάλαβες οι Πυξ Λαξ, επανενώνονται για πέντε μοναδικές συναυλίες. Μετά τις Spice Girls και τους αδελφούς Κατσιμίχα, οι Πυξ Λαξ έρχονται με την σειρά τους να μας σερβίρουν το φρούτο της επανένωσης.

Η πρώτη συναυλία θα γίνει στο ΟΑΚΑ στις 13 Ιουλίου 2011 (σωστά διαβάζεις) και η προπώληση ξεκίνησε ήδη από τις 13 Σεπτεμβρίου (2010 προφανώς). 10 μήνες καιρό έχεις αγαπημένε αναγνώστη να τρέξεις, να προλάβεις να προμηθευτείς το εισητήριο σου για το γεγονός της χρονιάς. Η κατακαημένη Μαντόνα μόνο για τρεις μήνες είχε προπώληση.

Κι ενώ τον καιρό που ήταν ακόμα ενωμένοι οι Πυξ Λαξ θα πετούσα την σκούφια μου για μια συναυλία τους, και θα ξελαρυγγιαζόμουνα τραγουδώντας "η σοφία η δικιά μου δεν συμμαζεύεται", σήμερα όχι μόνο δεν μου κάνει καμία αίσθηση αλλά μπορώ να σου πω ότι σχεδόν θυμώνω. Θυμώνω γιατί βρίσκω ότι η κίνηση αυτή έχει καθαρά εμπορικό χαρακτήρα. Επειδή δεν πήγε δηλαδή καλά η τελευταία δισκογραφική δουλειά του Πλιάτσικα και το κέντρο που εμφανίζεται ο Στόκας δεν μαζεύει κόσμο θυμηθήκαμε ξαφνικά την επανένωση; Και για να 'χουμε καλό ρώτημα τι επανένωση θα είναι αυτή άμα λείπει ο Μάνος Ξυδούς; Η επανένωση των Πυξ Λ--; Τόσα χρόνια πού ήσασταν κύριοι; Όταν έκλαψε κόσμος και κοσμάκης με το Τέλος δεν νοιαστήκατε - και καλά κάνατε αφού θέλατε να ακολουθήσετε σόλο καριέρα. Αλλά μην υποτιμάτε την νοημοσύνη μας όταν μας λέτε πως ξαφνικά θυμηθήκατε τους φαν σας.

Για τις παλιές αγάπες (τους Πυξ Λαξ) μην μου μιλάς.

Τέταρτος χρόνος στην Αθήνα

2010-09-28T21:33:00.003+03:00

...και δυστυχώς δεν μπορώ να πω πως "έφαγα την Αθήνα με το κουτάλι". Είναι τέτοια η πληθώρα επιλογών που σου προσφέρει τούτη η πόλη που και να θέλεις δεν προλαβαίνεις να τα κάνεις όλα. Έχω την αίσθηση ότι θα φύγω και δεν θα έχω κάνει ούτε τα μισά.

Δεν έχω καλύτερο...

Νύχτες στο Θησείο και στην Ακρόπολη, με μια μπουκάλα κρασί και καλή παρέα. Με θέα την Αθήνα, να χαζεύουμε και να συζητούμε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Απαραίτητη προϋπόθεση σακάκι και κασκόλ.
Κυριακάτικες βόλτες στην Πολυτεχνειούπολη και στο Άλσος Γουδή (αυτά έχω στην γειτονιά μου) με τον Σκέτο. Αν είχαμε και κανένα σκυλί ωραία θα ήταν.
Περίπατος Μοναστηράκι - Θησείο - Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Extra bonus: χωνάκι παγωτό από την Παγωτομανία (καρπούζι/λεμόνι).
Νύχτες σε μουσικές σκηνές. Τα μπουζούκια δεν θα μου λείψουν καθόλου, δεν είναι και οι πολλές φορές που πήγα. Αλλά η παρεΐστικη ατμόσφαιρα της μπουάτ (όχι απαραίτητα φοιτητικής) θα μου λείψει αδιαμφισβήτητα. Προσεχώς επίσκεψη στους Βατράχους.
Θέατρα. Όταν παίζει το κουδούνι νιώθω μια γλυκιά ανυπομονησία, δεν μπορώ να το περιγράψω. Ακόμα και τον Λαζόπουλο που δεν τον έχω σε μεγάλη εκτίμηση, όταν τον είδα στο Hysteria του έβγαλα το καπέλο.
Πίτα γύρος κοτόπουλο με τζατζίκι αντί σως. (Γιαξ το σως!) Σε αλάδωτη πίτα κατά προτίμηση.
Περπάτημα στην Πανεπιστημίου/Σταδίου/Ακαδημίας για δουλειές συνήθως. Με τα ακουστικά στα αυτιά και να ονειρεύομαι ότι κάποιος θα μου αφιερώσει αυτό.
Σάββατο πρωί πρώτα περνούμε από καμιά έκθεση στο Μπενάκη στην Πειραιώς και μετά βόλτα στο Γκάζι.
Συναυλίες στον Λυκαβηττό.
Οι συναυλίες γενικά. Αυτό το σαββατοκύριακο ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και οι Maraveyas Illegal στο Άλσος Γουδή για όποιον ενδιαφέρεται, στο Φεστιβάλ Νεολαίας Συνασπισμού (χεστήκαμε).
Βόλτες με έναν από τους αγαπημένους μου καθηγητές. Αυτός να μιλά κι εγώ να παλαβώνω.
Υπαίθριες εκθέσεις βιβλίου. 4-5 φορές τον χρόνο. Αδύνατο να μην ψωνίσω έστω και μια μαγειρική.
Ψώνια από ιδιαίτερα καταστηματάκια, πιο εύκολα παρασύρομαι στα αξεσουάρ. Σήμερα διαπίστωσα πως έκλεισε ένα από τα αγαπημένα μου στα Εξάρχεια.
Athens by night. Δεν είναι υπερβολές. Σε καμιά πόλη δεν θα συναντήσεις τόση ζωή τη νύχτα.

Δεν έχω χειρότερο....

Απεργία και να παραλύουν τα πάντα. Ειδικά τα ΜΜΜ.
Να πίνω καφέ και να περνούν από τα τραπέζι μου 2347098 ζητιάνοι.
Ψυρρή. Σόρυ, δεν κατάφερα ποτέ να αγαπήσω αυτή την γειτονιά, ειδικά την νύχτα.
The Mall. Μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και ποτέ με δική μου πρωτοβουλία. Εκτός του ότι βαριέμαι αφάνταστα τον Ηλεκτρικό δεν βλέπω τον λόγο να πάω μέχρι τη Νεραντζιώτισσα, να κλειδωθώ μέσα σε αυτό το μασίφ πράμα που όλα τα περιεχόμενα εύκολα τα βρίσκω και αλλού.
Γύρος από το Μοναστηράκι. Από όσα μαγαζιά κι αν δοκίμασα απογοητεύτικα οικτρά. Μπαϊρακτάρη, ο Σάββας στην γειτονιά μου είναι καλύτερος.
Κίνηση. Είμαι από τους ανθρώπους που σχεδόν αγαπούν την ώρα που περνούν στο λεωφορείο, με την μουσική μου και τις σκέψεις μου. Αλλά δεν είμαι και μαζόχα.
Η αίσθηση του κορεσμού. Αγαπώ το αίσθημα της μεγαλούπολης αλλά καμιά φορά νιώθω πως πνίγομαι. Βλ. δύο ποστς πιο κάτω την αντιδιαμετρική εικόνα.

*Eπίσης ξέχασα να πω ότι αγαπώ να χάνομαι στον Παπασωτηρίου/Ελευθερουδάκη/Public με αυτή την σειρά προτεραιότητας. Fnac Μοναστηράκι γιατί έκλεισες???

Αγαπώ ακόμα κάθε Πέμπτη να ξεφυλλίζω την Athens Voice και την Lifo. Ειδικά στην στήλη της Ρίκας Βαγιάνη λιώνω. Και περιμένω με ανυπομονησία τα κείμενα της Σώτης (Τριανταφύλλου φυσικά). Κοντοβά, συγγνώμη κουράστικα.

5+1 λόγοι που εκτιμώ τα ξανθά μου γονίδια

2010-09-26T12:05:00.002+03:00

Τρίχες.

Όποια γυναίκα πει πως δεν την ενδιαφέρουν ψεύδεται ασύστολα.

1. Μπορώ να κρατώ τα πόδια μου αποτριχωμένα μέχρι και 5 εβδομάδες μεταξύ των επισκέψεων στην αισθητικό, χωρίς το αποτέλεσμα να καταντά αντιαισθητικό. Χώρια που τον χειμώνα που δεν τα αποτριχώνω τόσο συχνά, έχω τρίχες μεν αλλά ο Σκέτος (άντρες μάνα μου) ούτε που τις βλέπει επειδή είναι ξανθές.

2. Αν οι τρίχες των ποδιών μου αντέχουν, οι τρίχες των χεριών μου είναι "αόρατες". Οκέι υπερβάλλω λίγο αλλά είναι γεγονός ότι αποτριχώνω τα χέρια μου μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις ή αν έχω πολλήν όρεξη. Οι τρίχες των χεριών μου υφίστανται ως ένα ξανθό χνούδι που θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι άσχημο. (Εννοείται πως τον χειμώνα δεν τις αποτριχώνω καθόλου).

3. Μουστάκι. Α; Τι εν τούτο; Ποτέ, και εννοώ ποτέ δεν αποτρίχωσα το μουστάκι μου. Τζείνο δεν υφίσταται ούτε καν σαν χνούδι. Ευχαριστώ την μάμα μου για τα γονίδια που μου κληρονόμησε.

4. Φρύδι. Οκέι, το φρύδι μου το βγάζω. (Ωραία θα ήτανε να μην χρειαζόταν όμως). Still, δεν είμαι μανιακή με τα φρύδια μου ούτε κυκλοφορώ μονίμως με ένα τσιμπιδάκι στο χέρι. Για να σου δώσω να καταλάβεις, στο Βερολίνο για 11 ημέρες ξέχασα να πάρω τσιμπιδάκι και επιβίωσα.

5. Μαλλιά. Τώρα που το σκέφτομαι είμαι η μόνη από τις φίλες μου που δεν έβαψα ποτέ τα μαλλιά μου. Να αρχίσω να νιώθω κόμπλεξ; Όχι, μου αρέσει το φυσικό χρώμα των μαλλιών μου, θέλω να πιστεύω πως αρέσει και στους υπόλοιπους. Έτσι, when i trully need it I will have the desire to dye my hair.

+1 Και το πιο ωραίο; Στην Κύπρο θεωρούμαστε (ακόμα) κάπως exotic. Απολαμβάνω κάθε φορά που κάποιος με περνά για ξένη, άσε που 2-3 φορές μου βγήκε σε καλό. Αν λογαριάσουμε και τα γαλάζια μάτια μέχρι και καντάδα σε κατάστημα μου έκαμαν.

Arm aber sexy

2010-09-22T00:31:00.005+03:00

Εν ηξέρω πόθεν να ξεκινήσω να περιγράφω το Βερολίνο οπότε ας ξεκινήσω που την πρώτη μου εντύπωση: Grün. Τα πάντα στο Βερολίνο είναι πράσινα. Ακόμα και στην καρδιά της πόλης, έχουν το Tiergarten, ένα τεράστιο πνεύμονα πρασίνου 5.17τ.χλμ. Ενδεικτικά αναφέρω ότι σε κάθε κάτοικο του Βερολίνου αντιστοιχούν 13τ.μ. πρασίνου σε σύγκριση με 9τ.μ. για τους Λονδρέζους, 8,5τ.μ. για τους Παριζιάνους και 2,5τ.μ. για τους Αθηναίους. Για τους Λευκωσιάτες δεν θα αναφερθώ καν.

Έκαμε μου επίσης εντύπωση ότι παρά το γεγονός ότι πρόκειται για την τρίτη μεγαλύτερη Ευρωπαϊκή μητρόπολη με 5.000.000+ κατοίκους, η πόλη δεν σου διά καθόλου την αίσθηση του πιεσμένου, του συνωστισμού, του κορεσμού ρε γαμώτο. Κυριαρχεί μάλλον μια άπλα, μια πιο χαλαρή διάθεση σε σχέση με το πανδαιμόνιο που γίνεται σε άλλες μεγαλουπόλεις (λέγε με Athen). Aφού για να καταλάβεις, εγώ που κατατάσσω τον εαυτό μου στους μάλλον μέτριους οδηγούς είπα πως θα μπορούσα να οδηγώ στο Βερολίνο, ακόμα τζιαι να παρκάρω, ενώ στην Αθήνα δεν το σκέφτομαι ούτε κατά διάνοια.

Speaking of driving, στο Βερολίνο εδοκίμασα όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς. S-Bahn, U-Bahn και λεωφορεία. Οι τιμές ήταν μάλλον ακριβές σε σχέση με το πενηνταράκι της Αθήνας αλλά ήταν τρομερά οργανωμένα. Εκτός του ότι κάθε καντούνι έσιει σταθμό περνούν τζιαι πολλά συχνά τα τρένα ενώ τα λεωφορεία περνούν με ακρίβεια δευτερολέπτου ακολουθώντας το σχετικό πρόγραμμα. Ακόμα τζιαι στις ώρες αιχμής δεν ήβραμε τζείνο το πίττωμα μες στα βαγόνια του μετρό, ως τζιαι τζιαμέ η αίσθηση της χαλαρότητας. Βέβαια, στο Βερολίνο ο κόσμος χρησιμοποιά τζιαι το ποδήλατο, αφού έσιει τις κατάλληλες υποδομές. Είδα ποδήλατα να σέρνουν καροτσούθκια, είδα ποδήλατα να σέρνουν αμαξούδες με μωρά, είδα ποδήλατα ναν ενωμένα με παιδικά ποδηλατάκια, είδα μέχρι τζιαι ποδήλατο που γυρίζεις τα πετάλια ξαπλωμένος. Μπήκα επίσης σε αυτοκίνητα Opel, Volkswagen, BMW και Mercedes, ένα εκ των οποίων ήταν ταξί και το βρήκα πανάκριβο.

Ναι, γενικά το Βερολίνο εν μάλλον ακριβή πόλη. Εν τούτοις είσιεν πράματα που ήταν φτηνά, όπως τα γλυκά παραδείγματος χάριν. Έφαα αναρίθμητα kuchen, ειδικά για το Käsekuchen διώ τζιαι την ζωή μου. Έφαα επίσης ένα σωρό αλλαντικά, τουλάχιστον μια ντουζίνα είδη τζιαι καμιά δεκαρκά είδη τυριών. Έφαα wurst που τον δρόμο, έφαα brezel ως συνοδευτικό της μπύρας που έπινα σε ένα εργοστάσιο παραγωγής μπύρας, έφαα schnitzel αυθεντικό. Έφαα επίσης πόδι του σιοίρου που τον ψήνουν σωστό στη Δρέσδη. Το πιο εντυπωσιακό φαΐ που έφα δε ήταν αγριογούρουνο με σάλτσα από άγρια μανιτάρια που τα εμάζεψε ο Σκέτος που το δάσος.

Ο Σκέτος ήθελε να πάμε στο Βερολίνο για προσωπικούς λόγους. Εγώ ήθελα να πάω γιατί μετά την πτώση του τοίχους το '89 στο Βερολίνο επικρατεί ένας οικοδομικός οργασμός. Πρόκειται για μιαν εξαιρετικά καινούρια πόλη, στην οποία έπεσε πολύ χρήμα τα τελευταία χρόνια. Άπαντες οι του αρχιτεκτονικού star system αφήσαν την υπογραφή τους στην πόλη. Zaha Hadid, Norman Foster, Peter Eisenmann, Renzo Piano, Rem Koolhaas, Hans Scharoun, Dominique Perrault, Richard Rogers κ.ά. Τζιαι επειδή μια καθηγήτρια είπε μας κάποτε ότι για τον αρχιτέκτονα σημασία έχει το πόσες εικόνες λαμβάνει εγώ επερπατούσα τζιαι είχα τα μάθκια μου ορθάνοιχτα. Όι μόνο στα κτίρια αυτά καθαυτά αλλά τζιαι γενικότερα στις πολεοδομικές παρεμβάσεις που εγίναν.

Επήα φυσικά σε ούλλα τα must αξιοθέατα: το Checkpoint Charlie το οποίο είναι tres τουριστικό, το Reichstag στο οποίο εκαρτερούσαμε 1μιση ώρα στην ουρά αλλά άξιζεν τον κόπο, το Fernsehturm το οποίο εχρυσοπληρώσαμε για να έχουμε μιαν πανοραμική θέα του Βερολίνου και καλά. Επήα στο Brandenburger Tor όπου παραπάνω μπορώ να πω ότι άρεσε μου η ατμόσφαιρα της Pariser Platz και της Unter den Linden παρά η Πύλη αυτή καθαυτή. Επήα στο Sony Center, στην Potsdamer Platz τζιαι επροφυλάκτηκα που την βροχή κάτω που στο στέγαστρο του Helmut Jahn ενώ λίο πιο κάτω είδα την Φιλαρμονική του Βερολίνου by Hans Scharoun και τη Νέα Πινακοθήκη του Mies van der Rohe. Επήα στο νησί των μουσείων τζιαι εφκήκα πάνω στον τρούλλο του Berliner Dom, επερπάτησα την Kurfürstendamm τζιαι επαλάβωσα μέσα στο ΚaDeWe (το δεύτερο μεγαλύτερο πολυκατάστημα της Ευρώπης μετά το Harrods του Λονδίνου). Περιττό να σας πω ότι εν εκαταφέραμε να το γυρίσουμε ούλλο με τον Σκέτο απλά ερίχναμε μια ματιά σε κάθε όροφο, εκτός που τον όροφο με τα φαγιά που εφάμε ατέλειωτη ώρα ώσπου να αποφασίσει ο Σκέτος ποιο που τα 2379857219 είδη σοκολάτες ήθελε να αγοράσει. Ιn the meanwhile εγώ εδοκίμαζα τυριά.

Επήαμε επίσης στο Ζοο o οποίος είναι τεράστιος και από τους πιο διάσημους ζωολογικούς κήπους στον κόσμο. Παρουσιάζει υποτίθεται "the most comprehensive collection of species in the world". Eφάμε τέσσερεις ώρες να τον γυρίσουμε (αν δεν μας εξέφυγε τζιαι τίποτε) αλλά άξιζε τον κόπο. Ειδικά αν έχετε μωρά συστήνω το ανεπιφύλακτα και το λέω εγώ που δεν φημίζομαι για την φιλοζωία μου. Παρεμπιπτόντως, όσον ωραία τζι αν ήταν τα ζώα εν μπορώ να πω πως εν εστενοχωρέθηκα που τα εθωρούσα μέσα στα κλουβιά. Ειδικά στο Σπίτι των Μαϊμούδων, που υποτίθεται εν τα πιο έξυπνα ζώα, επίαστηκε η καρκιά μου έτσι που τα εθώρουν. Τον Ivo τον γορίλλα νομίζω εν θα τον ξηχάσω ποττέ.

Μια μέρα επήαμε τζιαι μονοήμερη εκδρομή στη Δρέσδη, η οποία κατά την διάρκεια του ΒΠΠ εβομβαρδίστηκε ανελέητα και ισοπεδώθηκε ολοσχερώς. Alles kaputt. Oι Γερμανοί όμως εκάτσαν τζιαι εξαναχτίσαν τα ούλλα τζιαι η πόλη έσιει σήμερα μιαν πολλά ωραία, γραφική ατμόσφαιρα. Ειδικά στην Όπερα του Semper εκστασιάστηκα. Αλλά για την Δρέσδη σηκώνει ολόκληρο ποστ και δεν είναι της παρούσης.

Παρόμοια ατμόσφαιρα είχε και στο πάρκο του Sanssouci, στο Potsdam. Mιλούμε για ένα τεράστιο πάρκο που εκτός από καταπράσινο έχει και την ιδιότητα να φιλοξενεί ένα σωρό παλάτια που αποτελούσαν την εξοχική κατοικία του βασιλιά. Ροκοκό, δηλαδή χρυσάφι και διακόσμηση στο μάξιμουμ, κάτι σαν τις Βερσαλλίες. Στο εν λόγω πάρκο ζήλεψα πραγματικά τους Γερμανούς που έχουν την τύχη να έχουν έτσι πάρκα έξω που την πόρτα τους. Τι πιο ωραίο να πιάνεις το ποδήλατο σου την Κυριακή το πρωί, ή το σκυλί σου ή το μωρό σου τζιαι να πηαίνεις περίπατο στο πάρκο;

Είμαι σίγουρη ότι ξέχασα να γράψω πολλά πράματα αλλά το ζουμί της υπόθεσης είναι τούτο: πολύ ευχαρίστως θα ζούσα στο Βερολίνο.

2010-09-20T22:41:00.002+03:00

Επέστρεψα.

Ξέρω ότι καρτεράτε φωτογραφίες που το Βερολίνο όμως για να είμαι ειλικρινής βαρκέ να τις βάλω τωρά. Κάποιαν άλλη στιγμή ίσως. Αντ' αυτών παραθέτω τα κάτωθι για προβληματισμό:

Τσαρτελλούι: Σήμερα επήαμε στο Εβραϊκό Μουσείο

Γερμανοί: Ε νάμπου λαλεί; Εν επήαμε εμείς, εν καλό;

Τ: Κοίταξε να δεις, εγώ ήθελα να δω το κτίριο του Libeskind, ποσώς με ενδιαφέρει η ιστορία των Εβραίων. Σαν κτίριο εν πολλά ενδιαφέρον, θεωρείται που τα πιο σημαντικά νέα αρχιτεκτονήματα. Εν τεράστιο όμως το ευλοημένο, εφάμεν 2μιση ώρες τζι εν τζιαι είδαμε το ολόκληρο. Που κάποιο σημείο τζιαι μετά καταντά λίο κουραστικό. Δεν θα σου εσύστηνα να το επισκεφτείς για τα εκθέματα αυτά καθαυτά εκτός αν είσαι Εβραίος ή αν σε ενδιαφέρει τόσο πολλά η κουλτούρα τους. Εγώ ήβρα το μάλλον βαρετό.

Γ: Χα! Εσείς είσαστε Κυπραίοι τζιαι δικαιούστε να πείτε ότι εν βαρετό τζιαι αδιάφορο. Εμείς επειδή είμαστε Γερμανοί πρέπει να πάμε να το δούμε τζιαι να πούμε ότι εν τζιαι πολλά ωραίο. Να ζούμε πάντα με τις συνέπειες αυτών που εκάμαν οι παππούδες μας..

(O Γερμανός μετροφυλλά τον οδηγό μου του Βερολίνου που εν στα ελληνικά, βασικά θωρεί τις εικόνες. Στις πρώτες σελίδες έσιει κάποια ιστορικά για την Γερμανία τζιαι μιαν φωτογραφία του Χίτλερ).

Γ: What the fuck?? Στη Γερμανία εν θα έβρεις τούτη την φωτογραφία σε κανένα βιβλίο! Τούτο το πρόσωπο εν καταδικαστέο ως τζιαμέ που εν πάει.

Τ: Ε καλά, απλά έσιει μιαν σύντομη ιστορία της Γερμανίας, εν τζιαι λαλεί τίποτε κακό.

Γ: Όι, όι. Στην Γερμανία εν θέλει κανένας να τον ηξέρει!

Τ: Πιο εύκολα εν να έβρεις φωτογραφία του σε ελληνικό βιβλίο παρά σε γερμανικό λοιπόν.

(Μια νύχτα που είμαστε σε μια μπυραρία τζιαι παίζει live country μουσική ένα συγκρότημα)

Τ: Επρόσεξα ότι εν ακούτε πολλά γερμανικά τραγούδια. Είμαι στο Βερολίνο σχεδόν 10 μέρες τζιαι ζήτημα αν άκουσα 5 γερμανικά τραγούδια στο ραδιόφωνο, είτε στο αυτοκίνητο είτε στα καταστήματα. Ακόμα τζιαι δαμέ μόνο αγγλικά ακούμε. Εν ηξέρω βέβαια αν εν μόνο η οικογένεια σας ή αν εν εθνικό φαινόμενο...

Γ: Όι, έσιεις δίκαιο εν γεγονός. Το πράγμα έχει ως εξής: πρίν τον δεύτερο ΠΠ τα γερμανικά τραγούδια ήταν, πώς να το πούμε; Πολλά εθνικιστικά, σαν εμβατήρια. Μετά που τζείνα ούλλα που εγινήκαν επραγματοποιήθηκε μια τεράστια στροφή στην κουλτούρα μας. Εθέλαμε να απομακρυνθούμε εντελώς που τούτο το πράμα. Ακούαμε Beatles τζιαι εκάμναμε τους θεούς. Τα αγγλικά τραγούδια ήταν το μόνο πράμα που ακούαμε για να ξεφύγουμε που το παρελθόν μας. Σιγά σιγά βέβαια, τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια να επιστρέψουμε στην γερμανική μουσική, με σύγχρονη γραφή. Αλλά ακόμα, στο ραδιόφωνο τα γερμανόφωνα τραγούδια εν μόνο ένα 10% του συνόλου.

Ύστερα εσυζητήσαμε τζι άλλο για την μουσική, για το γεγονός ότι τα ελληνικά τραγούδια εκαταφέραν να συνδέσουν την παραδοσιακή μουσική με τη σύγχρονη, τζιαι για το γεγονός ότι η γερμανική δεν είναι και η πιο εύκολη γλώσσα για να γράφεις στίχους. Αλλά τούτα ξεφεύγουν που το point.

Βάρος που το έχουν τζιαι τούτοι οι κακορίζικοι

O 10logos mu

2010-09-13T12:24:00.003+03:00

Guten morgen! Sigxoreste ta greeklish mu alla o ipologistis pu exw mprosta mu den exei ellinikous xaraktires. Auto (ö) kai auto (ä) mporw na sas ta grapsw alla ksexaste to elliniko alfavito.

Reminder: eimai sti germania, sto Stahnsdorf sigkekrimena, lio pio e3w pu to verolino. Berlin ist gut, sehr gut alla anamenete peraiterw leptomereies otan epistrepsw. Se genikes grammes pantws eimai entiposiasmeni, tin parapanw wra perpatw me tin masela mu katevasmeni.

Edoka ena giro pu ta blogs sas j anakalipsa oti oulloi epai3ete jino to evloimeno paixnidi me tis 10 sas agapes (Not to mention oti ekikloforise j kainourio paixnidi, exw polli catch up na kamw). Opote gia na men kopsw polla pisw, j meta apo prosklisi tou mishiarou sas lew ta 10 dika mu agapimena (ektos apo proswpa pu ennoountai):

1. Fai_No further explanation. Kapoios mu eipe oti opoios eni3erei na faei eni3erei oute na gamisei, koinws an den su areskei to fai j an den i3ereis na to apolamvaneis eisai anerastos.
2. Na malakizomai (not literally) me tin aderfi mu i/kai ton Sketo. Nomizw en oi monoi anthrwpoi me tous opoious niwthw toson aneta.
3. To internet. Einai to pio spoudaio ergaleio pu exoume sta xeria mas. Proswpika niwthw oti apektisa para polla pu ton jairo pu exw prosvasi sto internet. Mporw na lisw (sxedon) ola mu ta provlimata. Opoios to snomparei apla den 3erei pws na to xrisimopoiisei.
4. Tin musiki. Ola ta eidi. O l a omws.
5. To xrwma fou3ia. En eimai kamia appwmeni mannorokola pu mwreuketai alla areskei mu polla touto to xrwma. Oute to spiti mu i to ermari mu en patwmena fou3ia pramata, alla arekskei mu na eshei kamia fou3ia pinelia.
6. To diavasma. Niwthw polla tixeri pu o papas mu ekatafer na me kamei na agapisw ta vivlia pu polla mikri ilikia. Imun dimotiko j eixa thkievasei oulla ta klassika aristourgimata. Ws ta 18 mu eixa thkievasei xwris ipervoli ekatontades vivlia. Meta evarine to programma mu j araiwsa para polla alla opote exw eukairia den lew oxi se ena kalo vivlio.
7. Ta sitcoms. Kollw polla eukola. En thelw na xanw epeisodio. To all time agapimeno mu en to Friends, alla pu ta twrasina en o House j to Big Bang Theory.
8. Ta para3ena rouxa j akoma parapanw ta para3ena accesories. Teleutaiws apektisa mian latreia gia tis karfitses, opou dw gorazw (fisika agorasa j verolinezikes idi).
9. Ta paixnidia gnwsewn. Eite prokeitai gia tilepaixnidia eite gia epitrapezia. Polla euxaristws tha epiaina ston Ekatommiriouxo pu to thewrw to anwtero paixnidi tou eidous tou. Ase pu, en thelw na to paineftw alla opote paizoume trivial panta nikw.
10. Ton xeimwna. Oulloi agapate to kalokairi i tin allagi tis epoxis. Egw agapw ton xeimwna. Dwsmou palta j sharpes, kouvertes j mpotes. Nera j shionia (alla egw na eimai sta vrasta mu).

Auta gia tin wra. Auf Wiedersehen!

2010-09-08T00:26:00.003+03:00

Well, ποιος θα μου το 'λεγε ότι ο Ακατονόμαστος θα διάβαζε blogs. Αυτό θα μπορούσα να το πιστέψω. Το γεγονός ότι γράφει κιόλας, ε αυτό ήταν έκπληξη.

Blogging makes me a better person

2010-09-06T15:01:00.004+03:00

Δεν ξέρω αν θα σταματήσω κάποια στιγμή να γράφω στο blog μου. To μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα σταματήσω να διαβάζω τα υπόλοιπα blogs. Καθημερινά και ανελλειπώς σας διαβάζω όλους. Ακόμα και αν δεν αφήνω σχόλια τόσο συχνά. Ακόμα και κάποιους που δεν τους έχω δίπλα στο blogroll, είναι μόνο επειδή βαριέμαι να τους προσθέσω - αφού συνέχεια ξεφυτρώνουν καινούρια blogs πότε να προλάβω να τα προσθέσω όλα;

Αυτό που δηλώνει ο τίτλος το πιστεύω και το εννοώ. Μέσα στα τρία σχεδόν χρόνια που διαβάζω διάφορα blogs έγινα καλύτερος άνθρωπος από διάφορες απόψεις.

Πρώτα πρώτα συχνάζοντας στα blogs γελώ και ως γνωστόν το γέλιο κάνει καλό.

Εδώ βρήκα πολλά ερωτήματα, μέσα από τα οποία έψαξα τις απαντήσεις ή γέννησα καινούρια ερωτηματικά που με έφεραν πιο κοντά στον εαυτό μου.

Πάντα ήμουν άνθρωπος ανοιχτόμυαλος και προοδευτικός αλλά μόνο διαβάζοντας τις πραγματικές εμπειρίες κάποιων κατάφερα όχι μόνο να αποδεχτώ αλλά και να εκτιμήσω την διαφορετικότητα.

Ακόμα και την ταυτότητα του τόπου μου, εδώ την εκτίμησα στο μέγιστο διαβάζοντας παραμύθια στην διάλεκτο μου.

Μέσα από τα βιώματα των bloggers έμαθα πώς είναι να θέλεις να γίνεις μάνα όσο τίποτε άλλο στον κόσμο, τον αγώνα που χρειάζεται για να τα καταφέρεις αλλά και τις εμπειρίες που σου προσφέρει τελικά η μητρότητα.

Έμαθα επίσης πώς είναι να ζεις σε μια χώρα διαφορετική, διάσπορος και ξενιτεμένος.

Πολλές φορές αφαιρέθηκα χαζεύοντας blogs για την μόδα, τα ρούχα και το στυλ και πληροφορήθηκα για αρκετές προσφορές.

Στα blogs μορφώνομαι με την πλατιά έννοια του όρου, αφού εδώ μαθαίνω το ό,τι χωρεί ανθρώπου νους. Τα blogs συμβουλεύομαι πολλές φορές και για μια μεγάλη μου αγάπη, την λογοτεχνία.

Εδώ έμαθα καλύτερα την πόλη που μένω αλλά και την πόλη που μεγάλωσα.

Φυσικά, λόγω του current status μου δεν θα μπορούσαν να μην μου τραβήξουν το ενδιαφέρον οι blogger φοιτητές ή/και συνάδελφοι. Μέσα στα blogs βρήκα πολλές φορές την έμπνευση.

Τέλος, απολαμβάνω να διαβάζω για την καθημερινότητα των άλλων, τα απλά ασήμαντα περιστατικά που περιγράφονται πολλές φορές με χιούμορ βοηθώντας με να αντέχω την δική μου καθημερινότητα.

Αν όλα αυτά δεν με κάνουν καλύτερο άνθρωπο τότε δεν ξέρω τι μπορεί να με κάνει.

*Απολογούμαι για όσους δεν κατάφερα να συμπεριλάβω. Σας εκτιμώ και σας διαβάζω όλους, απλά έπρεπε να βάλω κάποιους ενδεικτικά.

24/7 Gossip Girl

2010-09-05T23:33:00.002+03:00

Απεχθάνομαι το κουτσομπολιό. Το αρρωστημένο κουτσομπολιό, που καταντά σκοπός της ζωής ορισμένων ατόμων - συνήθως γυναικείου φύλου.

Δεν θέλω να το παίξω υπεράνω, ούτε να προσποιηθώ ότι εγώ είμαι καμιά αγία που δεν βάζει κανένα στο στόμα της. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να συζητά με κάποιον για τρίτα πρόσωπα και όχι πάντα καλοπροαίρετα. Πιστεύω ότι κάποια πράματα όπως και να το κάνουμε, είναι μέσα στη ζωή. Αμέτρητες νύχτες ξενύχτησα με την αδερφή μου σχολιάζοντας τα της οικογενείας, τους φίλους μας, τους γείτονες κ.ο.κ. Επίσης δεν υπάρχει περίπτωση να μάθω κάτι για κάποιον κοινό μας γνωστό και να μην το εκμυστηρευτώ στον Σκέτο (εκτός αν πρόκειται για αυστηρότατα προσωπικό μυστικό το οποίο εμπιστεύτηκε αυτός ο κάποιος αποκλειστικά σε μένα, που μου έτυχε μόνο δύο φορές μέχρι τώρα). Με τα Φυτά1&2 σχολιάζουμε καμιά φορά "τι φορεί τούτη" στη σχολή ή "ο τάδε έσιει τα με την τάδε".

Τα πιο πάνω τα θεωρώ "αθώα" πρώτον γιατί δεν υπονομεύω κάποιον και δεύτερο και πιο σημαντικό γιατί πρόκειται για συζητήσεις στις οποίες συμμετέχουν άτομα τα οποία εμπιστεύομαι και ξέρω πως ότι πούμε δεν θα βγει παραέξω. Επίσης, δεν είναι κάτι που γίνεται συστηματικά ούτε επί σκοπού. Πρόκειται απλώς για σχόλια που μας βγαίνουν εν τη ρύμη του λόγου και σίγουρα οι συζητήσεις μας δεν επικεντρώνονται γύρω από αυτά. Άσε που καμιά φορά όταν διαισθάνομαι ότι παρεκτρεπόμαστε εγώ η ίδια θα πω "ρε μήπως να σταματήσουμε γιατί γινόμαστε κακοί;".

Τα πιο πάνω ήταν απλώς η εισαγωγή για να σας περιγράψω ένα συμβάν στο οποίο ήμουν μάρτυρας τις προάλλες:

Ήμασταν επίσκεψη στην θεία μου, η οποία μένει στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας. Ήμασταν έξω στην αυλή μαζί με την θεία μου και την ξαδέλφη μου ακόμα οκτώ άτομα. Κατεβαίνει κάποια στιγμή η ένοικος του 2ου ορόφου, η οποία είναι διάσημη κουτσομπόλα της γειτονιάς και που ποτέ δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης από μένα. Βλέπει ότι είμαστε μαζεμένα δέκα άτομα, τα οκτώ από τα οποία της είναι ξένα. Χαιρετά και στέκεται στην αυλόπορτα.

"Τα έμαθες Κ. μου; Οι Βούλγαροι του 1ου ορόφου!"

"Ε τι;"

"Κλέφτες μάνα μου! Είναι κλέφτες! Εγώ το ήξερα, εγώ το κατάλαβα από την αρχή! Δεν είναι αυτοί για να τους εμπιστεύεσαι!"

Και συνεχίζει με ύφος συνωμοτικό:

"Το απόγευμα πήγα στο περίπτερο απέναντι να πάρω γάλα. Και τι μου λέει η περιπτερού; Ότι πήγαν προηγουμένως οι δύο οι μικρές και την έκλεψαν! Η μια έκανε πως ψωνίζει και η άλλη την έκλεβε κανονικά! Ναι τα σκατόπαιδα! 100 ευρώ κάρτες τηλεφώνου της κλέψανε! Εν τω μεταξύ η περιπτερού πήρε τηλέφωνο και στην αστυνομία αλλά αυτοί της είπαν ότι είχαν πολλά περιστατικά να αναλάβουν και θα περνούσαν όταν μπορούσαν. Γι' αυτό κι εγώ είχα έγνοια και μόλις είδα το περιπολικό πήρα την σφουγγαρίστρα και κατέβηκα κάτω για να ακούω καλύτερα τι έλεγαν. Τους έδιωξαν τελικά τους Βούλγαρους! Δεν ξέρω πότε φεύγουν, θα μάθω όμως σίγουρα και θα σου πω!"

Η ιστορία της ήταν -βεβαίως βεβαίως- διανθισμένη με πολύ περισσότερες λεπτομέρειες γιατί αυτή είναι η δουλειά της γυναίκας: 24/7 καιροφυλακτεί με όλες τις αισθήσεις της στην τσίτα για να καταγράψει ακόμα και το παραμικρό φύλλο που κουνιέται στην γειτονιά. Είναι που είναι ελεεινό αυτό από μόνο του ως ενασχόληση, είναι ανάγκη να περπατά και να το διαλαλεί όπου σταθεί και όπου βρεθεί; Εγώ παραπάνω ενοχλήθηκα που άνοιξε την κουβέντα μπροστά σε τόσους ξένους και που συμπεριφέρεται σαν να είναι κανένα κατόρθωμα να είσαι το Reuters της γειτονιάς.

Τέρμα το διάλειμμα

2010-09-03T11:30:00.002+03:00

Σεπτέμβρης και μόλις ψες αντιλήφθηκα ότι για ολόκληρο το μήνα που μας μπήκε δεν πρόκειται να ξαποστάσω στιγμή.

31 Αυγούστου - 8 Σεπτεμβρίου:

Ήρτεν η αδερφή μου μαζί με δύο ξαδέρφες μου πάνω. Πρωτοετείς φοιτήτριες, οι δύο στην Αθήνα και η μια στην Πάτρα. Κάτσε γύρευκε σπίτι, καθάρισ' το, τζιαι φρόντισε να το επιπλώσεις που το βελόνι ως το κρεβάτι. Φορτώθου παπλώματα, μαξιλάρια, κατσαρόλες, καλάθους, σεντόνια, πιάτα, μαχαιροπήρουνα κτλ κτλ. Πάρ' τες μιτσιές τζιαι κανένα γυρό στην περιοχή, δείξε τους που εν η σχολή τους, πάρ' τες τζιαι κανένα γυρό κάτω στο κέντρο.

10 - 20 Σεπτεμβρίου:

Πάμε Βερολίνο με τον Σκέτο. Ευτυχώς έχουμε κάμποσες μέρες τζιαι εν να προλάβουμε νομίζω να δούμε όσα θέλω. Αλλά τούτο δεν αναιρεί το γεγονός ότι έχουμε να κόψουμε πολλά χιλιόμετρα περπατητοί, να αλλάξουμε 374892 τρένα, τραμ και λεωφορεία plus να κάμουμε δεύτερο αεροπορικό ταξίδι σε διάστημα 10 ημερών.

21 - 30 Σεπτεμβρίου:

Έχουμε να κανονίσουμε την μετακόμιση του Σκέτου. Ευτυχώς το καινούριο σπίτι έχουμε το 99% σίουρο οπότε εν να γλιτώσουμε τούτο το βούριστρο. Αλλά πρέπει να πακετάρουμε ούλλα του τα πράματα, να ξηλώσουμε τζιαι να ξαναστήσουμε όσα έπιπλα χρειαστεί, να καθαρίσουμε, τζιαι να μεταφέρουμε όσα παραπάνω πράματα μπορούμε με όσο πιο λλίες κούρσες γίνεται. Επιπλέον πιθανόν να χρειαστεί να γυρίσει τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ πάνω του, τζιαι να κανονίσει καινούρια σύνδεση ίντερνετ.

27 του Σεπτέμβρη (νομίζω) ξεκινά το εξάμηνο. 4 του Οκτώβρη στην καλύτερη περίπτωση.

Τα κεφάλια μέσα.

Κόλλησα

2010-08-16T13:38:00.004+03:00

Με το καινούριο τραγούδι των Ημίζ.

Θέλει τρομερή εφευρετικότητα πάντως να γράφεις στίχους για χιπ χοπ!

Μυρίζει όπως τις ραφκιόλες,*

2010-08-12T23:20:00.003+03:00

*είπα. Ευτυχώς εγέλασεν τζιαι συνέχισεν την δουλειά του.

Σαν τα μάτια σου

2010-08-06T12:27:00.004+03:00

Έναν απωθημένο που έχω είναι ότι πάντα ήθελα να φορώ γυαλιά. Μυωπίας that is. Αρέσκουν μου οι ανθρώποι που φορούν γυαλιά, φαίνουνται πιο έξυπνοι, πιο σοφιστικέ. Άσε που ένα ζευγάρι γυαλιά μπορεί να γίνει το κατάλληλο αξεσουάρ για να συμπληρώσει μιαν εμφάνιση - αυτό μου λέει ο γυναικείος μου εγκέφαλος.

Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, δεν έχω ούτε μισό βαθμό μυωπίας. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα τέσσερα μέλη της οικογένειας μου, που στραβούλιακες δεν είναι αλλά έχουν που κανένα βαθμό, εμένα τα μάτια μου είναι αετίσια. Δεν χάνω ούτε κόμμα που τις ταπέλλες του δρόμου. Αφού να φανταστείτε καθούμαστε καμιά φορά στην τηλεόραση οικογενειακώς τζι η αδερφή μου περιπαίζει με γιατί είμαι η μόνη που δεν φορώ γυαλιά.

Πριν 2-3 εβδομάδες λοιπόν επήα με την εν λόγω αδερφή μου να την βοηθήσω να θκιαλέξει γυαλιά. Έβαλεν τα Armani εν της άρεσε το χρώμα, έβαλεν τα Miu Miu εν της άρεκε το σχήμα, έβαλεν τα D&G εν της άρεσε το μέγεθος. Στο τέλος εκατάληξε σε κάτι Gucci. Φκάλει μας ο οπτικός τον λοαρκασμό: 260 ευρώ μαζί με τους φακούς, εχάρισεν μας τζιαι πέσαμε στα 230 (εσκοτώθηκεν). Φυσικά ήβρα το πολλά φουσκωμένο ποσό για ένα ζευκάρι γυαλιά. Αλλά ντάξει, εθέλαμεν τζιαι μεις τα Gucci μας, κοκάλινα, τιρκουάζ κτλ που όσο να πεις ανεβάζουν την τιμή.

Σήμερα, επήα με τον Σκέτο να τον βοηθήσω να θκιαλέξει γυαλιά. (Αφού απ' ότι φαίνεται δικά μου γυαλιά δεν θα φορήσω ώσπου να γεράσω τουλάχιστον συνοδεύω τους άλλους στον οπτικό.) Σε άλλον οπτικό, με άλλο σκεπτικό (ετσιάττισα το!). Ο Σκέτος επειδή φορεί τζιαι φακούς τζιαι επειδή γενικώς δεν είναι άνθρωπος που ασχολείται με την μόδα (χαλόου εν άντρας;;) επήαινε με πιο πρακτικές διαθέσεις. Μπαίνουμε μες στο μαχαζί τζιαι λαλεί του οπτικού καθαρά τζιαι ίσια "Θέλω ένα ζευκάρι γυαλιά φτηνά για το σπίτι". Έδειξε μας 3 σκελετούς. Ο ένας ήταν 80 ευρώ αλλά ήταν πολλά μικρός, σχεδόν παιδικός. Οι άλλοι θκυο ήταν 110. Στο τέλος, όι πως είχαμε πολλές επιλογές, εκαταλήξαμε στον ένα που ήταν 110 ευρώ. Βάλει μας τζιαι τους φακούς, κάμνει μας την σούμα 200 ευρώ!

Τζιαι διερωτούμαι: πάμε καλά?? Έρκεται ο άλλος τζιαι ζητά σου specifically φτηνά γυαλιά του σπιθκιού τζιαι το πιο affordable που μπορείς να του προσφέρεις είναι 200 ευρώ? Φαντάστου να μπαίναμε τζιαι στην διαδικασία να θκιαλέαμε μάρκες τζιαι σχέδια. Καταλαβαίνω ότι το γυαλί είναι και μόδα. Σήμερα βρίσκεις τόσα σχήματα, χρώματα, στρασάκια, γκλίτερ κτλ. Αλλά εκτός από μόδα για κάποιους είναι και είδος πρώτης ανάγκης. Με λία λόγια ή κοττώ σου 200 ευρώ ή μεινίσκω στραβός. Έσιει τόσον κόσμο που δουλεύκει μιαν εφτομάδαν τζιαι εν φκάλει 200 ευρώ.

Όι μάνα μου, με έτσι τιμές δέχουμαι να μεν φορήσω ποττέ μου γυαλιά!

Το καλοκαίρι μου (Ε)

2010-08-03T23:26:00.002+03:00

Ναι είμαι ζωντανή.

Απλά είμαι σε summer mode, δηλαδή αδρανώ.

Το computer αποφεύγω να το ανοίω. Όποτε το ανοίξω πάντως θκιεβάζω τα ποστ σας. Κάθε φορά που λαλώ να γράψω κάτι εν μου φκαίνει τίποτε οπότε κλείω το. Όι πως τωρά έχω κάτι να πω, μόνο μια σύντομη επισκόπηση.

Φέτος για πρώτη φορά κατάφερα να μαυρίσω. Να μαυρίσω πραγματικά, χωρίς να κρούσω, χωρίς να ξιπετσιστώ, χωρίς να γίνω κόκκινη - ούτε καν ροζ. Μάλλον ευθύνεται το γεγονός ότι πάω μέρα παρά μέρα θάλασσα, κάθουμαι 2 ώρες τζιαι χρησιμοποιώ αντιηλιακό με δείκτη προστασίας 20 (30 τις πρώτες μέρες). Ουκ εν τω πολλώ το ευ people.
Πάνω σε τούτο: νιώθω απίστευτα τυχερή που μεινίσκω στην Λάρνακα. 4 φορές την εβδομάδα, ξεκινώ που το σπίτι μου τζιαι σε 7 λεπτά χρονομετρημένα είμαι στην παραλία. Καμιά φορά πάω που το πρωί τζιαι είμαι μόνη μου. Ξαπλώνω τζιαι ακούω μόνο το φφφφφσσσσ φφφφφφφφσσσσσσσσ της θάλασσας. Απίστευτη ηρεμία.
Σε αντίθεση με τον Πρωταρά που επήα 3 φορές τζιαι είπα που μέσα μου "ανάθεμα την ώρα τζιαι την στιγμή". Γίνεται ο κακός χαμός. Ούτε ξέρω που τι ώρα πρέπει να πάεις για να έβρεις κρεβατάκι.

Ετέλειωσα τα True Blood πριν 2 εβδομάδες, να 'ταν κι άλλα. Μετά εξαναθκιέβασα τον Θεό των μικρών πραγμάτων τζιαι εσυγκινήθηκα καμπόσο. Τωρά θκιεβάζω το Κρασί από βατόμουρα αλλά δεν μπορώ να πω πως τρελαίνομαι, μάλλον εν να το ξαπολήσω. Εκτός από καλά βιβλία ψάχνω τζιαι καλά βιβλιοπωλεία. Επήα στο Public τζιαι είχα στο νου μου 2-3 βιβλία τζιαι δεν είχαν κανένα. Πόσο μάλλον τα συνοικιακά βιβλιοπωλεία. Παπασωτηρίου I miss you.

Ένα όνειρο της ζωής μου έγινε πραγματικότητα. Από την προηγούμενη Πέμπτη οδηγώ καινούριο αυτοκίνητο χρώματος φούξια. Όχι, δεν είναι για τα πανηγύρια είναι το πιο γλυτζί χρώμα για το συγκεκριμένο αυτοκίνητο.
Το καινούριο αυτοκίνητο εν αυτόματο οπότε εμάθαμεν το τζιαι τούτο. Φαίνεται μου όπως το παιχνίδι, πανεύκολο. Άρεσε μου. Προχτές όμως οδήγησα για πρώτη φορά το τεράστιο pajero -πλοίο του παπά μου, manual φυσικά. Επήρα το τζιαι highway (ο Πρωταράς που ελαλούσαμε). Εν μπορώ να πω, άρεσε μου τζιαι τζείνο το feeling του απόλυτου ελέγχου του αυτοκινήτου.
Speaking of cars έχω να σας δώσω ένα τιπ: Αν στάξει πάνω στο αυτοκίνητο σας πίσσα που πεύκα μεν βασανιστείτε να την φκάλετε με χημικά, φάρμακα, τρίψιμο, polish κτλ. Το μόνο που χρειάζεστε είναι ένα ρούχο τζιαι μια σταγόνα ελαιόλαδο. Δουλεύκει!

Αυτά τα ολίγα για την ώρα. Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού and God bless the air-condition.

Δώσε μου κι άλλο

2010-07-08T10:42:00.002+03:00

Σε περίπτωση που έσιει κανέναν που εν το εκατάλαβε που το προηγούμενο μου ποστ, διανύω μιαν περίοδο που επορώθηκα με το True Blood. Μέσα σε μιαν εβδομάδα εθκιέβασα 4 βιβλία τζιαι είδα 9 επεισόδια. Ήδη ανησυχώ για το τι θα κάμνω άμαν τελειώσω τζιαι τα 10 βιβλία.

Με αφορμή λοιπόν τον τωρινό εθισμό μου κάμνω διάφορες σκέψεις για τούτα τα mainstream βιβλία που κυκλοφορούν σε σειρές συνήθως τζιαι γίνουνται best sellers. Τζείνα που θωρείς στις τηλεοράσεις τον κόσμο που κάμνει ουρές για να τα αγοράσει μόλις φκει καινούριο βιβλίο της σειράς, που γίνουνται ταινίες ή σειρές, που έχουν χιλιάδες αφοσιωμένους fans. Τζείνα που στην Κύπρο παραγγέλουμε τα στα αγγλικά σε εξειδικευμένα βιβλιοπωλεία μόλις φκουν γιατί εν αντέχουμε να καρτερούμε την ελληνική μετάφραση.

Εν ηξέρω πόσοι που σας εθκιεβάσετε τον Harry Potter, το Twilight, το True Blood κτλ. Εγώ εθκιέβασα τα τούτα τζιαι κάμποσα άλλα less popular. Κατανοώ ότι τούτα τα βιβλία απευθύνονται σε ένα κοινό κυρίως εφηβικό, αν τζιαι εν πολλά εύκολο για έναν ενήλικα να ενθουσιαστεί μαζί τους. Το True Blood ειδικά, νομίζω απευθύνεται σε έναν πιο μεγάλο ηλικιακά κοινό με τόσο sex τζιαι αίμα (σάννα τζιαι τούτα ένεν πράματα που ενθουσιάζουν τους μιτσιούς αλλά whatever). Κατανοώ ότι κάποια που τούτα τα βιβλία απευθύνονται σε έναν φύλο κυρίως. Πιστεύκω ότι εν πιο δύσκολο για έναν άντρα/αγόρι να πορωθεί με το Twilight ή το True Blood. Κατανοώ επίσης ότι πίσω που τούτα τα βιβλία παίζουν τεράστια ποσά. Τούτα τα βιβλία φέρνουν τον συγγραφέα τους που την αφάνεια στην κορυφή. Λογικό λοιπόν οι συγγραφείς να θέλουν να κρατήσουν την δόξα τους για όσο παραπάνω πάει, χρησιμοποιώντας διάφορα τρικ.

Εν είμαι καμιά φιλόλογος αλλά εν κατατάσσω τούτα τα βιβλία στην λογοτεχνία. Έχω πολλά πιο σοβαρά βιβλία στην βιβλιοθήκη μου που μου επροσφέραν παραπάνω πράματα, που με εκάμαν να σκεφτώ, που τα εθκιέβαζα θαυμάζοντας το στυλ και την γλώσσα του συγγραφέα. Αλλά δεν μπορώ να μεν θαυμάσω, να μεν ζηλέψω την ικανότητα της J.K.Rowling ή της Charlaine Harris να δημιουργήσουν ένα ολόκληρο κόσμο μέσα στο μυαλό τους. Ειδικά στον Harry Potter που ήταν τζιαι το πρώτο τέθκοιο βιβλίο που εθκιέβασα εκστασιάστηκα με τον τρόπο που η συγγραφέας έπλασε τον κόσμο της μαγείας, έχοντας σκεφτεί την κάθε λεπτομέρεια. Κάθε βιβλίο ήταν ένα ταξίδι για μένα.

Κανένας που τους φίλους μου εν εθκιέβασε κάποιο που τούτα τα βιβλία. Εν νομίζω ότι μπορούν να συμμεριστούν τον ενθουσιασμό μου, ούτε καν να τον κατανοήσουν. Τζιαι γω αν ήμουν απ' έξω του χορού μάλλον θα εχλεύαζα τούτα τα βιβλία τζιαι τους book junkies. Αλλά εν τόσο μαγικός ο τρόπος που σε παρασέρνουν, η αίσθηση που σου αφήνουν ότι θέλεις τζι άλλο. Τζιαι τα συναισθήματα που σου προκαλούν εν πέρα για πέρα αληθινά. Προσωπικά σε θκυο βιβλία έκλαψα: στη Μάνα της Περλ Μπακ (αριστούργημα της κλασσικής λογοτεχνίας 1933 με την συγγραφέα να κερδίζει το νόμπελ λογοτεχνίας το 1938) τζιαι στο Harry Potter and the Order of the Phoenix στο σημείο που επέθανε ο Σείριος.

Πιστεύκω ότι θα έπρεπε ο καθένας να θκιεβάσει τουλάχιστον μια φορά (αν αντέξει να μεν τα ξαναθκιεβάσει) τούτα τα βιβλία. Αν μη τι άλλο μιλούμε για φαινόμενα της εποχής μας. Σε 20 χρόνια (λέμε τώρα) θα χαρώ πολλά να δώσω στα μωρά μου να θκιεβάσουν τον Harry Potter, στην πρωτότυπη έκδοση της μάμμας τους τζιαι να τους πω ότι ήταν το πιο μαγικό (κυριολεκτικά) βιβλίο της εποχής μου.

ΥΓ1: Εννοείται ότι άμαν μιλούμε για τέθκοια βιβλία η μεταφορά στην οθόνη χάνει πάααααρα πολλά

ΥΓ2: Αν θέλετε να ακολουθήσετε την συμβουλή μου κάμετε skip το Τwilight τζιαι προχωρήστε αμέσως στο True Blood. Η Bella εσπούρτησεν μας ώστε να ξιπαρθενέψει.

It is official, I 'm addicted.

2010-07-05T00:10:00.003+03:00

Ooooooooh Bill!

Από μικρό κι από τρελό

2010-07-01T10:19:00.002+03:00

Άμαν κατεβαίνω Κύπρο ένα που τα πρώτα πράματα που κάμνω είναι να επισκέπτομαι την αισθητικό μου. Η αισθητικός μου είναι μια πολλά καλή κυρία, στα 50 και κάτι, η οποία είναι τζιαι πολλά όμορφη. Επίσης είναι τζιαι αριστερή ως το κόκαλο. Τα παιθκιά της που μιτσιοί μες στην ΕΔΟΝ, ό,τι πει ο Χριστόφκιας ευαγγέλιο κτλ. Ένα πράμα θα σας πω: τον άντρα της λαλούν τον Βλαδίμηρ, από τον μεγάλο Vladimir Lenin.

Εχτές που επήα που λέτε, ήταν τζιαμέ τζιαι το αγγονούι της, ένας κούκλος 18 μηνών. Πιο μεγάλα μάθκια με έτσι βλεφαρίδες εν εξαναείδα. Το μωρό ήταν πολλά φρόνιμο, γελαστό κτλ. Σε μια φάση έρκεται με ένα τετράδιο. Μες στο τετράδιο έγραφε γράμματα. Λαλεί μου η αισθητικός "Δείξε του το Α". Δείχνω του το "Άννα" λαλεί μου. Δείχνω του το Π "Πάμπος" λαλεί μου. Δείχνω του το Ο "Ομο" λαλεί μου. Εγέλασα εγώ. Δείχνω του το Ε. Λαλώ που μέσα μου, αν μου πει "ΕΔΟΝ" θα φιρτώ, όι τζιαι τόση προπαγάνδα πια. Ευτυχώς τελικά είπε μου "Ελένη".

Εντυπωσιάστηκα πολλά που το μωρό 1μιση χρονού ήξερε να αναγνωρίζει τα γράμματα. Μετά βέβαια που ελάλουν την κουβέντα της μάμας μου είπε μου ότι τζι εγώ έκαμνα το στην ηλικία του γι' αυτό απομυθοποίησα το λίο.

2010-06-28T21:18:00.002+03:00

Βαστά με μια λλιοψυshιά, έχω ένα βάρος στο στήθος μου, πώς το λαλούν; Αύριο φεύκω (με shίλια ζόρκα) τζιαι αντί να είμαι ενθουσιασμένη κάτι με τρώει.. Έχω καμιάν εικοσαρκά ώρες να σκοτώσω ακόμα, βάλε κανένα 8ωρο ύπνο, τις υπόλοιπες ώρες νάμπου εν να κάμνω; Βάλε ακόμα μισήν ώρα να πεταχτώ στο supermarket τζιαι στην ATM. Βαρκούμαι. Έκαμα ούλλες τις δουλειές μου τζιαι το πακετάρισμα που τα σήμερα.

Εν με βοηθά τζι ο τζιαιρός γαμώτο. Επιτρέπεται 28 του Ιούνη τζιαι να ρίχνει καρεκλοπόδαρα; Ούτε τον Γεννάρη εν έκαμε έτσι νερά. Εψές κάθε 30 δευτερόλεπτα επουμπούριζε. Χωρίς υπερβολή, έπιανα ώρα. Έπεσεν τζιαι το αυτόματο εν με εκάνεν η σικκίρτηση μου.

Νομίζω αν δεν πατήσω το πόδι μου στην Κύπρο, ακόμα παραπάνω αν δεν πέσω πάνω στο κρεβάτι μου το κυπριακό δεν θα πνάσω.

2010-06-26T19:20:00.002+03:00

Εψές ξυπνούσα κάθε 2 ώρες γιατί έβλεπα εφιάλτες. Εφιάλτες με autocad, σοβαρά. Μόλις έκλεινα τα βλέφαρα μου, το σκοτάδι μετατρεπόταν στο μαύρο interface του autocad, με εκατομμύρια πολύχρωμες γραμμές. Όλη τη νύχτα έκανα ατέλειωτα trim και διόρθωνα πάχη γραμμών. Στο ενδιάμεσο ξυπνούσα, συνειδητοποιούσα ότι ήταν όλα ένα όνειρο και πίεζα τον εαυτό μου να θυμηθεί αν όντως υπήρχαν τέτοια λάθη στα πραγματικά σχέδια.

Ξύπνησα κουρασμένη.

2010-06-20T13:37:00.002+03:00

Γιατί όταν κάμνουν άσιημα πράματα οι φίλοι μας προσπαθούμε να τους δικαιολογήσουμε τζιαι σιωπούμε ενώ όταν τα κάμνει κάποιος άλλος εν έχουμε κανένα δισταγμό να τον κατακρίνουμε;

Ξέρω, ξέρω εν φίλοι μας τζιαι αγαπούμεν τους τζιαι κάμνουμεν τα στραβά μάτια. Εν έπρεπε όμως να τους την λέμε άμαν διαφωνούμε ή ακόμα χειρότερα να μεν τους υπερασπιζόμαστε τζιαι που πάνω;

Θα ήθελα να επεκταθώ επί του θέματος αλλά δεν μπορώ λόγω ανωτέρας βίας.

2010-06-15T20:54:00.002+03:00

Μια φορά κι ένα καιρό, περίπου 3 χρόνια πριν, ήταν ένα νεαρό ζευγάρι. Αυτή 18, Αυτός 19. Αυτή τελειόφοιτη λυκείου, Αυτός στρατιώτης. Ζούσαν στο ροζ συννεφάκι τους, ευτυχισμένοι και όπως όλα τα νεαρά ζευγάρια νομίζαν ότι η πρώτη αγάπη θα κρατούσε για πάντα.

Σύντομα όμως το συννεφάκι έγινε γκρίζο όταν Αυτή έφυγε για σπουδές. Άρχισαν τα πρώτα καυγαδάκια, οι ζήλιες, η έλλειψη εμπιστοσύνης. Κλασσική ιστορία. Το συννεφάκι δεν άργησε να γίνει κατάμαυρη συννεφάρα που τους καταπλάκωσε. Τα καυγαδάκια έγιναν ομηρικοί καυγάδες που τελείωναν πάντα με Αυτήν να κλαίει και να οδύρεται. Αυτός ξεκαθάρισε από νωρίς ότι δεν ήθελε να είναι άλλο σε αυτή την σχέση, δεν ήθελε να πιέζεται, δεν ήθελε...Αυτήν. Αυτή από την άλλη επέμενε πως έπρεπε να προσπαθήσουν, του θύμιζε υποσχέσεις που είχαν δωθεί όταν ζούσαν ακόμα στο ροζ συννεφάκι τους. Οικτρό νεανικό λάθος.

Της πήρε έναν ολόκληρο χρόνο να πάρει απόφαση ότι το κεφάλαιο Αυτός μας είχε πλέον τελειώσει. Για να πούμε την αλήθεια έφταιγε κι Αυτός που ενώ έλεγε πως φεύγει δεν μπορούσε να εξαφανιστεί οριστικά από την ζωή της. Μέσα σε αυτό τον χρόνο συχνά πυκνά εμφανιζόταν για να της πετάξει λίγα ψίχουλα αγάπης. Αυτή ήθελε κάθε φορά να πιστεύει πως η επιστροφή του δεν ήταν προσωρινή, αν και βαθιά μέσα της ήξερε πως μετά το (σίγουρο) φευγιό του θα έμενε πάλι πίσω να μαζεύει τα κομμάτια της.

Ο χρόνος λένε είναι ο καλύτερος γιατρός. Αυτή κατάφερε να αποβάλει Αυτόν από το σύστημα της. Χρειάστηκε πολλή προσπάθεια. Η εμφάνιση Εκείνου στην ζωή της ήταν που της έδωσε την δύναμη για να το κάνει. Με Εκείνον ξεκίνησαν δειλά. Αυτή είχε τις επιφυλάξεις της, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού της Αυτόν. Εκείνος όμως της απέδειξε ότι δεν ήταν σαν Αυτόν. Εκείνος ήρθε για να μείνει δίπλα της. Κάθε φορά που αυτή τα παρατούσε από φόβο Εκείνος της έδειχνε με κάθε τρόπο την αγάπη του, ώσπου κατάφερε τελικά να κερδίσει την εμπιστοσύνη της.

Αυτός έμεινε στο μυαλό της σαν μια ευχάριστη ανάμνηση. Παρά τα όσα υπέφερε για χάρη του δεν ήθελε να σκοτώσει την πρώτη της αγάπη. Ήθελε να την θυμάται σαν ένα όμορφο κεφάλαιο στη ζωή της, κι ας είχε τώρα προχωρήσει σε ένα άλλο.

Παράλληλα ( ίσως και λίγο πιο νωρίς), είχε προχωρήσει κι Αυτός. Αυτός που δεν ήθελε δεσμεύσεις είχε βρει μια κοπέλα, Εκείνη και έδειχναν ευτυχισμένοι.

Αυτός κι Αυτή συναντιόνταν κάποτε τυχαία, συχνά συνοδευόμενοι από Εκείνον και Εκείνη. Όταν ζεις σε μια μικρή πόλη είναι δύσκολο να μην συναντηθείς με κάποιον που συχνάζετε στα ίδια μέρη, ακόμα κι αν δεν το 'χεις επιδιώξει. Υπήρχε μια μικρή ένταση αλλά κατάφερναν πάντα να κρατούν τους τύπους, ακόμα και να χαμογελούν.

Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα. Αυτή επιβιβάστηκε σε ένα καινούριο ροζ συννεφάκι (που ήταν όμως πιο παλ από το ορίτζιναλ γιατί τώρα πια δεν θα έκανε το λάθος να ξαναθεωρήσει τίποτα παντοτινό) κι Αυτός επιβιβάστηκε επίσης σε ένα φαινομενικά ροζ συννεφάκι.

Ώσπου μια μέρα, από το πουθενά Αυτός εμφανίζεται ξανά στην ζωή Αυτής. Και αρχίζει τα γνωστά παραμύθια. "Μου έλειψες, έκανα λάθος που χωρίσαμε, συγγνώμη για τον τρόπο που σου συμπεριφέρθηκα, σε σκέφτομαι συχνά". Αυτή είναι επιφυλακτική γιατί μετά από τόσες φορές έχει μάθει πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Αυτός όμως συνεχίζει, και της πετά το μπαλάκι μετά από χρόνια ολόκληρα απουσίας: "Ξέρεις, είσαι το απωθημένο μου, είσαι ΕΣΥ κι επειδή είσαι ΕΣΥ θα ήθελα να ξαναβρεθούμε για άλλη μια βραδιά".

Αυτή σοκάρεται. Όχι ότι Αυτός δεν υπήρξε το απωθημένο της. Αλλά τώρα είναι σε μιαν άλλη σχέση. Δεν θα μπορούσε ποτέ να πληγώσει Εκείνον. Απορεί με Αυτόν πώς μπορεί να προτείνει κάτι τέτοιο ελαφρά τη καρδία, πώς Αυτός δεν σκέφτεται πρώτα πρώτα Εκείνη! Η απάντηση της είναι ρητή, δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο όσο κι αν κάποτε το ήθελε και το ζητούσε τόσο έντονα. Αυτός επιμένει. Συνεχίζει να την παραμυθιάζει. "Δεν θα το μάθει ποτέ κανείς, σε θέλω, είσαι η ΜΙΑ". Αυτή για πρώτη φορά μετά τον χωρισμό τους νιώθει πως έχει το πάνω χέρι. Αυτή μπορεί τώρα να αρνείται.

Από την μέρα εκείνη Αυτός έπεσε από το βάθρο που του είχε στήσει Αυτή στην καρδιά της. Έχασε για 'κείνον κάθε εκτίμηση, κάθε ίχνος τρυφερότητας που φύλαξε μαζί με τις αναμνήσεις της. Πώς μπορούσε να είναι τόσο λάθος; Πώς μπορούσε να πληγώσει με τόση ευκολία Εκείνη; Πώς μπορούσε να σκέφτεται Αυτήν σαν μία ακόμα από τις κατακτήσεις της μιας βραδιάς του; Γιατί Αυτή έψαξε και έμαθε πως δεν ήταν η μόνη που δεχόταν τέτοιες προτάσεις από Αυτόν. Τα λογύδρια του τύπου "εσύ είσαι η μία" ήταν όπως ήταν αναμενόμενο παραμύθια. Διερωτήθηκε ακόμα μήπως όταν ζούσαν στο πρώτο πρώτο ροζ συννεφάκι δεν ήταν όλα τόσο ρόδινα. Με την ίδια ευκολία που πρόδιδε Εκείνην θα μπορούσε να προδίδει και Αυτήν.

Αυτή τη φορά στο κεφάλαιο Αυτός είχε γραφτεί ο πραγματικός επίλογος.

Απρίλιος 2010

Ερώτηση

2010-06-14T23:28:00.002+03:00

Εσείς πως θωρείτε το blog σας σε βάθος χρόνου;

Φαντάζεστε το σαν κάτι που θα το έσιετε μια ζωή; Κάτι που απλά ποσκολιέστε τωρά τζι εν να σας περάσει; Πείτε μου.

Επροσπάθησα να φανταστώ τον εαυτό μου σε 5-10-20 χρόνια να σας γράφει ότι επαντρεύτηκεν, έκαμεν κοπελλούθκια κτλ. Εφάνηκε μου πολλά περίεργο γιατί ποττέ εν εσκέφτηκα ότι μπορεί να φτάσει ως τζει κάτω το μπλογκ για μένα. Όι ότι το θεωρώ αρνητικό αν συμβεί, απλά μάλλον στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα το για κάτι πιο προσωρινό. Ξέρεις, 2-3 χρόνια τζιαι θωρούμε ως πάρατζει.

Summer goals

2010-06-08T22:24:00.005+03:00

Όχι δεν μιλώ για το Mundial.

Αφού δεν εγιούτισεν να έβρω δουλειά για το καλοκαίρι και απ' ότι φαίνεται θα ζω παρασιτικά εις βάρος του παπά μου εσκέφτηκα τουλάχτιστον να κάμω κάτι εποικοδομητικό για μένα. Πιθανοί στόχοι λοιπόν για το καλοκαίρι:

Να μάθω Γερμανικά, τα βασικά τουλάχιστον. Έχω κάτι βιβλία σπίτι, έχω τζιαι μια σειρά Learn German in your car στο computer, έχω τζιαι τον Σκέτο που τα κατέχει να ανατρέχω για απορίες. Τον Σεπτέμβρη θα πάω Βερολίνο (επιτέλους), θα με φιλοξενούν Γερμανοί και καλά θα ήταν να ξέρω να συνεννοούμαι και με άλλους τρόπους εκτός από παντομίμα. Ο Σκέτος έκαμε μου λία μαθήματα τζιαι είπε μου ότι είμαι πολλά καλή μαθήτρια, μαθαίνω πολλά εύκολα τζιαι κόφκει ο νους μου.
Lernen wie man die Nähmaschine benutzen = Να μάθω ραπτομηχανή (εν τζιαι ξέρω αν εν σωστά που το έγραψα, εν που το google translate που το ήβρα του οποίου την εγκυρότητα αμφισσβητώ όταν πρόκειται για ολοκληρωμένες προτάσεις). Ξέρω να ράφκω manually, κοντινίσκω ούλλα μου τα παντελόνια άμαν θέλουν κόντημα τζιαι μπαλώνω τις τρύπες άμαν σιηστούν, ράφκω κανένα κουμπί κτλ. Ξέρω να πλέκω, να κεντώ τζιαι να κάμνω σμιλί (ξέρω είπα, όι ότι εν το χόμπι μου). Το επόμενο βήμα είναι η ραπτομηχανή για να μεν λαλώ της γιαγιάς μου ή της μάμας μου όποτε θέλω κάτι πιο πολύπλοκο.
Nα πηαίνω γυμναστήριο με τον Σκέτο που τελευταίως εγίνηκε gym freak. Μόνο που εδώ έχω ένα μικρό προβληματάκι διότι ο Σκέτος όποτε πάμε Κύπρο βρίσκει το αυτοκόλλητο του, που τον συνοδεύει σαφώς και στο γυμναστήριο. Οπότε χαλά μου τα σχέδια μου γιατί αν εν να πηαίνω για να κάμνουν τζείνοι τα βάρη τους τζιαι να με αφήνουν στην απέξω ξενέρωσα και μόνο που το σκέφτομαι. (Οκ, παραδέχουμαι ότι τούτο ήταν δικαιολογία για να μεν πηαίνω και τίποτα παραπάνω)
Να θκιεβάσω το True Blood. Εν παρακολουθώ την σειρά στην τηλεόραση αλλά άκουσα πολλά καλά σχόλια. Ότι εν 100 φορές πιο ωραίο που το Τwilight τζιαι ότι εν πολλά εθιστικό. Σκέφτουμαι βέβαια όπως είπα τζιαι στο ποστ της Ασυγχώρητης τα λεφτά - εν 10 βιβλία τα ξορισμένα!
Να πειραματιστώ λίο με το Rhino. Εν θα πω να μάθω γιατί εν πιστεύκω ότι εν να τα καταφέρω χωρίς καθοδήγηση. Έτο να το ανοίξω 2-3 φορές να μάθω 5-6 βασικές εντολές, να μεν είμαι τέλεια αστοιχείωτη.
Να θκιεβάσω κανένα βιβλίο για αρχιτεκτονική να ανοίξει το μάτι μου (και το μυαλό μου). Υποψήφια από την βιβλιοθήκη μου "Η αρχιτεκτονική ως τέχνη" του Μιχελή και "Η δυναμική της αρχιτεκτονικής μορφής" του Arnheim το οποίο έχω ήδη ξεκινημένο. Και φυσικά ότι άλλο βρεθεί μπροστά μου.
Να τελειώσω τον "Τρυποκάρυδο" του Τομ Ρόμπινς που απ' ότι φαίνεται θα μείνει για πάντα στο κομοδίνο μου. Όι ότι ένεν ωραίο βιβλίο απλά εξεκίνησα το σε λάθος χρονική στιγμή.
Να κάτσω (ξανά) λίο στο πιάνο μου. Να μάθω κανένα καινούριο κομμάτι ή έστω να θυμηθώ τα παλιά που έπαιζα. Νομίζω έχασα το touch μου τζιαι εν κρίμα.

Αντιλαμβάνεστε βεβαίως βεβαίως ότι (σχεδόν) τίποτε που τούτα δεν θα γίνει επί της ουσίας. Απλά κάμνω σκέψεις, το μυαλό μου ταξιδεύει αντί να συγκεντρώνεται στους μεταμοντερνισμούς του Venturi και του Jencks. Σιγά μην ασχοληθώ με οτιδήποτε από τα παραπάνω αντί να πλώνω ζάμπα.

A small step for Tsartelloui, a giant leap for mankind

2010-06-06T13:03:00.002+03:00

Ναι είναι πλέον γεγονός: εδιάγραψα το Facebook μου! (λάθος διατύπωση: απενεργοποίησα το Facebook μου)

Το πράγμα έχει ως εξής:

Όποτε εν να κάτσω στο computer, δηλαδή τωρά που βρισκόμαστε εν μέσω εξεταστικής περιόδους και επομένως ατελείωτου procrastination κάθε μισήν ώρα, κάμνω τις εξής κινήσεις:

Τσιλ στο εικονούι του Google Chrome
f (enter)* -> www.facebook.com
New tab -> t (enter) ->www.tsartelloui.blogspot.com
New tab -> g(enter) ->www.google.com/reader
New tab -> t12(enter) ->www.t12online.com
New tab -> a(enter) -> www.arch.ntua.gr -> forum
Νew tab -> 3-4 άλλα blogs που εν τα έχω στο google reader. Θκιεβάζω τα ανελλειπώς αλλά βαρκούμαι να τα βάλω στον reader.

*το enter υποδηλώνει ότι μπαίνω τόσο συχνά στις συγκεκριμένες υποσελίδες που μόλις γράψω το πρώτο γράμμα ο browser καταλάβει που θέλω να πάω.

Εχτές που λαλείς, εντελώς εν βρασμώ ψυχής, σε μιαν αψυχολόγητη ενέργεια εδιάγραψα το facebook μου. Εσκέφτηκα ότι εν μου προσφέρει τίποτε εκτός που να με ωθεί στο κουτσομπολιό τζιαι να μου σπαταλά τον χρόνο μου. Μπορεί έτσι να θκιεβάζω παραπάνω (μουάχαχαχα).

Δηλαδή αν δεν είχα το Facebook τι θα έχανα; Ντα, εν θα εθώρουν το νυφικό της συμμαθήτριας μου της Γ. που επαντρεύτηκε πριν 2 εβδομάδες. Αλλά τζιαι που το είδα τι εκατάλαβα; Άλλαξε τίποτε στη ζωή μου;

Είμαι ελεύθερη.

Άραγε αξίζει;

2010-06-02T21:40:00.003+03:00

Νιώθω πως ζω σε έναν βόθρο. Πραγματικά, ο κόσμος για μένα είναι σκατά.

Σήμερα έπιασε με μια βίδα τζιαι εσυνειδητοποίησα ότι έσιει πάρα πολλύ καιρό να ακούσω κάτι καλό, κάτι που να με κάμει να πω "ναι ρε γαμώτο, αξίζει τελικά να ζεις". Όπου δικλίσω, ότι ώρα ανοίξω την τηλεόραση μόνο κατάμαυρες εικόνες θωρώ. Τζιαι δεν μιλώ μόνο για την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Μιλώ για το που πάει τούτος ο κόσμος γενικότερα.

Φαίνουνται μου ούλλα τόσο κενά, τόσο μάταια. Πραγματικά, εσείς βλέπετε καμιά φωτεινή χαραμάδα σε τούτον τον βούρκο που είμαστε βυθισμένοι; Προσπαθήστε να σκεφτείτε, πέρα που την προσωπική σας ζωή, έναν πρόσφατο γεγονός που σας έκαμε να χαρείτε, που σας ενέπνευσε, που σας έκαμε να σκεφτείτε ότι είστε τυχεροί που ζείτε στον πλανήτη μας την δεδομένη στιγμή. (Ότι είμαστε τυχεροί που ζούμε και αναπνέουμε γενικά δεν μετρά).

Εγώ μόνο σαπίλα βλέπω.

Καλά σιόρ

2010-06-01T20:58:00.003+03:00

Εν μαννός ο κόσμος;

Εν συνηθίζω να παρακολουθώ το Greek Idol αλλά εψές είχα σίδερο (ναι είμαι φοιτήτρια τζιαι σιδερώνω τα ρούχα μου) οπότε είχα αναμμένη την τηλεόραση. Τζιαι προτιμώ να θωρώ greek idol που αν μη τι άλλο εν εύπεπτο τζιαι ρεαλιστικό (αν και εψές άγγιξε τα όρια του σουρεαλιστικού) παρά να λύω τα υπαρξιακά του Παπακαλιάτη.

Ένιγουεϊ, στο θέμα μας. Για όσους εν παρακολουθούν έσιει έναν παίχτη, τον Χρήστο. Λαϊκό παιδί, σχετικά με τους υπόλοιπους παίκτες μεγάλος, παντρεμένος, πασιής, η δουλειά του νομίζω ήταν στην λαϊκή. Σόου φαρ κανένα πρόβλημα. Όμως τούτος ο κύριος που την ώρα που εμπήκε στο παιχνίδι έγραψεν τους ούλλους στ' αρχίδια του, με πατά με λαώνεται στα μαθήματα κτλ. Έσιει καλή φωνή αλλά εν το παλεύκει καθόλου. Εψές, για κερασάκι στην τούρτα, εν ήξερε λέξη που το τραγούδι που έπρεπε να τραγουδήσει (Rock you like a hurricane - Scorpions). Είπε μας ούλλο το τραγούδι με να νανα νανα να ο άχρηστος.

Με λία λόγια με όποιον τζιαι να τον συγκρίνεις που τους υπόλοιπους ο Χρήστος εν σιειρότερος.

Τζιαι ξαναρωτώ: Μα καλά σιόρ εν μαννός ο κόσμος;

Έσιει τόσα παιθκιά που το παλεύκουν, που προσπαθούν, που δείχνουν πόσο πολλά το θέλουν τζιαι συ προτιμάς να φύει κάποιος που τζείνους παρά τούτος ο κούνος που στην τελική εν το θέλει καν; Με τούτη την νοοτροπία ο κανένας μπορεί να γίνει κάποιος επειδή του το επιτρέψαμε.

Συνειδητοποιήσετε κάτι; Κοντεύκει η εξεταστική τζιαι επολλύναν τα ποστ μου!

Έχω μιαν απορία

2010-05-31T20:03:00.002+03:00

Μόνον εμένα μου άρεσεν το τραγούδι που ενίκησε στην Eurovision;

Μάλιστα όι μόνον άρεσε μου, ενθουσιάστηκα τζιαι πιστεύκω πως ήταν όντως το καλλύτερο. Ενίκησε με την αξία του τζιαι απέδειξε ότι για να νικήσεις την Eurovision εν χρειάζεται ούτε show υπερπαραγωγή, ούτε κουκλάρα τραγουδίστρια, ούτε ρούχο του τάδε σχεδιαστή των τόσων χιλιάδων ευρώ. Η Lena επήεν με έναν ωραίο τραγουδάκι, εύθυμο, φρέσκια νεανική παρουσία τζιαι πάρα πολλά ωραία φωνή. Τίποτε άλλο εν εχρειάστηκε. Ούτε καν οι περίφημες "συμμαχίες" των χωρών που ψηφίζουν.

Που τούτα που θκιεβάζω μες στα blogs (όι μόνον κυπριακά) τζιαι που ακούω γενικά, έχω την εντύπωση ότι ο κόσμος είδε την μάλλον χλιαρά, μεν σου πω τζιαι περιπαικτικά την καημένη την Lena. Να μεν αρχίσω για τους δημοσιογραφίσκους του Star - αν ήταν η αζούλα πούζα.

Το φόρεμα που λάτρεψα

2010-05-25T20:37:00.000+03:00

Μιας και η ελαφρότητα επανήλθε στη ζωή μου είπα να το παίξω λιγάκι fashion blog.

Διαβάστε λοιπόν το χρονικό του φορέματος που λάτρεψα.

2 Μαΐου:

Κάμνω χαλαρό browsing στο Asos. Έσιει έναν αφιέρωμα για maxi φορέματα τζιαι χαζεύκω. Ώσπου διώ πάνω του. Mango, maxi (είπαμεν το), μπεζ-άσπρο με πολύχρωμα λουλούδια στο μπούστο και στον ποδόγυρο. Θέλω το. Αγαπώ το. Δυστυχώς εν το βρίσκω να σας το βάλω που το site του asos, ήταν τόσο ωραίο που απ' ότι φαίνεται εξηπουλήθηκε! Κάμετε υπομονή. Τιμή: 79 ευρώ + 6 ευρώ μεταφορικά = 87 ευρώ.

2 Mαΐου - πιο μετά:

Αφού το φόρεμα εν που το Mango τζιαι ερωτεύτηκα το που την πρώτη στιγμή που το είδα είπα να μπω να το έβρω τζιαι που το site του Mango. Τι; Δεν ήξερες ότι μπορείς να ψουμνίσεις που το Mango online; Τώρα το έμαθες. Έτο, λοιπόν.Θέλω το. Αγαπώ το. Κάμνω νύξεις του Σκέτου αν θέλει να μου το αγοράσει αλλά κάμνει πως εν ακούει. Τιμή: 59 ευρώ + 8 ευρώ μεταφορικά = 67 ευρώ (για Κύπρο 12)

*Aχαχαχαχαχα! Τωρά εβάλαν το 69.90. Δηλαδή σύνολο 78 ευρώ.

Σκέφτουμαι ότι παρά να το αγοράσω online τζιαι να δώκω 8 ευρώ μεταφορικά τζιαι στο τέλος να μεν μου κάμνει τζιόλας καλλύτερα να πάω να το γυρέψω που το Mango στην Αθήνα.

13 Μαΐου:

Ναι, επήρεν μου 11 μέρες να έβρω χρόνο να κατεβώ στα καταστήματα. Επήα σε θκυο διαφορετικά καταστήματα Mango τζιαι δεν το είχαν. Ενιξέρω αν δεν το φέρνουν καν. Ενιξέρω αν τους έλειψε. Απογοήτευσις.

13 Μαΐου - νύχτα:

Εν μπορώ, σκέφτουμαι το φόρεμα. Θέλω το. Αγαπώ το. Κάμνω την καρκιάν μου πέτρα τζιαι αποφασίζω να το αγοράσω που το Mango online. Χαλάλι τα 8 ευρώ μεταφορικά. Εν τζιαι θωρώ κάθε μέρα φορέματα που να τα ερωτεύκουμαι με τόσο πάθος. Πριν να πατήσω το τελικό OK κόφκει ο νους μου να γυρέψω κανένα κωδικό Voucher. Κάμνω έναν απλότατο search στο google τζιαι διώ πάνω σε ένα site με κωδικούς. Βάλλω τον κωδικό τζιαι ω! του απιστεύτου δουλεύκει! Τελική τιμή: 47 ευρώ + 8 ευρώ μεταφορικά = 55 ευρώ.

18 Μαΐου:

Μέσα σε 3 εργάσιμες μέρες το φόρεμα έρχεται στην πόρτα μου μέσω DHL. Δυστυχώς εγώ λείπω - εν επίστευκα ότι ήταν να έρτει τόσο γλίορα. Τίποτε που δεν μπορεί να λυθεί με ένα τηλεφωνηματάκι όμως.

19 Μαΐου:

Επιτέλους! Το φόρεμα στην αγκαλιά μου! (Μαζί με μιαν τσάντα δώρο από τον Mango).

19 Μαΐου μέχρι σήμερα:

Φορώ το φόρεμα τουλάχιστον μέρα παρά μέρα τζιαι ποζάρω μπροστά στον καθρέφτη. Τωρά περιμένω να έβρω αφορμή να το φορήσω.

Θέλω να τελειώσει ο Ηouse

2010-05-19T20:06:00.002+03:00

Οριστικά.

Τζιαι πριν να ππέσετε να με φάτε:

Πρώτον, εκατάντησε όπως το ναρκωτικό, μόλις φκει καινούριο επεισόδιο βουρώ να το δω. Άλλη έννοια εν έχω εκτός που τον House, σαν να μεν έχω πιο σημαντικά πράματα να κάμω.

Δεύτερον τζιαι πιο σημαντικό, εκουράστηκα να τον θωρώ να υποφέρει, θέλω επιτέλους να να κατασταλάξει, να ευτυχήσει. Θέλω να σταματήσει να βασανίζεται. Αγαπώ τον House.

Aπ' ότι φαίνεται η ελαφρότητα επιστρέφει στη ζωή μου!

Αντικοινωνική

2010-05-17T22:29:00.003+03:00

Δεν έχω καθόλου social skills. Δεν μπορώ να γνωρίσω έναν άνθρωπο τζιαι με το καλησπέρα σας να τον πιάσω κουβέντα για την ζωή του, για την ζωή μου, για την δουλειά του, την οικογένεια του, την σχέση του, τον κάττο του κτλ κτλ. Δεν μου φκαίνει καθόλου φυσικά το small talk. Για την ακρίβεια μοιάζει μου λίο ψεύτικο τζιαι δήθεν, τουλάχιστον για μένα.

Ούλλοι οι άνθρωποι θέλουμε τον χρόνο μας άμαν κάμουμε μιαν καινούρια γνωριμία. Ίσως εγώ να θέλω λίο παραπάνω που άλλους. Ξέρω ότι με την οικογένεια μου τζιαι με τους φίλους μου (όι με τους γνωστούς μου) είμαι πολλά καλά. Τζιαι μιλώ, τζιαι γελώ, τζιαι κάμνω τζιαι φκιάζω. Αλλά με τους ξένους εν μου φκαίνει, τουλάχιστον όι που την πρώτη φορά.

Τζιαι νιώθω ότι εν κρίμα γιατί πολλές φορές μπορεί να διώ την εντύπωση της ψυχρής τζιαι της απόμακρης. Ένεν έτσι. Αλλά η αλήθκεια είναι ότι εν καταβάλλω τζιαι πολλή προσπάθεια για να δείξω το αντίθετο. Ίσως με την συμπεριφορά μου να εκατάφερα να σταματήσω σχέσεις με άλλους ανθρώπους πριν καν ξεκινήσουν.

Τούτο το κείμενο έγραψα το με αφορμή μιαν κοπέλα που ξέρω ότι θκιεβάζει το μπλογκ μου τζιαι νιώθω ότι εν ήμουν πολλά φιλική μαζί της. Α. εν έχω κάτι μαζί σου. Το αντίθετο θα έλεγα, φαίνεσαι πολλά συμπαθητική τζιαι εντάξει κορούα. Απλά εν εκατάφερα να ανοίξω ακόμα τις κουρτίνες μου.

2010-05-10T17:58:00.002+03:00

Για τις χθεσινές εκλογές της ΕΦΕΚ Αθήνας δεν έχω να πω πολλά γιατί θα επαναληφθώ και δεν το θέλω. Καμία αλλαγή νοοτροπίας, καμία βελτίωση στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε σαν σύνολο αλλά και σαν άτομα σε έναν χώρο που οφείλαμε να κρατήσουμε αν μη τι άλλο ένα στοιχειώδες επίπεδο σεβασμού. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου.

Παρά το γεγονός ότι φέτος δεν ψήφισα Προοδευτική θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν χάρηκα την νίκη της, ας είναι και οριακή. Χάρηκα επίσης και την κατατρόπωση της Αναγέννησης, μιας παράταξης που για μένα στερείται ιδεολογίας. Εκτός αν το να γλείφω και να ακολουθώ πιστά την εξουσία προκειμένου να αποκτήσω ένα μικρό μερίδιο από αυτήν θεωρείται ιδεολογία. Δεν ελπίζω βέβαια σε αλλαγές αφού έμαθα πια ότι όλοι τα ίδια σκατά είναι. Λόγια λόγια λόγια - βαρεθήκαμε!

Μιαν παρατήρηση έχω μόνο: Φαίνεται ότι η κοινή λογική δεν είναι τόσο κοινή τελικά. Ότι εγώ θεωρώ παράλογο και ανεδαφικό για άλλους μοιάζει απόλυτα λογικό και εφικτό.

Αδυνατώ να πιστέψω πως σήμερα, εν έτει 2010, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν και ελπίζουν σε ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Το γεγονός ότι πρόκειται για νέους ανθρώπους που εκπροσωπούν το μέλλον του τόπου είναι τουλάχιστον ανησυχητικό. To γεγονός δε ότι το ποσοστό αυτών των ανθρώπων αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο είναι απλά εφιαλτικό.

Τελικά τούτη η ελαφρότητα δεν θέλει να επιστρέψει στην ζωή μου!

5 Μαΐου 2010

2010-05-06T10:06:00.003+03:00

Εψές ούλλη νύχτα εν εμπορούσα να τζιοιμηθώ. Επερνούσαν έναν εκατομμύριο σκέψεις που το μυαλό μου.

Εσκέφτουμουν ότι εσκοτωθήκαν τρεις ανθρώποι. Τρεις αθώοι.

Εσκέφτουμουν ότι εμπορούσεν να ήμουν εγώ. Εμπορούσεν να ήμουν μες στην τράπεζα, εμπορούσεν να ήμουν στην σχολή μου τζιαι να με έβρει ο θάνατος.

Εσκέφτουμουν πόσο το να είσαι στον λάθος τόπο την λάθος στιγμή μπορεί να αποβεί μοιραίο.

Εσκέφτουμουν πόσο βυθισμένη μες στα σκατά εν τούτη η χώρα.

Εσκέφτουμουν πόσα ακόμα πλήγματα μπορεί να αντέξει τούτη η χώρα.

Εσκέφτουμουν ότι για άλλη μια φορά την ζημιά πληρώνει την ο κοσμάκης και οι 300 στην Βουλή φκάλλουν λογύδρια.

Εσκέφτουμουν ότι τα όρνεα οι δημοσιογράφοι ήβραν πάλε λεία.

Εσκέφτουμουν ότι τούτους τους τρεις Αλέξηδες δεν θα τους κλάψει κανένας, δεν θα κάψει κανένας την Αθήνα για χάρη τους.

Θλίψη και πικρία. Αυτό είναι που νιώθω. Νιώθω απογοήτευση και δεν είμαι καν Ελληνίδα.

Flashback

2010-05-03T20:31:00.003+03:00

Κοιτάζω πίσω.

Ούλλη μου η ζωή εν γεμάτη κομπάρσους.

Εν ηξέρω αν με πιάνεις.. Κάθε περίοδος της ζωής μου συνδέεται με άλλα πρόσωπα. Ανθρώπους που την δεδομένη στιγμή ενόμιζα πως είχαν πολλά σημαντική θέση στην ζωή μου τζιαι σήμερα ούτε καν μιλούμε. Νιώθω πως την ζωή μου έζησεν την κάποια άλλη, ή για να το θέσω πιο σωστά κάποιες άλλες.

And the scary part:

Εν γίνεται να φταιν μόνον οι άλλοι. Μάλλον εν εγώ που φταίω. Ξέρω το πως αλλάσω συνέχεια. Βέβαια, κάθε φορά νιώθω πως η αλλαγή εν προς το καλύτερο αλλά....

And the scary part no2:

Όχι που δεν θα είχε no2. Αν τούτο που ζω τωρά καταντήσει ακόμα ένα flashback;

Τούτο το μπλογκ εκατάντησε πολλά σοβαρό. Θέλω ελαφρότητα στην ζωή μου!!

Εν όψει των φοιτητικών εκλογών

2010-04-28T16:52:00.003+03:00

Είχαμεν τις προάλλες μιαν συζήτηση με τα Φυτά1&2 σχετικά με τις εκλογές τις ΕΦΕΚ Αθήνας. Το Φυτό1 εν μέλος μιας παράταξης οπότε εν λογικό να ασχοληθεί τζιαι με τις εκλογές. Το Φυτό2, όπως τζι εγώ, εν ανήκει σε καμιά παράταξη. Τζιαι εδήλωσεν μας ότι μάλλον εν θα ασχοληθεί με τις εκλογές, εν θα ψηφίσει καν.

Που μιαν άποψη, λογικό μου φαίνεται. Γιατί να χάσει ο άνθρωπος 1 ώρα που τον ελεύθερο του χρόνο αφού καρφάκι δεν του καίγεται για το ποιος θα φκει; Για τζείνον τα πράματα τα ίδια είναι είτε φκει η Πρωτοπορία είτε φκει η Προοδευτική (εν νομίζω να έσιει καμιάν άλλη παράταξη που διεκδικεί την πρωτιά, αν και το Δράσις ανεβαίνει συνεχώς - δυστυχώς αν με ρωτάς εμένα). Γιατί να μπει στον κόπο να ψηφίσει κάποιον αφού ούλλοι λίο πολλά τα ίδια μας τάσσουν (τζιαι τίποτε δεν κάμνουν); Γιατί να χάσει το πρωί της Κυριακής για έναν θεσμό που θεωρεί ανούσιο;

Ούτε γω υποστηρίζω κάποια συγκεκριμένη παράταξη επόμενως δεν επιθυμώ διακαώς την νίκη καμιάς παράταξης. Ξέρω πως την Δευτέρα το πρωί, μετά την καταμέτρηση των ψήφων τίποτε δεν θα αλλάξει για μένα όποιο τζι αν είναι το αποτέλεσμα. Θέλω όμως να ψηφίσω. Τζιαι θέλω τζιαι να πάω στην καταμέτρηση γιατί αρέσκει μου να παρακολουθώ τούτα τα πράματα.

Ενδιαφέρει με ο τρόπος που σκέφτουνται οι συνομήλικοι μου. Ενδιαφέρει με προς τα πού τείνουν πολιτικά οι συμφοιτητές μου γιατί λαλεί μου πολλά πράματα για το μέλλον μας. Ενδιαφέρει με να παρακολουθώ τις συμπεριφορές τζιαι τις αντιδράσεις του κόσμου γιατί φκάλλω συμπεράσματα δικά μου, συνήθως λυπηρά. Ενδιαφέρει με να ακούσω τι έχουν να πουν οι εκπρόσωποι των παρατάξεων γιατί μάλλον αύριο εν τούτοι που εν να κυβερνούν τον τόπο μου. Αν δεν μπορούν να με πείσουν ή ακόμα παραπάνω άμα με κάμνουν έξω φρενών με τούτα που μου λαλούν δεν πρόκειται να τους χαρίσω την ψήφο μου.

Αν για παράδειγμα (προσωπική άποψη πάντα) δω σημαντική άνοδο στα ποσοστά μιας ακροδεξιάς παράταξης, εγώ τζείνη την νύχτα εν θα τζοιμηθώ εύκολα. Όι επειδή εν ενίκησε η τάδε παράταξη, αλλά επειδή ανησυχώ τζιαι προβληματίζουμαι για το πού πάμε.

Εν θέλω να αποκλείω τον εαυτό μου που τα πολιτικά δρώμενα, ακόμα τζι αν δεν ήβρα (ακόμα) μιαν παράταξη ή έναν κόμμα αν προτιμάς που να με πείθει. Θέλω να συμμετέχω, θέλω να πιάνω τον παλμό της νεολαίας.

2010-04-14T17:08:00.002+03:00

Σκέφτουμαι ότι ένας λόγος που διατηρώ το μπλογκ, εν επειδή κάποια στιγμή εν ναν ωραία να ανατρέχω σε παλιές μου αναρτήσεις τζιαι να θωρώ πώς ήμουν τζιαι πώς εσκέφτουμουν κάποτε. Βλέπω το κάτι σαν διαδικτυακό ημερολόγιο.

... Όμως έσιει 2 χρόνια που το έχω τζιαι ποττέ εν εκοίταξα πίσω. Μπορεί ναν νωρίς ακόμα εν να μου πεις. Εγώ νομίζω εν επειδή φοούμαι/ντρέπουμαι να δω πώς ήμουν τότε.

Εν όπως κάτι άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες που άλλοι θωρούν τες τζιαι νοσταλγούν τζιαι συγκινούνται ενώ άλλοι εν θέλουν να τα αννοίουν για να μεν θωρούν τα χάλια τους.

Το "λογικό" συμπέρασμα που φκαίνει που τούτη την ιστορία εν ότι τωρά πρέπει μάλλον να είμαι καλλίτερα. Αν τζιαι ούτε για τούτον είμαι πολλά σίουρη..

Για κάποιο λόγο τούτο το ποστ θυμίζει μου πολλά την Ρίτσα.

Κόκκινη κλωστή δεμένη

2010-04-08T23:58:00.008+03:00

Πριν λίο τζιαιρό ερώτησεν μας η Πράσινη Νεράιδα ποιο εν το αγαπημένο μας παραμύθι. Εμένα ένα που τα αγαπημένα μου εν η ιστορία του πετεινού που επήεν να γινεί χατζής. Εν ηξέρω πόσοι το γνωρίζουν, εμάς ελάλεν μας το η γιαγιά μου κάθε μεσημέρι που εκαθούμαστουν γυρώ του τραπεζιού ούλλα τα αγγόνια να φάμε. Γι' αυτό εν που τα αγαπημένα μου, όι λόγω του περιεχόμενου του αλλά λόγω των αναμνήσεων που μου φέρνει. Γράφω το δαμέ επειδή εζήτησε μου το η Ρίτσα (κάλλιο αργά παρά ποτέ).

Ήταν μιαν φορά ο πετεινός τζιαι αποφάσισε να πάει στους Αγίους Τόπους να βαφτιστεί τζιαι να γινεί χατζής. Στον δρόμο που επήαινε εσυνάντησε μιαν κότα. Λαλεί του η κότα:

-Πού πάεις πετείνε?

-Πάω να γινώ χατζής!

-Αααα! Παίρνεις με τζιαι μένα μαζί σου;

-Αν σε γράφει το χαρτί μου... παίρνω σε καλέ τζιαι σε!

Κοιτάζει το χαρτί του ο πετεινός τζιαι θωρεί πως γράφει την κότα. Παίρνει την λοιπόν μαζί του τζιαι συνεχίζουν το ταξίδι προς τους Αγίους Τόπους. Στον δρόμο που επηαίνασιν ήβραν τζιαι έναν κάττο. Λαλεί τους ο κάττος:

-Πού πάτε πετεινέ;

-Πάμε να γινούμε χατζήες!

-Αααα! Παίρνετε με τζιαι μένα μαζί σας;

-Αν σε γράφει το χαρτί μου... παίρνουμε σε καλέ τζιαι σε!

Κοιτάζει το χαρτί του ο πετεινός τζιαι θωρεί πως γράφει τζιαι τον κάττο. Παίρνουν τον λοιπόν μαζί τους τζιαι συνεχίζουν το ταξίδι προς του Αγίους Τόπους. Για να μεν σας τα πολυλόγω, έτσι έσιει η ιστορία τζιαι στην πορεία προς τους Αγίους Τόπους συνάουνται κάμποσα ζώα: η κότα, ο κάττος, ο σίυλος, η πάπια, η χήνα, ο γαΐδαρος τζι ο αλουπός.

Σε μιαν φάση, στον δρόμο που επηαίνασιν ήβραν έναν ποταμό. Εν ηξέραν όμως πως να τον διασταυρώσουν. Εσπάζαν το νου τους, ώσπου ο αλουπός που ήταν πονηρός εσκέφτηκεν να κάτσουν ούλλοι πάνω στον γαΐδαρο τζιαι να τους πάρει απέναντι. Εκάτσαν ούλλα τα ζώα που λέτε πάνω στην ράσιη του γαϊδάρου τζι ο αλουπός ο παμπόνηρος έκατσεν τέλια πίσω.

Όπως ήταν μες στα νερά του ποταμού πιάνει ο αλουπός τον νούρο του γαϊδάρου τζι αρκέφκει τζιαι σούζει τον ποτζεί ποδά. Τα ζώα επανικοβληθήκαν, εν εξέραν τι εσυνέβαινε.

-Ου! Επιάσαν τα νερά, λαλεί ο αλουπός.

-Αμάν! Νάμπου εν να κάμουμε τωρά; αναρωτηθήκαν τα ζώα.

-Μόλις διασταυρώσουμε τον ποταμό, ελάτε μαζί μου τζιαι έχω σπίτι που την απέναντι μερκά να πάμε να χωστούμε ώσπου να σταματήσουν τα νερά, είπεν τους ο αλουπός.

Έτσι τζιαι κάμασιν. Εδιασταυρώσαν τον ποταμό βιαστικά τζιαι ευτύς εμπήκαν μες στο σπίτι του αλουπού. Ο αλουπός όμως είσειν τους την στημένη.

-Χα! Πουλλούθκια μου, λαλεί τους, τωρά που ήρτετε δαμέ θα σας φάω ούλλους!

Αννοίει το στόμα του τζιαι άρκεψεν τα τρώει τα καημένα τα ζωά. Τελευταίος έμεινε ο γάιδαρος. Κάμνει ο αλουπός να ανοίξει το στόμα του να τον φάει αλλά πριν να προλάβει λαλεί του ο γάιδαρος:

-Αλουπέ, πριν να με φάεις έχω μιαν τελευταία επιθυμία. Κάτω που το πόι μου το πισινό έσιει κάτι γραμμένο τζιαι θέλω να μου το θκιεβάσεις πριν να πεθάνω.

Πάει ο αλουπός πουπίσω που τον γάιδαρο, σιύφκει να θκιεβάσει κάτω που το πόιν του τζιαι διά του μιαν κλωτσιάν ο γάιδαρος. Ίσια εσπούρτησεν ο αλουπός τζιαι επεταχτήκαν τα ζώα που μέσα!

Ο αλουπός άπου φύει φύει, βουρά ακόμα να γλιτώσει τζιαι τα ζώα εσυνεχίσαν το ταξίδι τους για να γινούν χατζήες.

Μιαν διαφορετική εκδοχή μπορείτε να δείτε εδώ.

2010-03-31T11:07:00.004+03:00

Τούτο εν ένα που τα πιο δύσκολα πράματα που έπρεπε να γράψω/ομολογήσω στον εαυτό μου.

Ξύπνησα μιαν καλή πρωία τζιαι αποφάσισα ότι από την ζωή μου λείπει το πάθος. Λείπουν οι εκρήξεις, ή μάλλον οι εκρήξεις συμβαίνουν μόνον μέσα στο κεφάλι μου τζιαι εν βρίσκω κανένα να τις μοιραστώ. Λείπει η δράση.

Πιο συγκεκριμένα, μιλώ για την σχέση μου με τον Σκέτο. Ο Σκέτος εν χρυσός άνθρωπος. Πολλά καλός μαζί μου. Αγαπά με, σέβεται με. Ποττέ εν του εζήτησα κάτι τζιαι να μου φέρει αντίρρηση. Πάντα γίνεται ό,τι θέλω εγώ. Ποττέ δεν μου εθύμωσε. Ακόμα τζιαι άμαν κάμω κάτι λάθος συγχωρά με, χωρίς να με πληγώσει. Εγώ πληγώνω τον κάποτε, ξέρω το, αλλά ποττέ εν με έκαμε να νιώσω τιποτένια για τούτο, τζι ας μου άξιζεν σε κάποιες περιπτώσεις. Ο Σκέτος έσιει μου τυφλή εμπιστοσύνη. Κάμνει μου ούλλα μου τα χαττήρκα, ακόμα τζιαι πράματα που εν θέλει, φτάνει να με θωρεί εμένα καλά.

Εγώ όμως..... Εγώ θέλω τζιαι λίο το δράμα στη ζωή μου, θέλω το πάθος. Θέλω να νιώθω να με διεκδικεί τζιαι να τον διεκδικώ γιατί τωρά νιώθω λίο σάννα τζιαι έδισα τον γάδαρο μου. Θέλω να ζηλεύκουμε ο ένας τον άλλο. Θέλω να διαφωνούμε τζιαι να τσακωνούμαστε μέσα μέσα. Θέλω το πάθος.

Εβαρέθηκα τις τρυφερότητες, εβαρέθηκα τα νερόβραστα.

Ξέρω ξέρω, εν βρέθεται η ίσια μας εμάς των γυναικών. Άλλη μπορεί να επαρακάλαν ναν στην θέση μου. Υποθέτω πως θέλουμε πάντα αυτό που μας λείπει. Αν έπρεπε να παρομοιάσω τη σχέση μου με τον Σκέτο θα έλεα ότι εν ένα λιμάνι για μένα (όσο κλισέ κι αν είναι), όπου αγκυροβόλησα και τα νερά δεν ταράζονται ποτέ. Τα λιμάνια εν ωραία, προσφέρουν σου ηρεμία τζιαι γαλήνη, προσφέρουν έναν αίσθημα οικειότητας. Αλλά πώς θα χαρείς το καράβι σου αν δεν το ρίξεις τζιαι λίο μες στην φουρτούνα?

Μπορεί να είμαι αχάριστη, αλλά εν θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί όπως προχτές τζιαι να συνειδητοποιήσω τούτα τα πράματα, με την διαφορά ότι θα είμαι 30 χρονών αντί 21. Τωρά νιώθω ακόμα ότι τα πράματα είναι αναστρέψιμα. Είτε με τον Σκέτο μπορούμε να προσπαθήσουμε να έβρουμε το πάθος (αν γίνεται έτσι πράμα) είτε ο καθένας μόνος του.

Τζιαι θα μου πεις με το δίκιο σου ότι έτσι εν οι σχέσεις. Στην αρχή εν ο έρωτας αλλά μετά φεύκει. Μεινίσκει η αγάπη. Τούτο το γαμημένο αίσθημα οικειότητας που γαληνεύκει τα πάντα, κάμνει σε να τα θωρείς ούλλα μέσα που μιαν πιο τρυφερή ματιά. Μπορεί εγώ να θέλω τον έρωτα για πάντα. Γίνεται? Μπορεί να μεν είμαι φτιαγμένη για μακροχρόνιες σχέσεις όπως ενόμιζα. Ή μπορεί απλά να έσιει κανένα αστρολογικό μπέρδεμα τζιαι να τα βλέπω ούλλα μουντά τούτην την περίοδο.

Ανοίγει παρένθεση:

Το προηγούμενο ποστ δεν ήταν για τον Σκέτο, ήταν για τον Ακατονόμαστο. Θέλει ολόκληρο ποστ που μόνο του για να εξηγήσω τι ακριβώς έγινε.

Κλείνει παρένθεση.

But it 's never over

2010-03-30T01:49:00.002+03:00

Τελικά το μόνο που χρειάζεται είναι ένα μεγάλο ξενέρωμα.

Το οποίο ερχότανε σε μικρές δόσεις τους τελευταίους μήνες, ολοένα αυξανόμενες. Αλλά απόψε πεθάναμε λόγω υπερβολικής δόσης.

Απορία

2010-03-27T23:27:00.002+02:00

Γιατί τα κυπριακά καφέ/μπαρ/εστιατόρια/club πρέπει να είναι ή του ύψους ή του βάθους; Ή τίγκα στον κόσμο, πατείς με πατώ σε, εν ππέφτει βελόνι ή όφκερα τζιαι να παντούν μούγιες;

Δεν υπάρχει μέση κατάσταση;

Επήα πόψε κάτω Λάρνακα τζιαι πρώτη φορά απηύδησα τόσο πολλά. Εκάμαν με τζιαι είπα ανάθεμα την ώρα τζιαι την στιγμή.

Βραχυκύκλωμα

2010-03-23T21:59:00.003+02:00

Σήμερα καθώς επήαινα στο μάθημα είσιεν πάρα πολλή κίνηση. Ήταν κλειστό το Σύνταγμα τζιαι εκολλήσαν τα λεωφορεία στην Βασιλίσσης Σοφίας. Σύνήθως άμαν γίνεται τούτο το πράμα παίρνει με ο θκιάολος ο μαύρος. Αλλά σήμερα επειδή είχα πολλήν ώρα μπροστά μου είπα να πάω περπατητή.

Τζιαι τζιαμέ που συνήθως εξιτίμαζα που μέσα μου τους πάντες και τα πάντα, άρκεψεν η καρδιά μου τζιαι άννοιε φύλλα φύλλα. Έτσι ένιωθα, αλήθκεια. Ήταν τόσον ωραία μέρα, ανοιξιάτικη, ούτε πυρά ούτε κρυάδα. Επερπατούσα τζιαι εχάζευκα τα νεοκλασσικά τζιαι τις πολυκατοικίες του μοντερνισμού τζιαι εσκέφτουμουν πόσον τυχερή είμαι που ζω σε τούτη την πόλη.

Άκουα ράδιο τζιαι βάλλει ο παρουσιαστής τούτο το τραγούδι. Έστειλα του μήνυμα τζιαι είπα του πως μου έφτιαξε την μέρα. Ήθελα να χορεύκω μες στην μέση του δρόμου. Γύρω μου ο κόσμος επερπάταν πολλά βιαστικά, με δεξιά τους εθωρούσαν με αριστερά τους. Ήταν ούλλοι πολλά σικιρτισμένοι.

Τζιαι το αποκορύφωμα: Επερπατούσα στο πεζοδρόμιο στη Σόλωνος. Περνά που δίπλα μου το τρόλλευ τζιαι όπως έστριφε εκούμπησε πάνω στη λεμονιά τζιαι εσιονωστήκαν ούλλοι οι ανθοί πάνω μου. Ε τζιαμέ έσκασα τζιαι το πιο μεγάλο χαμόγελο της ημέρας.

Μακάρι να τα εθωρούσα κάθε μέρα ούλλα τόσο ωραία.

2010-03-21T11:35:00.002+02:00

Lately Ι 've been facebooking a loooooooot. Ανάμεσα σε άλλα εθκιέβασα το τούτο στο status μιας "friend" μου:

"UK: Country of the living DEAD!"

Τζιαι που κάτω σχόλιο που κάποιον άλλο:

"CY: Country of the dead LIVING!"

'Ηβρα πολλά πετυχημένη την μετατροπή για την Κύπρο, εγέλασα καμπόσο τζιαι είπα να την μοιραστώ μαζί σας.

Εν ήταν τούτος ο σκοπός του ποστ αλλά εν να σπάσω αν δεν το πω: ξέρουμεν το ότι περνάτε τόσο μίζερα στην Αγγλία. Αν δεν επερνούσετε εν θα έρκεστουν μιαν την άλλη διακοπές στην Αθήνα (μιλώ για πολλά συγκεκριμένες περιπτώσεις προφανώς). Αλλά ένεν ανάγκη να πικρεύκετε τζιαι να χουμίζεστε ότι εσείς εν να τελειώσετε που τον Μάη. Εμείς μπορεί να μείνουμε ως τον Ιούνη ή ακόμα και τον Ιούλη αλλά τουλάχιστον εν θα βαρεθούμε τη ζωή μας δαπάνω.

Για τις φίλες μου

2010-03-12T16:39:00.002+02:00

Έχω θκυο φίλες που τις αγαπώ πολλά. In fact, αν με ρωτήσεις ποια εν η καλλίτερη μου φίλη έρκουνται μου αυτόματα στο νου τούτες οι θκυο. Χωρίς να μπόρω να ξεχωρίσω, αγαπώ τις το ίδιο.

Η μια, η Μάνταμ, δεν έχει τυχαία το παρατσούκλι Μάνταμ. Εν κάμποσο bossy, αρέσκει της να γίνεται το δικό της. Μπορεί να γίνει αρκετά πιεστική σε σημείο που σου σπάζει τα νεύρα σου ορισμένες φορές. Η ψυσιή της όμως εν πολλά καλή τζιαι για τους φίλους της γίνεται χαλί να την πατήσουν. Εν θα ξηχάσω ποττέ την πρώτη μέρα που την εγνώρισα, που είπα πως αν ήταν άντρας θα την ερωτεύκουμουν. Ποττέ δεν ήβρα άνθρωπο που να μου μοιάζει τόσο, να μπορεί να συμπληρώνει τις σκέψεις μου πριν να τις ξεστομίσω καν τζιαι να καταλαβαίνει τι νιώθω ακριβώς. Μάλιστα, τις τελευταίες μέρες εγώ έχω ένα μυστικό που εν να σπάσω αν δεν το μοιραστώ με κάποιον αλλά δυστυχώς εν μπορώ. Κανένας εν το ξέρει, ούτε καν ο Σκέτος τζιαι το κυριότερο κανένας εν το εκατάλαβε. Η Μάνταμ όμως, ενώ εμιλούσαμε που το Msn εκατάλαβε πως κάτι με απασχολεί.

Την άλλη, το Φυτό1, ήξερα την που παλιά τζιαι ντρέπουμαι να ομολογήσω ότι εν την επήαινα. Όμως, όταν μου εδώθηκε η ευκαιρία να την γνωρίσω καλλύτερα μέσα που τη Σχολή εκατάλαβα πόσο λάθος έκαμνα. Τζιαι με τούτη τσιαττούν τα σκουφκιά μας, τζιαι πιο εύκολα που κάθε άλλο θα της ελάλουν κάτι που οι άλλοι θα το εκατακρίναν. Ξέρω ότι εμένα εν πρόκειται να με παρεξηγήσει ούτε να ππέσω που την εκτίμηση της. Ακόμα τζιαι για τα πράματα που διαφωνούμε μπορώ να πω ότι σιαίρουμαι να κάμνω διάλογο μαζί της.

Οι κοπέλες τούτες γνωρίζουνται μεταξύ τους, εν τζιαι φίλες. Ξέρω ότι αγαπά η μια την άλλη, αν τζιαι τελευταία -άθελα τους- εδημιουργήθηκε μια μπερδεμένη κατάσταση. Κάμνουν σχέδια ξεχωριστά (για άλλους λόγους - όι επειδή εν θέλει η μια την άλλη) τζιαι κόφκω εγώ μες στην μέση. Καλεί με η μια, καλεί με τζιαι η άλλη. Τζιαι στο τέλος εγώ, αντί να πηαίνω τζιαμε που πραγματικά θέλω κάμνω τις κινήσεις μου με κριτήριο να μεν τις κακοφανίσω. Καμιά φορά τούτο σημαίνει να μεν ακολουθήσω καμιά τζιαι να πηαίνω μόνη μου θεάτρο με τον Σκέτο.

Εν γεγονός ότι η Μάνταμ αγκρίζεται πιο εύκολα. Μπορεί να μεν σου το δείξει ανοιχτά αλλά εν να έρτει η ώρα που εν να σου πετάξει την σπόντα της. Το Φυτό1 εν πιο καλόβολο, εν θα κρατήσει κατζία τζιαι εν θα αγκριστεί. Οπότε, ίσως η πιο εύκολη οδός είναι να αποδέχομαι τις προσκλήσεις της Μάνταμ τζιαι να ξιμπερτεύκω. Έλα όμως που εν θέλω να ξηκόφκω που το Φυτό1, του οποίου απέρριψα 2-3 προσκλήσεις στη σειρά τελευταίως.

Είμαι πολλά μπερδεμένη. Αγαπώ τις εξίσου αλλά διαφορετικά. Θέλω να είμαι τζιαι με τις θκυο. Παλιά εκανονίζαμε παραπάνω πράματα ούλλοι μαζί τζιαι εν αναγκάζουμουν να μπαίνω σε διλήμματα. Ίσως η απάντηση που ψάχνω είναι ότι πρέπει εγώ να αναλαμβάνω τις βραδινές μας εξόδους για να είμαι σίουρη ότι εν να πηαίνουμε ούλλοι μαζί.

Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι

2010-03-09T20:27:00.003+02:00

Νομίζω πως εξανάγραψα για τούτο το θέμα αλλά είναι και πάλι στην (προσωπική μου) επικαιρότητα:

Θα άφηνες τις πράξεις των φίλων σου προς άλλα άτομα να επηρεάσουν την σχέση σας?

Εγώ χάλασα μια φιλία γιατί έμαθα πως η φίλη μου έκαμε κάτι πολλά άσιημο σε κάποιον άλλο. Χωρίς να μου κάμει τίποτε, απλά δεν μπορούσα πια να την βλέπω όπως την έβλεπα παλιά. Έππεσε που τα μμάθκια μου.

Έμαθα εχτές κάτι άσιημο που έκαμε ένας πολύ καλός φίλος κάποιου δικού μου καλού φίλου. Αν μάθαινα εγώ κάτι τέθκοιο για έναν κοντινό μου πρόσωπο δεν θα διέλυα την φιλία μας αλλά σίουρα θα αναθεωρούσα τις απόψεις μου για τζείνο.

Τζιαι τωρά σκέφτουμαι αν πρέπει να το πω στον δικό μου καλό φίλο. Ξέρω ότι θα του άννοια λίο τα μάθκια του αλλά που την άλλη εν θέλω να επέμβω, νομίζω ότι αφού μεταξύ τους εν οκέι εν υπάρχει λόγος να τους νεκατώσω.

Θα έκαμνες παρέα με κάποιον που λαλεί ψέματα/κλέφκει/απατά το έτερον του ήμισυ?

Γιατί θέλεις να φύγω;

2010-02-28T14:50:00.003+02:00

Δεν συνηθίζω να αντιγράφω κείμενα ή να σας παραπέμπω σε άλλες ιστοσελίδες, μπλογκς, εφημερίδες κτλ. Σήμερα όμως είναι Κυριακή, κατ' εξοχήν ημέρα ανάγνωσης. Από το πρωί διαβάζω ό,τι πέσει στα χέρια μου: Νelle says: μικρά μυστικά που δεν πρέπει να μείνουν κρυφά (οδηγός αντισύλληψης), HIV/AIDS Είναι ευθύνη όλων μας, Velvet mornings, Athens Voice, FAQ κ.ά. Tα μπλογκς εννοούνται γιατί ανήκουν στην ημερήσια ρουτίνα.

Απ' όλα όσα διάβασα σήμερα λοιπόν αυτό που με άγγιξε περισσότερο είναι ένα κείμενο του Niko Ago που θα το βρείτε στο τεύχος 89 της FAQ, ή πιο εύκολα εδώ.

IMMIGRANT

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΦΥΓΩ;

Λες ότι δεν με αντέχεις και ότι πρέπει να φύγω. Να πάω στην χώρα μου και να σε αφήσω ήσυχο. Αν στην πατρίδα μου δεν είχαμε πόλεμο, πάντως, μπορεί και να μην είχα έρθει. Ξέρεις από πόλεμο; Το πιθανότερο είναι να άκουσες, αλλά να μην έζησες ποτέ από κοντά. Και να ξέρεις πως είσαι τυχερός που δεν το έζησες. Άσχημο πράγμα. Αν δεν σκοτωθείς και είσαι "τυχερός", όπως εγώ, αναγκάζεσαι να φύγεις μακριά, διότι σου γκρεμίζουν το σπίτι, σου σκοτώνουν τα παιδιά, τους γονείς και τα αδέλφια. Δεν αντέχεται ο πόλεμος, φίλε. Δεν αντέχεται το κενό όταν λείπουν όλοι οι δικοί σου. Είναι πολύ άσχημη η μυρωδιά του πολέμου. Σε απωθεί μακριά. Και πάλι, αν στην πατρίδα μου είχα νερό να πιω και σχολείο για τα παιδιά μου, μπορεί να μην είχα έρθει. Αλλά και αυτά μου λείπουν, αδελφέ μου άνθρωπε!

Με σένα που θέλεις να φύγω συμφωνούν και οι ηλικιωμένοι γονείς σου, που τους προσέχω εγώ, διότι εσύ έχεις δουλειές και θέλεις να πας στην εξοχή τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και τον Δεκαπεντάυγουστο; Τα παιδιά σου που μεγαλώνουν μαζί μου, αφού εσύ και η γυναίκα σου δεν προλαβαίνετε; Στην οικοδομή πώς θα πας, αφού έχεις χρόνια να πιάσεις μυστρί; Τα συνεργεία καθαρισμού, τα ξενοδοχεία στα νησιά, τα σπίτια που εγώ καθαρίζω, οι αγρότες που τους μαζεύω την σοδειά, θα θέλουν και αυτοί να φύγω; Εμένα μου έμαθαν ότι εσύ είσαι φιλόξενος από την αρχαιότητα, τι σ' έπιασε τώρα και άλλαξες;

Ο ξένος σου!

Ο συγγραφέας προφανώς αναφέρεται στους Έλληνες, αλλά γιατί όχι και στους Κύπριους; Εμείς περισσότερο από κάθε άλλο έπρεπε να ξέρουμε πώς είναι να φεύγεις από την χώρα σου λόγω πολέμου. Και έχω την αίσθηση ότι η δεύτερη παράγραφος καθρεφτίζει την κυπριακή πραγματικότητα.

Κείμενα του Νiko Ago μπορείτε επίσης να βρείτε και στο http://odromos.wordpress.com.

Facts

2010-02-27T15:42:00.002+02:00

Fact_1:

Όταν είσαι κάπου έξω μπορεί να κατουριέσαι αλλά συνήθως κρατιέσαι. Πολλές γυναίκες μάλιστα αποφεύγουν να χρησιμοποιούν τουαλέτες σε χώρους που δεν τις πείθουν για την υγιεινή τους. Μπορούν έτσι να περάσουν ώρες ατέλειωτες χωρίς να ενδώσουν στις πιέσεις της κύστης τους. Γιατί μόλις μπεις μες στο σπίτι σου, στα 5 μέτρα που σε χωρίζουν που την εξώπορτα ως την τουαλέτα νιώθεις πως εν να κρεπάρεις?Στο ασανσέρ σταυρώνεις τα πόθκια σου, σφίγγεσαι, γονατάς, ξηκουμπώνεις το παντελόνι σου σαν ξηκλειδώνεις (αν δεν έσιεις γειτόνους) τζιαι τζείνα τα 5 μέτρα κάμνεις τα βουρητός χωρίς να φκάλεις το σακάκι σου πολλές φορές. Είναι η αίσθηση του "είμαι σπίτι μου" που στέλνει το μήνυμα από τον εγκέφαλο στα νεφρά, στην ουροδόχο κύστη, στο .............. (ας μας πει κάποιος γιατρός) τζιαι αμέσως ξαπολιέται η κατούρα?

Fact_2:

Ο γυναικείος οργανισμός αγγίζει την τελειότητα. Θυμάσαι πριν λίους μήνες που εφίρτηκα πριν να πάμε στην Κέρκυρα? Την ίδια μέρα που αναχωρούσαμε για την "αποστολή" μας στην Κέρκυρα, για το πιο σημαντικό και πιο δύσκολο μάθημα του εξαμήνου, εγώ είδα κάτι περίεργα καφετιά υγρά πάνω στο εσώρουχο μου τζιαι ελιποθύμισα που το νεκάτσιο/φόο/whatever μου. Το πρόβλημα δεν εξαναπαρουσιάστηκε οπότε έθαψα το στο πίσω μέρος του μυαλού μου. 4 μήνες μετά, κατά την εβδομάδα που εδουλεύκαμε για την παράδοση της τελικής μας εργασίας τα υγρά επανεμφανιστήκαν. Τούτη την φορά εν έδωσα σημασία επειδή εκατάλαβα ότι ήταν το άγχος. Περιττό να σου πω ότι κατά την περίοδο της εξεταστικής είχα καθυστέρηση τζιαι είδα περίοδο την μέρα που επαράδωσα το τελευταίο μάθημα. Ο οργανισμός μας καταλάβει πότε είμαστε αγχωμένοι, amazing isnt it?

Fact_3:

Τις προάλλες είδα όνειρο ότι ήμουν με κάποιον συμμαθητή μου. Ελάλεν μου ότι η αδερφή του (που ήταν επίσης συμμαθήτρια μου) είσιεν τα με τον Ακατανόμαστο τζιαι ήταν πολλά αγαπημένοι. Τζιαι γω ελάλουν του ότι ένεν, ένεν αγαπημένοι γιατί ο Ακατανόμαστος απατά την. Με τούτον τον συμμαθητή μου τζιαι την αδερφή του εν έχουμε καμιά επαφή που τον τζιαιρό που ετέλειωσε το σχολείο. Ιν φακτ αν τύχει τζιαι δω τους κάπου κάμνω πως εν τους είδα. Η κοπελούα αμφιβάλλω να γνωρίζει την ύπαρξη του Ακατονόμαστου, πόσο μάλλον να τον εσυνάντησε ποττέ. Όταν εξύπνησα εδιερωτούμουν γιατί να δω ένα τόσο περίεργο όνειρο. Μετά εσυνειδητοποίησα ότι το επίθετο των συμμαθητών μου είναι το ίδιο με το επίθετο της κοπέλας του Ακατονόμαστου. Τζιαι εθαύμασα τη δύναμη του υποσυνείδητου τζιαι του ανθρώπινου μυαλού.

Περιμένω...

2010-02-22T17:36:00.002+02:00

....την ώρα που οι επιστήμονες θα καταφέρουν να δημιουργήσουν ένα χαππούι το οποίο θα το πίνεις τζιαι ως δια μαγείας θα σου φεύκει η νύστα. Για την ακρίβεια, όπως το φαντάζουμαι, θα είναι ένα χαππούι το οποίο με το που το πίνεις θα αποκτάς όλα τα ευεργετικά ωφέλη που θα σου άφηναν 9 ώρες ύπνου - χωρίς όμως να χάνεις 9 ώρες που τη ζωή σου!

Πριν να βιαστείτε να με περιπαίξετε, έχω να δηλώσω πως πιστεύω στην ιδέα μου όπως επίστευε και ο Γαλιλαίος ότι η Γη γυρίζει, όπως επίστευκε ο Ιούλιος Βερν πως ο άνθρωπος θα ταξιδέψει από τη Γη στη Σελήνη και 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα, όπως επίστευκε ο άνθρωπος που ανακάλυψε το Viagra ότι θα καταφέρει να λύσει το στυτικό πρόβλημα. Γράφω το δαμέ γιατί κάποιος φίλος μου είπε μου ότι πρέπει να γράψω την ιδέα μου ούτως ώστε μετά που χρόνια που θα υλοποιηθεί να λαλείτε "Ααααα είδες το Τσαρτελλούι τζιαι ελάλε μας τα??"

Κανένας εθελοντής να ξεκινήσουμε τα πειράματα??

Πιστεύω στον Άνθρωπο

2010-02-20T20:38:00.003+02:00

Πιστεύω στη δύναμη που έχει ο καθένας μας.

Πιστεύω πως μόνη μου, μόνος σου, μόνοι μας μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα.

Πιστεύω πως εμείς ορίζουμε την τύχη μας.

Πιστεύω πως η ανθρώπινη θέληση είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από κάθε μεγάλο επίτευγμα.

Πιστεύω πως αυτό που σήμερα μοιάζει ακατόρθωτο, παράλογο ή ουτοπικό, θα έρθει η μέρα που ο Άνθρωπος θα βρει τον τρόπο να το πετύχει.

Γουστάρω τον Άνθρωπο.

Αν ήμουν Θεός θα άλλαζα τον κόσμο.

2010-02-14T14:30:00.002+02:00

Αν ήμουν Θεός θα άλλαζα τον κόσμο.

Την πιο πάνω πρόταση εθκιέβασα την στο τετράδιο κάποιου μετανάστη. Με γράμματα αβέβαια, ασταθή, παιδικά. Υπέθεσα ότι μαθαίνει ελληνικά. Πρέπει τούτη την περίοδο να μαθαίνει τους παρελθοντικούς χρόνους και τις διαφορές τους.

Εγεμώσαν τα μάθκια μου τζείνην την ώρα.

Γελούμε για να μεν κλαίμε

2010-02-01T22:58:00.002+02:00

...απάντησα μιας συμφοιτήτριας μου όταν με ερώτησε γιατί εχαχανίζαμε την ώρα που εδουλεύκαμε με τα Φυτά1&2. Γιατί να κλαίμε;

Επειδή έσιει θκυο εφτομάδες που βασανιούμαστεν τζιαι μόνο τρία μαθήματα εφύαν που πάνω μας. Επειδή ακόμα τα βάσανα μας εν πίσω. Επειδή εν κανεί που έχω το παλλούτζι το 5Α μες στα πόθκια μου, εν κανεί που μετά έρκεται το άλλο το παλλούτζι η Σύνθεση, έχω να σκέφτουμαι τζιαι ένα κωλομάθημα επιλογής που εν φκαίνει με τίποτε όμως.

Επειδή ενώ είμαστε ομάδα των εφτά ατόμων μόνο οι 3 και τα 2/2 δουλεύκουν. Επειδή στο τέλος ξέρω ότι εμείς εν να φκάλουμε ούλλη την δουλειά τζιαι οι άλλες εν να πιάσουν απλώς τον βαθμό επειδή εν ομαδική εργασία. Ζηλεύκω τις, πραγματικά.

Επειδή θέλω να κάμω τόσα πράματα τζιαι το μόνο που έχω όρεξη να κάμνω άμαν έρκουμαι σπίτι σκοτωμένη είναι να αποβλακώνουμαι στην τηλεόραση. Να μαθαίνω γιατί εχώρισε η Μενεγάκη, να θωρώ τα Top Models, τον House ανελλειπώς τζιαι ότι άλλο προκύψει.

Επειδή νιώθω ότι πρώτη φορά είμαι στα πρόθυρα υπερκόπωσης.

2010-01-27T11:52:00.003+02:00

Είπαμε, βρισκόμαστε σε περίοδο εξεταστικής, εξ ου και το παραλήρημα.

Συνειδητοποιώ πόσο τυχερή είμαι. Πόσο τυχερή είμαι που σπουδάζω κάτι που αγαπώ. Δεν μπορώ να με φανταστώ να σπουδάζω κάτι που δεν μου αρέσκει. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι να κάμνεις κάτι που δεν σου προσφέρει καμία απόλαυση. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι να δουλεύκεις μηχανιστικά χωρίς να νιώθεις ότι λαμβάνεις κάτι παραπάνω, χωρίς να νιώθεις ότι καλλιεργείσαι.

Σκέφτουμαι ότι τον τζιαιρό του λυκείου που εδηλώναμε τις επιλογές μας θα ήμαστουν τουλάχιστον 40 άτομα στο σχολείο μου που εβάλαν πρώτη επιλογή Αρχιτεκτονική. Πρώτη επιλογή Αρχιτεκτονική ΕΜΠ. Μόνον εγώ τζι ακόμα ένας συμμαθητής μου επεράσαμε Πολυτεχνείο. Κάτι άλλες εμείναν Κύπρο, τζιαι κανένας ποτζεί ποδά Αγγλία, Βόλο κτλ. Δηλαδή μάξιμουμ που τζείνους τους 40 οι 10 να σπουδάζουν αρχιτέκτονες. Εν να μου πεις έξερες τότε νάμπου εν η αρχιτεκτονική? Όι, αλλά ήξερα ότι ήθελα να δημιουργώ.

Η δεύτερη επιλογή για τούτους ούλλους ήταν Πολιτικός Μηχανικός. Δεν έχω τίποτε εναντίον του επαγγέλματος, έβαλα το τζι εγώ για δεύτερη επιλογή μου. Αλλά στην πορεία εκατάλαβα πόσο διαφορετικό επάγγελμα είναι. Εντελώς άλλη φάση. Ε λοιπόν δεν μπορώ να με φανταστώ να σπουδάζω κάτι τέθκοιο.

Επίσης, δεν ξέρω πώς είναι οι υπόλοιπες αρχιτεκτονικές σχολές ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Κύπρο ούτε στην Αγγλία. Μόνο σχόλια ακούω, αλλά επειδή δεν έχω εμπειρία δεν θα μπω στη διαδικασία της σύγκρισης. Ξέρω μόνον ότι η δική μου Σχολή, με όσα κακά καταλογίζουν στο εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας, προσφέρει μου πάρα πολλά. Ξέρω ότι οι καθηγητές που μου κάμνουν μάθημα αγαπούν την αρχιτεκτονική, ζουν για την αρχιτεκτονική. Τζιαι τούτο προσπαθούν να μου το μεταδώσουν τζιαι μένα.

Ξέρω ότι που τον τζιαρό που εμπήκα σε τούτη τη Σχολή άλλαξεν ο τρόπος που βλέπω τα πράματα. Άλλαξεν ο τρόπος που βλέπω την πόλη. Πλέον δεν την βλέπω, την παρατηρώ. Άλλαξεν ο τρόπος που εκτιμώ τις αξίες του σπιθκιού μου. Άλλαξεν ο τρόπος που βλέπω ακόμα τζιαι το κρεββάτι μου, τζιαι τη βιβλιοθήκη μου. Άλλαξεν ο τρόπος σκέψης μου.

Δεν ξέρω πόσα επαγγέλματα σου το προσφέρουν τούτο, τη συνεχή τριβή με το αντικείμενο σου. Ούλλα γυρώ μου εν εικόνες που το μυαλό μου επεξεργάζεται τις τζιαι θα ρτει η ώρα που θα τις χρησιμοποιήσει. Νιώθω απίστευτα τυχερή.

Νιώθω απίστευτα τυχερή που ζω σε μιαν πόλη που μπορεί να μου προσφέρει τούτον ούλλο τον πλούτο ερεθισμάτων. Θέλω να δω τζι άλλα. Θέλω να ταξιδέψω, θέλω να πάω παντού. Τζιαι όπου επήα θέλω να ξαναπάω, γιατί κάθε φορά νιώθω πως είσιεν τζι άλλα πράματα να δω. Θέλω να πάω στη Γερμανία τζιαι να δω πώς ήταν το Bauhaus. Θέλω να δω αν θα μου μεταφέρει τον δυναμισμό του, αν θα νιώσω ένα ρίγος. Θέλω να πάω στη Γαλλία τζιαι να περπατήσω το μοντέρνο του Le Corbusier, θέλω να αγγίξω το ανεπίχριστο σκυρόδεμα με τα δάχτυλα μου. Θέλω να πάω στη Σκανδιναβία, να δω πώς χρησιμοποιεί ο Αalto το ξύλο. Θέλω να πάω στην Ιαπωνία, να καταλάβω την απλότητα του Ando. Θέλω να πάω στην Αφρική και στην Ασία, στη Λατινική Αμερική, να δω πώς ζουν οι άνθρωποι τζιαμέ. Θέλω να πάω σε κάθε γωνιά της γης.

Νιώθω απίστευτα τυχερή που μέσα που τούτη τη σπουδή νιώθω πως καλλιεργούμαι.

Private notes - The sequel

2010-01-24T19:27:00.003+02:00

Προσπάθησα λοιπόν να μην είμαι εγωίστρια και ιδιοτελής. Είπα δεν βαριέσαι, κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό. (Καλά, είπα το λίο με το στανιό μου).

Εσάρωσα τις σημειώσεις που μου ζήτησες για την Ιστορία τζιαι έστειλα σου τις με email. Σημείωσε ότι είχα ένα εκατομμύριο άλλα πράματα να κάμω παρά να σαρώνω μιαν μιαν κόλλα. Παρεμπιπτόντως είπα σου τζιαι που ποιο βιβλίο να θκιεβάσεις.

Είπες μου αν γίνεται να σου φέρω τζιαι τις σημειώσεις της Πολεοδομίας. Είπα σου OK. Sense the tone woman! Μονολεκτική απάντηση = δεν το κάμνω με την όρεξη μου.

Μετά είπες μου να σου φέρω τζιαι τις σημειώσεις της Ιστορίας της Τέχνης. Αποθρασύνθηκες λίο οξά εν η ιδέα μου;

Έτο γιατί εν θέλω να κάμνω την καλή. Γιατί μετά πιάνουν σου τον κώλο σου.

Μέσα σε τούτο ούλλο το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων (χρησιμοποιώ τον όρο λίο παρατραβημένα) έχω να ασχοληθώ τζιαι με πιο πρακτικά θέματα. Αύριο που εγώ θα θέλω να γράψω τζιαι να φύω, δεδομένου ότι σε αυτές τις δύσκολες μέρες ο χρόνος είναι χρήμα, πρέπει να σε καρτερώ να φκάλεις φωτοτυπίες ούτε γω ξέρω πόσες σελίδες. Τζιαι ελπίζω καημένη μου να μεν μου τις νεκατώσεις.

Personal notes

2010-01-22T13:30:00.003+02:00

Έτσι μέρες εξεταστικής πιάνουν με τα νεύρα. Νευριάζω ρε κουμπάρε να μου ζητούν τις σημειώσεις μου.

Νευριάζω γιατί εν δικές μου. Τζι εγώ θέλω τα πρωινά που έχουμε Ιστορία να τζοιμούμαι ως τις 11 αλλά σηκώνουμαι τζιαι πάω στο μάθημα. Τζιαι πάω με την όρεξη μου. Τζι εν έχασα ούτε ένα μάθημα. Τζιαι γω ήθελα να πάω Κύπρο πιο γλήορα τζιαι να κάμω 4-5 μέρες παραπάνω διακοπές αλλά εθεώρησα πιο σημαντικό να μείνω αφού είχαμε ακόμα μαθήματα. Ο καθένας κάμνει τις επιλογές του και πορεύεται με τις συνέπειες τους.

Ξέρω ότι ακούεται πολλά εγωιστικό, μικροπρεπές, σπασικλέ κτλ αλλά έτσι νιώθω. Που την στιγμή που εγώ έκαμα κάποιες θυσίες παραπάνω που σένα το λιότερο που δικαιούμαι εν ένα μικρό αβαντάζ (που στην ουσία δεν είναι αβαντάζ αλλά το κέρδος που αποκόμησα από τις επιλογές μου - μπορούσες να το έχεις κι εσύ). Στο κάτω κάτω ο καθηγητής δηλώνει το ρητά: "Τα μαθήματα γίνονται κάθε Δευτέρα και Παρασκευή στις 9:15-11:00 στο ΜΑΧ και είναι μέρος της διδακτέας ύλης παράλληλα ή ακόμα και ανεξάρτητα από τα βιβλία και τις σημειώσεις."

Τζιαι στο τέλος της ημέρας άμαν δεν ήσουν τζιαμέ τι θα καταλάβεις? Τι θα καταλάβεις άμαν δεν τον άκουσες? Οι σημειώσεις του καθενός εν κωδικοποιημένες με τέθκοιο τρόπο που να τις κατανοεί ο ίδιος (τζιαι πιθανόν κανένας άλλος). Επειδή είναι προσωπικές.

Τζιαι κάτι τελευταίο: Άμαν σου κάμνουν μάθημα τα τέρατα του χώρου, οφείλεις να παρακολουθείς καθαρά και μόνον από ακαδημαϊκό ενδιαφέρον. Ούτε για τις εξετάσεις ούτε για τον βαθμό. Για να διευρύνεις τους δικούς σου ορίζοντες.

Μην με φέρνεις λοιπόν στη δύσκολη θέση να σου πω ότι δεν διώ τις σημειώσεις μου, μην με αναγκάζεις να προφασίζομαι δικαιολογίες.

2010-01-20T10:27:00.002+02:00

Εψές τη νύχτα, στα 15-30 λεπτά που έκαμα για να με πάρει ο ύπνος αγκαλιάζοντας το αρκουδάκι μου (μεν νομίζεις ότι εσύ που αγκαλιάζεις το μαξιλάρι είσαι καλύτερος - το ίδιο πράμα είναι) εσυνειδητοποίησα κάτι. Εσυνειδητοποίησα ότι άμαν ερωτεύκουμαι, άμαν αγαπώ, αγαπώ το παιδί μέσα στον άλλο. Αγαπώ τζείνη την πλευρά του άλλου που εν την βλέπει κανένας άλλος εκτός που μένα (μπορεί τζιαι η μάμμα του).

Γι' αυτό μου φκαίνουν τζιαι τζείνα ούλλα τα μητρικά ένστικτα - λέγε με φροντίδα και τρυφερότητα. Όμως, όπως κανένας άλλος εν βλέπει το παιδί μέσα στον σύντροφο μου όπως το βλέπω εγώ, κανένας άλλος δεν βλέπει επίσης εμένα να γίνομαι γλυκιά και τρυφερή. (Ακούεται τόσο γλυκερό που κάμνω γκριμάτσες καθώς το γράφω)

Οπότε καταλήγω σε κάτι το οποίο έχω επανειλημμένα παρατηρήσει. Δεν είμαστε - εγώ και ο εκάστοτε σύντροφός μου - από τα ζευγάρια που διατυμπανίζουν τον έρωτα τους. Δεν είμαστε από τα ζευγάρια που κάνουν αγαπούλες δημοσίως. Δεν είμαστε από τα ζευγάρια που αποκαλούν ο ένας τον άλλο __________ (σημειώστε ό,τι θέλετε, όλο και κάτι δικό σας θα έχετε) μπροστά σε τρίτους.

Μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι δεν είμαστε τόσο αγαπημένοι όσο εν τζείνοι. Μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι δεν ταιριάζουμε. I dont really care.

Ο σκοπός της ανάρτησης ήταν να επικεντρωθώ στο ότι αγαπώ το παιδί μέσα στον άλλο αλλά απ' ότι φαίνεται αλλού κατάληξα. Ναι ξέρω, ανακάλυψα την τασιηνόπιττα. Μπορεί ούλλοι έτσι να νιώθουν. Ε πού να το ξέρω εγώ?